Search this site

தெருவில் அங்கும் இங்கும் சுற்றித்திரிந்தது வெறும் நாய். இன்று சாப்பிட ஏதும் கிடைக்கவில்லை. அதன் குட்டிகளுக்கும் சாப்பிட ஏதாவது கொடுக்கவேண்டும். பத்திரமான இடத்தில் குட்டிகளை விட்டு விட்டு உணவு தேடி அலைந்தது வெறும் நாய். தெருக்களில் குப்பைகள் தான் அதிகம் கிடந்தன தினம் தினம் சாப்பிடுவதற்காக என்ன அலைச்சல் அலைய வேண்டியது இருக்கிறது.? நிமிர்ந்து பார்த்த வெறும் நாய்க்கு எதிரே ஒரு பூங்கா தெரிந்தது. அங்கே மக்கள் கூட்டமாய் இருந்தார்கள். வெறும் நாய் மக்கள் கூட்டம் இருந்தால் ஏதாவது சாப்பிடக் கிடைக்கும் என்று நினைத்தது. உள்ளே பயந்து பயந்து எச்சரிக்கையாகப் போனது. ஆனால் அங்கே வெறும் நாய்க்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. உள்ளே ஒரே நாய்களின் கூட்டம். விதவிதமான நாய்கள். சடைமுடி நாய், உடம்பில் புள்ளிகள் உள்ள நாய், எலிக்குட்டி மாதிரி நாய், பெரிய எருமை மாடு மாதிரி நாய், நீளமான நாய், உருண்டையான நாய், தலைமுடி சீவிய நாய், வாலில் மட்டும் முடி உள்ள நாய், என்று அத்தனை விதமான நாய்களை அன்று தான் வெறும் நாய் பார்க்கிறது. முதலில் அந்த நாய்களைப் பார்த்ததும் அதற்குக் கோபம் தான் வந்தது. தன்னுடைய உணவைப் பிடுங்க வந்த கூட்டாளிகளாக நினைத்து ’ பௌவ் ‘ என்றது. பிறகு தான் கவனித்தது. அத்தனை நாய்களின் அருகிலும் மனிதர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாரும் டிப்டாப்பாக உடை அணிந்திருந்தார்கள். அதைவிட வெறும் நாயின் கண்களைக் கவர்ந்த விஷயம் எல்லா நாய்களுக்கும் கழுத்தில் பெல்ட் மாட்டி ஒரு கயிறோ சங்கிலியோ கட்டப்பட்டிருந்தது.அந்தக் கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு மனிதர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய நாய்களும் வாலை ஆட்டிக் கொண்டு நின்று கொண்டோ உட்கார்ந்து கொண்டோ, குறுநடை போட்டுக் கொண்டோ இருந்தன. முகத்திலும் உடம்பிலும் செழிப்பு. எல்லாம் சுத்தமாகவும் பளபளப்பாகவும் இருந்தன. வெறும் நாயின் விலாப்பக்கம் அரிப்பு எடுத்தது. உடனே அப்படியே உட்கார்ந்து கால்களால் சொறிந்தது. அந்த அரிப்பு அப்படியே காதுகளுக்குப் போனது. வாலின் மீது உட்கார்ந்தது. பின்னால் பிட்டத்தை நோக்கி படையெடுத்தது. வெறும் நாய் அப்படியே தரையில் படுத்து புல்லில் உருண்டு புரண்டது. சுகமாக இருந்தது. அப்போது யாரோ ஒருவர், “என்ன உருண்டுகிட்டிருக்கே.. வா வா..” என்று வெறும் நாய் யோசிப்பதற்குள் கழுத்தில் பெல்ட்டும் கயிறும் கட்டி விட்டார். வெறும் நாய் துள்ளிக்குதித்து எழுந்தது. அவர் அந்தக் கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்தார். எல்லாநாய்களும் ஒரு கோட்டில் நின்றன. வெறும் நாயையும் அந்தக் கோட்டில் நிறுத்திக் கயிறை அவிழ்த்தார். வெறும் நாய்க்கு அருகிலிருந்த புசுபுசுன்னு முடியுடன் இருந்த பொமரேனியன் நாய் மெல்ல முணுமுணுத்தது. “ என்ன திடீர்னு நாத்தமடிக்கிறது “ என்று மூக்கைச் சுளித்தது. திரும்பி வெறும் நாயைப் பார்த்து முறைத்தது. வெறும் நாய்க்குப் பெருமையாக இருந்தது. “ என்ன நடக்குது இங்கே? “ என்று பொமரேனியன் நாயைக் கேட்டது. “ ஓட்டப்பந்தயம் உனக்கு உன்னுடைய டிரெய்னர் சொல்லலியா? “ என்றது பொமரேனியன். “ நாள் முழுக்க ஓடிக்கிட்டே தானே இருக்கேன்..ஓடுனா என்ன கிடைக்கும் அதைச் சொல்லு ” “ அட டா! உன்னோட கப்பு தாங்கமுடியல.. ஓடிப் போறது மட்டுமல்ல.. அந்தா கயித்துல தொங்குது பாரு.. பெரிய ரொட்டித்துண்டு.. அதைக் கவ்வி ட்ரெய்னர்ட்ட கொடுக்கணும்.” அப்போது தான் வெறும் நாய் கவனித்தது. தூரத்தில் உயரமாய் ஒரு கயிற்றில் ரொட்டித்துண்டு தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தது. அதைப் பார்த்ததும் வெறும் நாய்க்கு வயிறு பசித்தது.. காலையிலிருந்து இதுவரை எதுவும் ஒருவாய் சாப்பிடவில்லை. ஒரு விசில் சத்தம் கேட்டது. எல்லாநாய்களும் தயாராக நின்றன. அடுத்த விசில் சத்தம் கேட்டது தான். கோட்டில் நின்ற அத்தனை நாய்களும் பாய்ந்து ஓடின. புழுதி பறந்தது. சுற்றி நின்றவர்கள் ஆரவாரம் போட்டனர். கை தட்டினார்கள். ஆனால் வெறும் நாய்க்கு இது எதுவும் தெரியவில்லை. அதன் கண்களில் அந்த ரொட்டித்துண்டு மட்டும் தான் தெரிந்தது. எங்கிருந்து தான் அதற்கு வேகம் வந்ததோ. எத்தனை முறை மற்ற நாய்கள் துரத்தும்போது ஓடியிருக்கிறது! பையன்கள் கல்லை விட்டு எறியும்போது ஓடியிருக்கிறது. காற்றில் வரும் உணவின் வாடையை முகர்ந்து அதைத்தேடி ஓடியிருக்கிறது. வெறும் நாய்க்கு இந்த உலகமே அந்த ரொட்டித்துண்டு தான். பாய்ந்தோடிய வெறும் நாய்க்கு அருகில் எந்த நாயும் ஓடி வரவில்லை. எல்லாரும் வெறும் நாயைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். “ யாருடைய நாய் இது? “ என்று ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கேட்டார்கள். வெறும் நாய் பாய்ந்து அந்த ரொட்டியைக் கவ்வியது. கூட்டம் ஆரவாரத்துடன் கூவியது. கைத்தட்டல் விசில் பறந்தன. மற்ற நாய்களும் வந்து ரொட்டியைக் கவ்வி எடுத்தன. எல்லாரும் முதலாவதாக வந்த வெறும் நாயைத் தேடினார்கள். காணவில்லை. அங்கும் இங்கும் தேடினார்கள். எங்கே போச்சு என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. வெறும் நாய் வாயில் ரொட்டியுடன் பாய்ந்து ஓடியது. அதன் கண்களில் பசியுடன் இருக்கும் குட்டிகள் மட்டுமே தெரிந்தன.” உதயசங்கர் 200 –க்கும் மேற்பட்ட சிறார் நூல்களின் ஆசிரியர். சிறுகதை, கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு, கட்டுரை என்று அனைத்து வகைமைகளிலும் பங்களிப்பு செய்து வருகிறார். பால சாகித்ய புரஸ்கார் விருது, தமிழ்ச்செம்மல் விருது உள்ளிட்ட பல விருதுகளைப் பெற்றவர்.

