யேய்…. யேய்… என்றுதான் அவளை அழைப்பார்கள். யேய் இங்க வா. யேய் அங்க போ. யேய்.. இதை எடுத்துச் செல். யேய்..

காலையிலேயே கதைப்புத்தகத்தோடு மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான் கதிர். பகலிலும் வீட்டு மாடி குளிர்ச்சியாக இருந்தது.

   அது ஒரு அடர்ந்த காடு. பெருங்கொண்ட மரங்களும் செடிகொடிகளும்  செழிப்பாக வளர்ந்து பசுமையாக இருந்தது.

மகிழ்ச்சியூர் என்ற கிராமத்தில் பத்து நாள் திருவிழா தொடங்கியிருந்தது. திருவிழாவிற்காக விதவிதமான இராட்டினங்கள் அந்த ஊருக்கு வந்திருந்தது.

மின்னி அணில், பின்னி யானையைப் பார்த்தால் எப்போதும் வியக்கும்.

அன்னைத் தமிழே - என்  ஆவி கலந்தவளே

அது ஒரு வளைந்து வளைந்து செல்லும் மலைப்பாதை. அங்கு மாலி என்ற குரங்கும் காளி  என்ற குரங்கும் வாழ்ந்துவந்தன. 

விசில் சப்தம் கேட்டாலே அது ரெங்கசாமி வாத்தியாராகத்தான் இருக்கும்.

மோகன் குளிரூட்டப்பட்ட கவச உடை அணிந்திருந்தான். தலையில் விண்வெளிவீரர்களைப் போல தலைக்கவசம்.

ஒரு நாள் கார்த்திக் தனது நண்பர்களுடன் பொட்டல் காட்டிற்கு போனான். அங்கு எல்லோரும் சேர்ந்து கிரிக்கெட் விளையாட தங்களை தயார் படுத்தி கொண்டிருந்தனர். எப்பவும் போல் கார்த்திக் கேப்டனாக இருந்தான். 

மாயஜாலங்கள் இயல்பாக இருந்த ஒரு காலத்தில் தாமஸ் என்ற ஒரு சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான்.

அதிசயங்கள் தற்காலத்தில் நடைபெறுவதில்லை என்று பெர்னாட் ஷா சொன்னதாகப் படித்திருந் தான் பழனி என்னும் பழனியப்பன்.

அப்பொழுதுதான் ஒரு பாட்டம் மழை பெய்து வெறித்திருந்தது. உச்சி மதிய நேரத்தில் ஈரக்காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது.

பள்ளிக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெரிய மாமரம் பல உயிர்களின் இல்லமாக இருந்தது.

அழகாபுரம் கிராமத்தில் பப்பு என்ற சிறுவன் வசித்து வந்தான்.எப்போதும் குறும்புத்தனம் செய்தபடியே பல சேட்டைகள் செய்து வருவான்.

சென்னை நகரம் ஒரு நாள் காலையில் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக விழித்தது.

கேட்லு, இந்தப் பாறையின் மறுபக்கம் என்ன இருக்கும்

மணிராசு உள்ளூர் பள்ளிக்கூடத்தில் ஐந்தாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். கணக்குப்பாடம் என்றாலே அட்டகோணலாய் முகம் சுழிக்கும். அதென்ன வேப்பங்காயா கசப்பதற்கு… ‘எனக்கு கணக்கு போட வரலை.

நேற்று அரவிந்தின் அம்மா இறந்து விட்டார். அவரைச் சுடுகாட்டுக்குத் தூக்கிக் கொண்டு போனார்கள்.

அழகான பூந்தோட்டம். அங்கே விதவிதமான மலர்கள் இருந்தன.