கால் செருப்பு போடக்கூட கட்டுப்பாடு விதிச்சாங்க!

அந்த ஊர் மக்கள் எல்லோரும் மதித்து நடக்கும் பெரியவர் நானா சாஹிப்.

அம்மா சிரித்தால் அழகப்பா- அவள்

கூவிச் சேவல் காலையில் - ஊரை எழுப்பி விடுது பார்!

நான் கடலைப் பார்த்ததே இல்லை. அதேபோல எனக்கென்று தனியாக ஒரு குடையும் இருந்ததில்லை.

அம்மாவுடன் புதிய ஊருக்கு மாறிவந்ததும் கௌதுக்க்கு எல்லாமே புதிராக இருந்தது. அந்நிய மனிதர்களின் கண்கள், அறிமுகம் இல்லாத பறவைகளைப் பார்ப்பது போல அவளைப் பார்த்தன.

ஆனைக் கன்று கரும்புக் காட்டில் ஆடி நுழைந்ததே!

துருக்கி நாட்டின் ‘இஸ்தான்புல்’ விமான நிலையத்தில் மக்கள் கூட்டம் அலைமோதியது.

வெள்ளை நிற காகிதமும் வண்ணப் பென்சிலும் எடுத்தாள்!

மன்சூருக்கு தன்னை அலங்காரம் செய்வது, குறிப்பாகக் கண் மை போடுவது மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு சிறிய கண்ணாடித் துண்டைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு கண் இமைகளின் மேலும் கீழும் மிக நுணுக்கமாக கண் மை போட்டுக் கொள்வான்.

செல்ல நிலா, வெண்ணிலா – என் உள்ளங் கையில் வருவாயா? செல்வி பாப்பா இப்போது - ஏனோ சோறு சாப்பிட மறுக்கிறாள்.

பூவைப் போல நட்சத்திரங்கள் பூத்துக் குலுங்குதே – வானில் பூத்துக் குலுங்குதே!

எனக்கு எல்லோரையும் போல இரண்டு மனங்கள் இருந்தன. ஒரு மனம் முடி திருத்தம் செய்யச் சொன்னது. மற்றொரு மனம் வேண்டாம் என்று தடுத்தது. இந்தச் சோதனையும், உள் போராட்டமும் நீண்ட நாட்களாக என்னைத் துரத்தின.