நேர்காணல்: சுகன்யா ராமநாதன் 1. அறிவொளி இயக்கத்தின் அனுபவத்திலிருந்து பார்த்தால், இன்று அப்படி ஓர் இயக்கம் தேவைப்படுமா? சரியாக இரண்டு நாள்களுக்கு முன்னால்தான் ‘உலக எழுத்தறிவு நாள்’ எனும் சிறப்புமிக்க நாளை உலகம் கொண்டாடியது. யுனெஸ்கோ, செப்டம்பர் 8-ஆம் நாளை உலக எழுத்தறிவு நாளாக 1966-ஆம் ஆண்டு அறிவித்தது. அதற்கு 60 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. தமிழ் இந்து திசை நாளிதழ் ஒரு சிறப்பான கட்டுரையை வெளியிட்டு, யுனெஸ்கோவின் பணிகளில் உலகமே போற்றிய கல்வியாளர், தமிழர் மால்கம் ஆதிசேஷய்யா அவர்களைப் பற்றியும், வயது வந்தோர் கல்வி முதல், இந்திய-உலக அளவில் ஆதிசேஷய்யா அறிவொளி இயக்கத்தின் அடிப்படைத் தூணாக அமைந்த ‘தேசிய எழுத்தறிவு இயக்கம்’ தொடங்கி, பாரத் க்யான் விக்யான் சமிதி, தமிழ்நாடு தொடர்கல்வி வாரியம், மாநில பள்ளி சாராக் கல்விக் கருவூலம்-வரை நமக்கு என்றும் நினைவிலிருக்க வேண்டிய வரலாற்று உண்மைகளை சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனம் சார்ந்த பதிப்பக உதவியாளர் திரு.ஆ.அறிவழகன் எழுதிய கட்டுரையில் இன்றைய தலைமுறைக்கு இவற்றையெல்லாம் நினைவுபடுத்தியுள்ளார். மீண்டும் அந்த அறிவொளி இயக்கம் அதே வடிவில், அதே வேகத்தில் இனி வராது. வாய்ப்பும் இருக்காது; வேறு வடிவில், இன்றைய நவீன வடிவங்களில், காலத்திற்கு ஏற்ற முறையில் திட்டமிடலாம்! அதே சமயம், இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்தால், இன்றைக்கும் இந்தியாவின் குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளும், தமிழ்நாட்டிலேயே கூட இன்னமும் அதே போலப் பின்தங்கி இருக்கும் ஊரகப் பகுதிகளும், பழங்குடி மக்கள் வாழும் பகுதிகளும் எந்த நவீன வசதிகளையும் பெற்று விடவில்லையே என்பதைப் பார்க்கும் போது அதே வடிவில் அறிவொளி வந்தால், இன்றைக்கும் பயன்படுத்துவதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறது. 2. கல்வி, குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை இதற்கிடையில் இருக்கும் தொடர்பு பற்றிய உங்கள் கருத்துகளைக் கூறுங்கள்.. கல்வி-குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை இரண்டுக்கும் இடையே இந்திய விடுதலைக்குப் பின் ஏதோ ஓர் இழை ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது என்பது என் அனுபவம். ஆய்வுகளும் ஒரு பக்கம் சில உண்மைகளைக் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரத்தான் செய்கின்றன. இந்தியா முழுவதிலும் பல்வேறு அடிப்படைத் தொழில்களுக்கான ஒரு வரையறைக்குட்பட்ட அளவு திறன்கள் என்பவை இருந்தால், அந்தந்தத் தொழில்களுக்கான குறுகிய காலப் பயிற்சி போதும் என்பது, அந்த நாள்களிலிருந்தே அரசாங்கத்தின் கொள்கை. ஒரு காலத்தில் அந்தந்தத் தொழில் நிறுவனங்களே அவரவர் தேவைகளுக் கேற்ப மிக வரையறைக்குட்பட்ட எண்ணிக்கையில் தமக்கான ஆண்-பெண் உழைப்பாளிகளை குறைந்தபட்சக் கல்வியோடு எடுத்துப் பணியமர்த்திக் கொண்டார்கள். கோவை, திண்டுக்கல் உள்ளிட்ட பல மாவட்டங்களில் பஞ்சாலை, ஜின்னிங், நூற்பாலைகள் என்று ஆயிரக்கணக்கில் இயங்கியது நானே பார்த்தவையே. ஆனால், இன்றைய மொபைல், எலெக்ட்ரிக்கல்கள், எலெக்ட்ரானிக்ஸ், இன்ன பிற பெருந்தொழில் நிறுவனங்களின் நிலைமைகளே வேறு. ஓர் எடுத்துக்காட்டிற்கு, நான் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழும் இந்தக் கிருஷ்ண கிரி மாவட்டத்தில் ஒரு தொழிற்சாலை மின்னல் வேகத்தில் வந்துவிடுகிறது. இரண்டு இலட்சம் பேர், ஓரளவு அடிப்படைப் படிப்போடும், திறன்களோடும் வந்தால் போதும்! அப்படி ஒரு தொழிற்சாலை இங்கு வந்து உருவாகி இயங்கவும் ஆரம்பித்து ஓரிரு வருடங்களோ, கூடுதலாகவோ இருக்கவும் கூடும். இப்போது இதற்குமுன் அந்த வட்டாரமே கண்டிராத, வட இந்தியர்களே பெரும்பாலும் நிரம்பிய, கிராமப் பகுதிகளாக ஒரு வட்டாரமே உருவாகி விட்டது! காலனிகள், ஷெட் குடியிருப்புகள். வாரக்கடைசியானால், ஒசூர் மார்க்கெட் முழுக்க வட இந்திய உழைப்பாளிகளே காய்கறிகள் உள்ளிட்ட ஒரு வார சமையல் தேவைகளோடு வீடுகளுக்கு/குடியிருப்புகளுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது, கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தில், ஒரேயொரு தொழிற்சாலையினால் ஏற்பட்ட மாற்றம் மட்டுமே. இந்தியாவின் தென்னிந்திய மாநிலங்களில் தொழில் வளர்ச்சி மிக்க தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் எங்கு திரும்பினாலும் வட இந்திய உழைப்பாளி மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இப்போது வாழும் நிலை! குழந்தைகளாகப் பெற்றோருடன் இங்கு வந்து வாழும் பிள்ளைகள், செங்கல் சூளைகள், சிறு சிறு தொழிற்பட்டறைகள் எனக் குழந்தைத்தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு புறம் கண்டும் காணாமலும் அதிகரித்துக் கொண்டு போகவும் வாய்ப்பு உண்டு. இல்லையெனினும் இவர்களைப் பள்ளிகளுக்குக் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துக் ‘கல்வி’ கொடுப்பதற்கு நிர்வாகங்களோ அல்லது தமிழ்நாடு அரசோ என்ன திட்டம் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. 3. ‘கல்வியைத் தேடி...’ பேரா. லெனின் ஜவஹர்நேசன் எழுதிய ஆங்கில ஆய்வு நூலைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்துத் தந்த அனுபவம் பற்றி... ? கல்வி வளாக ஆய்வு –அக்கடமிக் பணி அவருக்கு. உயர்கல்வி நிலையங்கள், பல்கலைக் கழகங்கள் போன்றவற்றின் தோற்றம், உலகநாடுகளில், குறிப்பாக அமெரிக்காவிலும், இலண்டன், ஜெர்மன் உள்ளிட்ட உலக நாடுகளிலும் ஜவஹர் நேசன் பல்லாண்டுகள் அங்கேயே வாழ்ந்து பணிகளில் பெற்ற அனுபவங்களின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்து நமது நாட்டிற்கென மாற்றுத்திட்டம் ஒன்றை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள்- அதிலும் கொரானா ஊரடங்குக் காலம்- பேராசிரியர் என்னுடைய முழு மொழிபெயர்ப்பு வரைவையும் இரண்டு முறை வரிவரியாக வாசித்துத் திருத்தி இறுதிப்படுத்தினோம். கொரானா காலத்திலேயே தமிழில் என் மொழிபெயர்ப்பில் நூல் வந்தது. ‘ஹிந்து’ என்.ராம், ஆன்லைனில் நூலை வெளியிட்டார். ஜவஹர் நேசன் உள்ளிட்ட முக்கிய ஆளுமைகள் ஆன்லைனில் ஆய்வுரைகளை முன் வைத்தனர். எதிர்பாராத அளவு பார்வையாளர்கள், பங்கேற்பாளர்களாக வந்தனர். 2500 பேர் வந்தது, ஓர் ஆச்சரியம். தமிழ்நாட்டில் அவர் முன்வைத்த இந்த முக்கிய ஆய்வு நூல் பற்றிப் பல்கலைக்கழக வட்டாரங்கள், ஆய்வாளர்கள் விவாதித்திருக்க வேண்டும்! அப்படி ஏதும் முயற்சி நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. என் மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களில், இது எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது; எனக்கொரு நல்ல ‘மொழிபெயர்ப்பியல் கல்வி’ப்படிப்பு இது! 4. கல்வி மற்றும் கல்வி சார்ந்த பணிகளில் உங்கள் வாழ்வின் பெரும் பகுதி நேரத்தைச் செலவழித்திருக்கிறீர்கள். அந்தப்பணிகளின் வழியே நீங்கள் கற்றலிலிருந்து ‘கல்வி’ என்றால் என்ன? ஓரிரு சிறிய மாற்றங்களை உங்கள் கேள்வியுடன் நானே சேர்த்துக் கொண்டால் நல்லது என்று நினைக்கிறேன். கல்வி சார்ந்த பணிகளில் ஏற்கெனவே தங்களின் வாழ்க்கையைப் பெரும் பகுதி காலங்களைச் செலவு செய்து வந்திருந்த முன்னோடிகளைப் பின்பற்றி நானும் அவர்களோடு இணந்தும், உதவியாகவும், ஆர்வலராகவும் இருந்து வந்தேன் என்றால் சரியாக இருக்கும்! இந்தியா விடுதலை பெற்ற 1947-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி இப்போது 2026- ஆம் ஆண்டு வரை எவ்வளவு நீண்ட காலம்! நான் பிறந்ததே 1955-ஆம் ஆண்டில் தான். எனக்கு ஆரம்பக்கல்வி, உயர்நிலைப்பள்ளி- இவை ஐந்து+ஆறு ஆண்டுகள் அப்போதைய (பழைய) பதினோராம் வகுப்பு முடிந்ததும் மூன்றாண்டு காலம் டூல் அண்ட் டை மேக்கிங் என்ற அப்போதைய சான்றிதழ் (இப்போது டிப்ளோமா) பெற்றவன். சுமார் இருபது ஆண்டுகள் நான் தொழிலாளி. அந்தக்காலகட்டம், எனக்குப் பிந்தைய, இப்போது நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் காலப்பணிகளுக்கான ஒரு தயாரிப்புக் காலம் எனலாம். ஆக, சுமார் 65 ஆண்டு காலம் நேரடியாக என்னளவில் ஒரு சிறு பகுதி அனுபவம், உலகளாவிய கல்வி, கல்வியாளர்களின் அனுபவப் பதிவு நூல்கள், இந்தியக் கல்வி முறை பற்றிய ஏராளமான நூல்கள் ஆங்கிலம்-தமிழ் மூலம் வாசித்துப் பெற்ற விரிவான அனுபவக்களஞ்சியம்- இவை எல்லாவற்றையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டுதான் மிகுந்த அடக்கத்துடன் இதைச்சொல்கிறேன்: கல்வி என்றால் என்ன என்ற உங்கள் கேள்விக்கு, உண்மையிலேயே என்ன மறுமொழி சொல்வது என்று மிகப் பெரிய கேள்வி இப்போது என்னுள். முறை சார்ந்த, முறைசாராத இரு வகைகளிலும் உலகம் முழுக்க சாதாரண ஏழை மக்கள் ‘ஏதோ’ படித்து, தொழிற்பயிற்சி அல்லது கல்லூரி-பல்கலைக்கழகக் கல்வி பெற்று வாழ்ந்து வருகிறார்கள். பணக்காரர்கள் மட்டும் ஒரு மிகச்சிறிய பகுதியினர், உலகம் முழுக்கச்சேரத்துப் பார்த்தாலும் கூட, சில இலட்சம் பேர் இருக்கலாம். அவர்களுக்கான ஒரு நிறுவன அமைப்பு உண்டு. அதன் மதிப்பு, அதற்காகச்செலவாகும் தொகைகள் நம்மில் யாரும் செய்திருக்கிறோமா என்பதை விட்டுவிடுவோம். நான் பேசுவது, இந்த ஒட்டு மொத்த சாதாரண, ஏழை-நடுத்தர-ஓரளவுக்கு மேல் நடுத்தரம் வரை மட்டுமே. இவர்களுக்கான ஒரு மிகப்பெரிய நிறுவன அமைப்பு உண்டு. அரசாங்கம் (Government), அரசு(the state), நிர்வாக இயந்திரம், காவல்துறை, நீதித்துறை, இன்ன பிற மிகப்பெரிய பட்டியல் உண்டு. தேர்வுகளை எழுதி விட்டு, ஏதோ தேர்வு முடிவுகளை வாங்கிக்கொண்டு ஏதோ வேலைக்குப் போனால் போதும் என்றுதானே நம்மில் மிகப்பெரும் எண்ணிக்கையினர் இருக்கிறோம்?ஆனால், தேர்வில் ஏதோ தவறு, கேள்வித்தாள் லீக் ஆகிவிட்டது, இதற்கு நீதி வேண்டும் என்று இவர்களில் கொஞ்சம் பேர் போக முடியாமல் டெல்லி ஜந்தர் மந்தர், சென்னை இன்னும் சில நகரங்களுக்குப் போனவுடன் என்ன நடந்தது, தொடர்ந்து நடக்கிறது என்று செய்தித்தாள்களைப் படித்துப்பாருங்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாக, காவல், இராணுவம்தான் இந்தக் கல்வி, கேள்வித்தாள் பற்றிய ‘நீதி’களை வழங்குகிறது. பெற்றோர்களுக்கு என்னவாவது புரிகிறதா? இது ஓர் எடுத்துக்காட்டுதான். நமக்கும் என்ன புரிகிறது? ஆசிரியர்களுக்கோ, உயர்கல்வித்துறை அதிகாரிகளுக்கோ இந்த மாதிரியான பிரச்னைகளில் என்னவாவது ரோல் உண்டா? மாநில, ஒன்றிய கல்வி அமைச்சர்களுக்காவது தெரியுமா? இதுதான் கல்வியின் நிலை, கல்வியாளர்களின் நிலை; இது ஒரு புறம்; பெற்றோர் எந்த விஷயத்திலும் எவ்வளவு சிக்கல்கள் வந்து கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கைப்பாட்டுக்காக ஓடிக் கொண்டே இருந்தால்தான் வீட்டில் சோறு, மற்ற எல்லாமே! ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் கல்வி என்னவாக இருக்கிறது என்பதுவும், நமது மக்களுக்கு, பிள்ளைகளுக்கு,பெற்றோருக்கு அந்தக் கல்வி என்ன தருகிறது என்பதுவும் எனக்கே இப்போது ஒரு மிகப்பெரிய கேள்வியாக இருக்கிறது என்பதை மட்டும் இப்போதைக்கு என்னுடைய பதிலாக வைத்துக் கொள்ளலாம்! 5. தமிழ்நாட்டில் கல்வியை ஒரு வேலை வாங்கும் கருவியாக,வேலைவாய்ப் பகமாகக் கருதுகிறீர்களோ? அதன் விளைவாக வாசிப்பு என்பது ஒரு பண்பாடாக இல்லாமல் இருக்கிறது என்பதாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களோ? இல்லை; இந்திய வரலாற்றில், தமிழ்நாட்டில்தான் நூலகத்தந்தை எஸ்.ஆர்.ரங்கநாதன் போன்றவர்கள் தொடங்கி, விடுதலைக்கு முன்பிருந்தே எண்ணற்ற நூலகவியல்,கல்வியியல் அறிஞர்கள் இங்கு பொதுவான வாசிப்பு என்பதை ஒரு பண்பாடாகவே வளர்த்தெடுதிருந்தார்கள்! நானும்,நீங்களும், நாமும் தலை நிமிர்ந்து சொல்லலாம்! சொல்வேன்! இதை முதலில் சொல்லி விட்டுப் பின் உங்கள் கேள்விக்குப் போகிறேன். நடைமுறையில்,இந்தியா உள்ளிட்ட உலகளாவிய,வளர்ந்து வரும் நாடுகளில், தமிழ்நாட்டின் மாநகரங்கள் உள்ளிட்டு,எந்த ஒரு தேர்வு முறையிலும் அதன் முடிவில் ஒரு வேலை கிடைத்தால்தான் நல்லது என்று எண்ணும்,எதிர் பார்க்கும் இயல்பு மிகப் பொதுவானதாகவும், மிக வலுவனதாகவும் உள்ளது. நானும் ஒரு பொது மனிதன், எனக்கு என்று பெரிய கல்வித்தகுதி, வேலை வாய்ப்போ இல்லாத ஒரு சாதாரண மனிதன் எனும் நிலையிலிருந்து இந்த இயல்பு இருக்கிறது; இருக்கும்! மிக நியாயமான எதிர்பார்ப்பு அது! அதைக் குறைவென்று சொல்வது சரியும் அல்ல. தமிழ்நாடு இன்று இந்திய அளவிலேயே, ஒன்றிய அரசின் மதிப்பீடுகள் படியே பல அம்சங்களில் முதல் மூன்று இடங்களுக்குள் இடம்பெற்றுக் கொண்டிருப்பதில் என்ன ஐயம்? அந்தளவில், இது நல்லதுதானே! வாசிப்பு பற்றிப் பார்ப்போம்: இது பண்பாடாக, இன்று இருக்கிறதா? அதற்காக நான் முன்பு சிறப்பித்துத் தலைநிமிர்ந்து வணங்கிக் குறிப்பிட்ட பல முன்னோடிகளின் அந்த ஒரு பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியின் கண்ணி அதேயளவு வலுவாக இன்று இல்லை,உண்மைதான்! அத்தகைய முன்னோடிகளின் ஆர்வம், வழி காட்டல், தொடர்ச்சி அறுபட்டுப் போய்க்கிடக்கிறது. முழுக்கத் திரைப்படங்கள், யூ-டியூப் சானல்கள், பிக்-பாஸ் போன்ற நட்சத்திர நேர்காணல்கள், ஆடல்-பாடல்கள், சமையல் கோமாளித்தனங்கள்-இத்தகைய ஓட்டுமொத்தப் பண்பாட்டுச் சிக்கல்களுக்குள் 90 சதவிகிதம் பேர் மூழ்கிக் கிடக்கிற நிலை. மாறாக, நான் ஆரம்பத்தில் பெருமிதம் பொங்கச்சொன்னது போல, தமிழ்நாட்டில் ஒரு வலுவான நூலாக-வாசிப்பியக்கப் பயன்பாடு நூற்றாண்டுகள் காலங்களாக இங்கு நிலைத்திருந்தது. பொங்கல், ’தைப்புரட்சி’ என்று ஆய்வாளர் டி. தர்மராஜ் சமீபத்தில் சிறப்புமிக்க தனது ‘ஜல்லிக்கட்டு’ நூலில் கொண்டாடும் தமிழ்ப்பண்பாட்டுப் பேரியக்கங்களில், அதுவும் இந்தத் ‘தைப்புரட்சி’ எனும் முழக்கத்தையும் சேர்த்துக் கொள்கிறார். அதை, உலகளாவிய முழக்கங்களில் சிலவான அரபி வசந்தம், ஷ்பானிஷ் எதிர்ப்புகள், ’வால் ஸ்ட்ரீட்’டைக் கைப்பற்றுதல் போன்ற முழக்கங்களுடன் சேர்க்கிறார். கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, கல்வியாளர் மால்கம் ஆதிசேஷய்யா போன்றவர்களின் எழுத்தறிவு இயக்கம் போன்றவையும், தமிழ்நாட்டு நூலக இயக்கம் உடன் சேர்ந்து வர, ஒரு மறு எழுச்சியும் வளர்ந்தெழுந்தது. உலகளவில் பெரும் புத்தக வாசிப்புப் பண்பாட்டு இயக்கமாகி விட்ட சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி, அடுத்த சமீப வளர்ச்சியாகத் தொடங்கியுள்ள சர்வதேசப் புத்தகக் கண்காட்சி-சர்வதேச பன்மொழி பெயர்ப்புப் பரிமாற்றங்கள் போன்றவற்றையும் சென்னை அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தின் ஆதரவோடு அரசாங்கமே ஒரு புதிய விரிவாக்கத்தைத்தொடங்கியது. இன்னொரு புறம், கடந்த ஐம்பதாண்டு காலமாகத் த மு எ க சங்கம், சமீப ஆண்டுகளில் தமிழ் சிறார் எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம், நீலம் பண்பாட்டுப் பேரியக்கம், கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுத் திராவிட-பெரியாரிய அடித்தளமான ஒரு ஆலமரத்தின் நிழலில் வளர்ந்தவை என்பதிலும் ஓர் ஒப்புமை உண்டு. கடந்த 75 ஆண்டுகால என் சி பி ஹெச் பதிப்பகம், கடந்த முப்பதாண்டுகளில் பாரதி புத்தகாலயம், அடுத்த அணியில் இன்னும் பல பதிப்பகங்கள், மகளிரின் பேராற்றலை நிரூபித்து விசுவரூபம் எடுத்துள்ள ஹெர் ஸ்டோரீஸ் போன்ற பெண்கள் பதிப்பகங்கள் – எவ்வளவு நம்பிக்கையளிக்கும் அடையாளங்கள்! இவற்றின் விளைவுகள் வருங்காலங்களில் மிக நன்றாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாம் பணிகளைத் தொடர்வோம்! 6 . நீங்கள் ஒரு நூலகப்பிரியர். கல்விக்கூடங்களில் நூலகங்களின் பணிகள் என்னென்ன? இளமைக்கால வாசிப்பு ஏன் அவசியம்? தற்போது இருக்கும் கல்விச்சுமைக்கிடையில் குழந்தைகள் வாசிக்க முடியுமா? இதற்குத் தீர்வு என்ன? இந்தக்கேள்வியுடன் நாம் தற்காலிகமாக நமது உரையாடலை நிறுத்திக் கொண்டு இங்கு விவாதித்திருக்கும் விஷயங்களை ஆழமாகவும், அகன்று விரிவாகவும் விவாத்தித்து ஆராய்வது மிக முக்கியம். நாம் பொதுவாகக் கல்விக்கூடங்கள் என்பனவற்றைத் தனித்தனியான கட்டடங்களாக, நிறுவமைப்புகளாகவே பார்த்துப் பழகி விட்டோம். அவற்றில், நூலகங்கள் என்பவை இன்று கிட்டத்தட்ட மறக்கப்பட்டு வருகிற,ஒரு வகையில் கை விடப்பட்டு வருகிற கல்விக்கூடப் பழம்பொருள்களாக ஆகிவருகின்றன. ஆனால், இவற்றின் மீது ஒரு மீளக்கவனம் கொள்வோம். மேலே குறிப்பிட்டுள்ள எத்தனை நம்பிக்கையளிக்கும் விஷயங்கள் உள்ளன? அவ்வளவு ஏன், தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட (கேரளம் தவிர்த்த) தென் மாநிலங்கள் ஒரு சமயத்தில் வட இந்தியாவே திகைக்கும் அளவுக்கு ‘நீட்’ தேர்வு தேவையில்லை என்று நிமிர்ந்து நிற்கவில்லையா, மறந்து விட்டோமா? அரசியல் சூழ்ச்சித் தந்திரங்களில் கை தேர்ந்த ஒன்றிய அரசும், உடன் சேர்ந்த உயர் சாதி அதிகார வர்க்கப் பிரதிநிதிகளும் சேர்ந்து, நீட் தேர்வை நாம் அனைவரின் தலைகளிலும் கட்டி விட்ட பிறகு, ஆரம்ப காலத்தயக்கங்களைப் எல்லாம் உதறியெறிந்து விட்டு இன்று இந்தியா அனைத்துக்கும் சவால் விடும் பகுதியாகத் தமிழ்நாடு ஆகிவிடவில்லையா? இது தமிழகத்தின் இயல்பு! இன்று தமிழ்நாட்டில் அறிவு வளாகங்களாக உள்ளவை நூலகங்களே, ஆனால், புறக்கணிக்கப்பட்ட நிலையில் உள்ளன. நமது கவனங்கள் பூரா முன்பு குறிப்பிட்ட ஊடகங்கள் மீதே குவிந்து போய்க் கிடக்கின்றனவே! உண்மையில்,கல்வி நிலையங்கள் நூலக வளாகங்களுக்கு உள்ளேயே ஒரு பிரிவாகத்தான் அமைக்கப்பட வேண்டும்! தமிழ்நாட்டின் அறிவு வளாகங்களாகப் பெரும் எழுச்சி கொண்டு வளர்ந்து வரும் ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம், உலகத்தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், எம் ஐ டி எஸ் என்ற சென்னை வளர்ச்சி ஆய்வு நிறுவனம், தமிழ்நாடு தொடர்கல்வி வாரியம், தேசிய எழுத்தறிவு இயக்கம், தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம், பி ஜி வி எஸ் –இன்னும் எத்தனை ஆலமரங்கள் எண்ணற்ற வேர்களோடும்,விழுதுகளோடும் பரந்து விரிந்து வளர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன. நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம்: மறைந்த தமிழகக் கல்வியாளர் மால்கம் ஆதி சேஷய்யா ஒரு தனிநபராகத் தமிழ்நாட்டின், தமிழர்களின் குரலாகவும், பிரதிநிதியாகவும் மிகத் தொடக்க காலத்திலேயே உயர்ந்தெழுந்து நின்றவர்; யுனெஸ்கோவிலேயே 23 ஆண்டுகள் நேரடியாகப் பணியாற்றியவர்! தமிழ்நாட்டு அறிவொளி,உலக வயது வந்தோர் கல்வி எல்லாவற்றுக்கும் அவரே ஆதி பிதாமகன்! ஒவ்வோர் ஆண்டும் செப்டம்பர்-எட்டு என்ற நாளை எழுத்தறிவு நாளாகக் கொண்டாடுவதன் மூலமே அவரை நினைவில் இருத்தி வணங்கி, உத்வேகமடைந்து வருகிறோம்! சுகன்யா ராமநாதன் எழுத்தாளர், கதைசொல்லி. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் அறம் கிளையின் சார்பில் நடத்தப்பட்ட முகிழ் சிறார் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவர். தற்போது துபாயில் வசிக்கிறார்.

குட்டி மணி நித்தமும் எட்டு மணி ஆனதும் தட்டு நிறைய பாலினை கேட்டு வாங்கி குடித்திடும்... கிட்டு தாத்தா சன்னலை எட்டி எட்டி பார்த்திடும் குட்டி குட்டி வாலினை ஆட்டி ஆட்டி கூப்பிடும்... கிட்ட வரும் தாத்தாவை எட்டிக் குதித்து கொஞ்சிடும் பட்டு போன்ற மேனியை தொட்டு தடவ சொல்லிடும். சு.இளவரசி தமுஎகச அறம் கிளையின் துணைச் செயலாளராகச் செயலாற்றி வருகிறார். தமுஎகச அறம் – முகிழ் வாசிப்பறை எனும் சிறார் இலக்கியக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர். மருத்துவர், எழுத்தாளர், கதைசொல்லி எனப் பன்முகத் தளங்களில் இயங்கி வரும் இவர், ‘மூங்கிலில் துளை தேடும் காற்று’ எனும் ஹைக்கூ கவிதை நூல் உள்ளிட்ட மூன்று நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவரது படைப்புகள் பல்வேறு இணைய மற்றும் அச்சு இதழ்களிலும், தொகுப்பு நூல்களிலும் வெளியாகியுள்ளன.

முன்னொரு காலத்தில் முத்தூரில் பொன்னன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் அந்த ஊர் தங்கராசு பண்ணையார் தோட்டத்தில் விவசாயத் தொழில் செய்து வந்தார். அப்பாவிக்குணம் கொண்டவர். ஆனால் கடுமையான உழைப்பாளி. வாங்கும் சம்பளத்தில் சிறிது சிறிதாகப் பணம் சேமித்து வந்தார். பல வருடங்களாக சேமித்து, அவருக்கு மிகப்பெரும் தொகை சேர்ந்தது. உடனே தன் பண்ணையாரிடம், “ஐயா, நான் சிறுக சிறுக சேமித்து ஒரு பெரும் தொகை என்னிடம் இருக்கிறது. அந்தத் தொகையை வைத்து நான் நிலம் வாங்க விரும்புகிறேன். தங்களிடம் உள்ள ஏதேனும் நிலத்தை, நான் வைத்திருக்கும் தொகைக்கு ஈடாக எனக்குக் கொடுத்து உதவி செய்யுங்கள்” என்று பணிவுடன் கேட்டார். பண்ணையாரும் “எவ்வளவு தொகை வைத்திருக்கிறாய்” என்று கேட்டார். அவர் அந்தப் பெரும் தொகை விவரங்களைச் சொன்னவுடன், பண்ணையாருக்கு திடுக்கிட்டது. ‘நம்மிடத்தில் விவசாயத் தொழில் செய்யும் ஒரு விவசாயிக்கு இவ்வளவு பணம் எப்படி சேர்ந்தது?’ என்று அவரிடத்தில் நேரடியாகவே, “உனக்கு நான் தரும் கூலியை வைத்து எப்படி சேமித்தாய்” என்று கேட்டார். அவரோ, “ஐயா, என் மனைவி காட்டு வேலைக்குச் செல்வார். அவள் சம்பாதித்துக் கொண்டு வரும் பணத்தை செலவு செய்யாமல் சேமித்தேன். பள்ளிக்கூடம் சென்று விட்டு மாலை வீட்டிற்கு வரும் என் மகனும் சிறு சிறு வேலைகள் செய்வான். அவன் சம்பாதித்த பணத்தையும் சேமித்து வைத்தேன். இப்படியாக சேமித்து, 20 வருடங்களாக சேர்த்த தொகை தான் இவ்வளவு”. “உன் மகன் என்ன செய்கிறான்” என்றார் பண்ணையார். “என் மகன் படிப்பை முடித்து, இப்போது வெளியூரில் படித்த படிப்பிற்கு ஏற்ப நல்ல வேலையில் இருக்கிறான்.” “பிறகு ஏன் நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்ய நினைக்கிறாய்?, உடலில் வலு இருப்பது வரை என் நிலத்தில் வேலை பார். இல்லையென்றால் வீட்டில் ஓய்வெடு” என்று நிலம் தர விருப்பமில்லாமலே பதில் சொன்னார் பண்ணையார். “இதே போன்று, என் மனைவியும் வீட்டில் ஓய்வெடுக்கும்படி சொன்னாள். எனக்கு ஓய்வெடுக்க விருப்பமில்லை எனவே நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்ய வேண்டும் என விரும்புகிறேன்” சற்று யோசித்து, “சரி நாளை வா. உனக்கு நான் நிலம் தருகிறேன்” என்றார் பண்ணையார். “ரொம்ப நன்றி” என வணங்கிவிட்டு புறப்பட்டார் பொன்னன். பண்ணையாரின் மனதிற்குள் வஞ்சம் தோன்றியது. ‘நம்மிடத்தில் கூலி வேலை செய்தவன் இப்போது நிலம் வாங்குகிறானே’ என்று ஒரு பெரும் பொறாமை அவரிடம் இருந்தது. மறுநாள், ஊருக்கு வெளியே ஒரு வறண்ட நிலத்தையும், வற்றிய கிணற்றையும் காட்டி, “நீ தரும் தொகைக்கு இந்த நிலம் சரியாக இருக்கும்” என்று அவனிடம் காட்டினார். பண்ணையாரை எதிர்த்துப் பேசவோ, கேள்வி கேட்கவோ நடுங்கும் பொன்னனோ, வறண்ட நிலத்தையும், வற்றிய கிணற்றையும் வாங்க முடிவு செய்தார். “பண்ணையார் சொன்னால் எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கும்” என்று அவரை வணங்கி விட்டு தன் பணத்தை கொடுத்து அந்த நிலத்திற்கு தன் பெயர் போட்டு கிரயம் செய்து வாங்கிக் கொண்டார். தன் மனைவியிடம் இதைக் கூறி மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஆனால் கற்களும், சிறிய பாறைகளும் இருக்கும். அந்த வறண்ட நிலத்தில் மாடுகளைக் கொண்டு அரும்பாடு பட்டு உழவு செய்ய ஆரம்பித்தார். கடும் வெயிலிலும் பாடுபட்டு உழவு செய்த பலன், இயற்கை நல்ல வழிவிட்டது. அந்த பகுதியில் தொடர்ச்சியாக மழை பெய்தது. அந்த வற்றிய கிணறிலும் தண்ணீர் ஊற ஆரம்பித்தது. நிலமும் உழவுக்கு தயாரானது. பணிக்கு ஆட்களை கொண்டு பயிர் நட ஆரம்பித்தார். பின் பாசனத்திற்கு கிணற்று நீரை பயன்படுத்தினார். அவர் உழவு செய்வதை கேள்விப்பட்ட பண்ணையாருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. எப்படியாவது அவரின் முன்னேற்றத்தை தடுத்து நிறுத்த நினைத்தார். ஏதாவது சூழ்ச்சி செய்து மீண்டும் தன்னுடைய அடிமையாகவே வைத்திருக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தார். எந்த வகையில் சிக்க வைப்பது என யோசித்து, ஒரு வழி கண்டுபிடித்தார். மறுநாள் தன் பண்ணை அடியாட்களை அழைத்துக் கொண்டு பொன்னனின் நிலத்திற்கு வந்தார். கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைப்பதைப் பார்த்து, தடுத்து நிறுத்தி, பொன்னனிடம், “நீ என்னிடம் நிலமும், வறண்ட கிணறும் வாங்கினாய். ஆனால் கிணற்றில் இப்போது தண்ணீர் உள்ளது. அந்த தண்ணீர் எனக்குத்தான் சொந்தம். அந்த தண்ணீரை சேர்த்து நீ விலைக்கு வாங்கவில்லை. அதனால் அந்த தண்ணீரை நீ பயன்படுத்தினால் எனக்கு பணம் தர வேண்டும்” என்று எச்சரிக்கை செய்துவிட்டு சென்றார். இதைக் கேட்ட பொன்னனுக்கு பயம் ஏற்பட்டது. “இத்தனை நாட்களாக நமக்கு நல்லது செய்வார் என்று நினைத்த பண்ணையார், இப்போது இவ்வாறு சூழ்ச்சி செய்கிறாரே!, பணம் கேட்கிறாரே! இன்னும் பயிரிடவே ஆரம்பிக்கவில்லை அதற்குள் இப்படி செய்தால் என்ன செய்வது ?” என வருத்தப்பட்டார். இதை தன் மனைவியிடமும் கூறினார். அவருக்கும் ஒன்றும் வழி சொல்லவும் தெரியவில்லை. உடனே தன் மகனுக்கு கடிதம் எழுதி தன் மகனை வரவழைத்தார் பொன்னன். இரண்டு நாட்களில் ஊருக்கு வந்த தன் மகன் வேலனிடம், வறண்ட கிணற்றை தான் மீண்டும் தோண்டி ஆழப்படுத்திய பின் மழை பெய்ததால் கிணற்று தண்ணீர் ஊத்து ஏற்பட்டதையும் பண்ணையார் இப்போது குழப்பம் செய்வதையும் கூறி, அழுதார் பொன்னன். உடனே, அவன் கிரயப் பத்திரத்தை வாங்கிப் படித்தான். பின் “சரி இதற்கு நான் முடிவு கட்டுகிறேன்” என்று அவன் சிந்தித்தான். அவன் பண்ணையாரிடம் தன் அப்பாவை அழைத்துச் சென்றான். படித்து, நல்ல வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வேட்டியுடன் உயர்வாக வேலன் இருப்பதை பார்த்த பண்ணையாருக்கு கோபமும் பொறாமையும் இருந்தது. அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல், “வா வேலா, அப்பா உன்னிடம் எல்லாம் சொன்னாரா?, நான் விற்கும் போது அது வறண்ட கிணறு. ஆனால் இப்போது தண்ணீர் வந்துவிட்டது. அப்போது அந்த தண்ணீர் எனக்குத் தானே சொந்தம். அதைத்தான் உன் அப்பாவிடம் சொன்னேன். நீங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஆனால் அதற்கு எனக்கு பணம் தர வேண்டும்” என்றார் பண்ணையார். உடனே வேலன், ”உண்மைதான் ஐயா, தண்ணீர் உங்களுக்கு சொந்தம் தான். அது இப்பொழுது எங்கள் கிணறில் உள்ளது. அந்த தண்ணீரை நீங்கள் எடுத்துச் செல்லுங்கள். இல்லை என்றால் உங்கள் தண்ணீர் இருப்பதற்கு நீங்கள் தான் எனக்கு பணம் தர வேண்டும். அப்படி இல்லையென்றால் கிணற்றில் உள்ள மொத்த தண்ணீரை எடுத்து செல்லுங்கள்” என்றான். இப்படிப்பட்ட பதிலை கேட்ட பண்ணையாருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ‘ படிப்பறிவில்லாதவன், பயந்து நடுங்கக் கூடிய பொன்னனை ஏமாற்றி, நிலத்தை பிடுங்கிக் கொள்ளலாம்’ என நினைத்த பண்ணையாருக்கு முகம் வாடியது. என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ஏதேதோ பேசினார். தர்க்கம் செய்தார். ஆனால் கடைசியாக வேறு வழியில்லாமல், “நீங்களே பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்றார். “மீண்டும் இது போல் ஏதாவது மோசடி செய்தீர்கள் என்றால் அதற்கும் தக்க பதிலடி தர தயாராகத்தான் இருக்கிறோம். மீண்டும் ஏதேனும் செய்தால் நீதிமன்றம் வரை செல்லவும் நாங்கள் தயங்க மாட்டோம்” என்றபடி வேலன் பண்ணையாரை எச்சரித்து விட்டு நகர்ந்தான். இதனைச் சுற்றி நின்று வேலை செய்தவர்களும் சில மக்களும் பார்க்க, பண்ணையாருக்கு அவமானமாக இருந்தது. ‘இப்படித்தானே நம்மிடமும் நிலங்களை பிடுங்கி இருப்பார். நாம் வேலனிடம் நம் குறைகளைக் கூறி அவன் மூலம் இழந்த நிலங்களை திரும்ப பெறலாம்’ என சில மக்கள் சிந்தித்து அவன் பின்னால் சென்றார்கள். தன் மகனின் அறிவுக் கூர்மையை எண்ணி பொன்னன் பெருமிதம் கொண்டார். சில நாட்களில் வேலனும் மக்களிடம் பண்ணையார் பிடுங்கிய நிலங்களையும் சட்டவிரோதமாக அபகரித்த நிலங்களையும் நீதிமன்றம் வாயிலாகப் போராடிப் பெற்றுக் கொடுக்கத் தொடங்கினான். ஊர் மக்களும் வேலனுக்கு பக்கபலமாக இருந்தனர். உழவு தொடங்கியது. நன்கு பயிரிட்டு அறுவடை செய்தான் பொன்னன். லாபம் இரட்டிப்பாக கிடைத்தது. வேலை செய்பவர்களுக்கு விளைச்சலில் பங்கு கொடுத்து, தன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களை மகிழ்ச்சியாக வாழ வைத்தார் பொன்னன். கார்த்திக் கிருபாகரன் அபுதாபியில் இயந்திரப் பொறியாளராகப் பணிபுரியும் கார்த்திக் கிருபாகரன் (எ) சீனிவாசன், திருச்சி மாவட்டம் மணப்பாறையைச் சேர்ந்தவர். கணையாழி, குமுதம், தீராநதி போன்ற அச்சிதழ்களிலும், சொல்வனம், பதாகை உள்ளிட்ட இணைய இதழ்களிலும் இவரது சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ளன. 2019-இல் 'தீதும் நன்றும்' என்ற இவரது நாவலும், 2024-இல் 'ஒரு கோடி' என்ற இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பும் புத்தகமாக வெளிவந்துள்ளன.

மூனு வரைக்கும் எண்ணி முடித்தேன் ஓடு தம்பி ஓடு முயலைப் போல வேகமாக ஓடு தம்பி ஓடு தென்னந் தோப்பு வேலி வரைக்கும் ஓடு தம்பி ஓடு திரும்ப வேண்டாம் சிரிக்க வேண்டாம் ஓடு தம்பி ஓடு முடியாத எதுவும் உலகில் இல்லை ஓடு தம்பி ஓடு முயற்சியை மட்டும் விட்டு விடாதே ஓடு தம்பி ஓடு ஓடி முடித்தால் பரிசு கிடைக்கும் ஓடு தம்பி ஓடு ஒன்றுக்குப் பத்தாய் முத்தமும் கிடைக்கும் ஓடு தம்பி ஒடு பாவண்ணன் இயற்பெயர் பாஸ்கரன். கர்நாடகத் தொலைதொடர்புத் துறை நிறுவனத்தில் கோட்டப்பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றுள்ளார். தமிழில் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து நாவல், சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரை, திறனாய்வு, குழந்தை இலக்கியம் என எல்லா தளங்களிலும் தனித்தன்மையோடு இயங்கி வரும் முக்கியமான படைப்பாளி. 'யானை சவாரி', 'மீசைக்கார பூனை', 'எட்டு மாம்பழங்கள்' ஆகியவை இவரது குழந்தைப்பாடல் நூல்கள்.

வீரேந்திர துபே தமிழில்: கொ மா கோ இளங்கோ மதிய வெயில் சன்னலைத் தாண்டி தங்கம் போல மின்னியது. அந்த நேரத்தில், வீட்டுத் திண்ணையில் ஒரு விசித்திரமான வேட்டையில் ஈடுப்பட்டிருந்தார் நாஞ்சியின் அத்தை. ஆமாம்! அதுதான் அத்தையின் புகழ்பெற்ற 'பேன் வேட்டை'. அத்தைக்கு உலகிலேயே இரண்டு வேலைகள்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும். ஒன்று, அடுத்தவர்களின் தலையில் பேன் தேடுவது. இன்னொன்று, யாரையாவது தன் தலையில் பேன் தேடச் சொல்வது. அத்தையின் கையில் பேன்கள் அகப்படும்போது ‘டக் டக்’ என்று ஒரு சத்தம் வரும் பாருங்கள்! அதுதான் அவருக்கு உலகத்திலேயே மிகவும் பிடித்த இசை. அந்தச் சத்தம் கேட்கும் போதெல்லாம், ஏதோ ஒரு போரில் வெற்றி பெற்ற வீராங்கனையைப் போல அத்தையின் முகம் பெருமையில் பிரகாசிக்கும். அத்தை பேன் பார்க்க இறங்கிவிட்டால், வயிற்றுப் பசியோ தாகமோ எடுக்காது. பக்கத்தில் யாராவது வந்து ‘அத்தை.. அத்தை..’ என்று கத்தினாலும் காதில் விழாது. அத்தை அப்போது ஒரு சிலை போல மாறிவிடுவார். அப்பாவின் உடன்பிறந்த தங்கை என்றாலும், நாஞ்சிக்கு அவர் நெருங்கிய தோழி. “அத்தை! இதோ வந்துட்டேன்” என்று நாஞ்சி ஓடிவந்து அவர் மடியில் அமர்ந்தால் போதும், அத்தையின் முகம் அப்படியே மலர்ந்துவிடும். "வாம்மா நாஞ்சி... இந்த அடர்ந்த கூந்தலுக்குள்ள ஒரு ராட்சசப் பேன் ஒளிஞ்சிருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அதை இன்னைக்குப் பிடிக்காம விடமாட்டேன்" என்று அத்தை கண்சிமிட்டுவார். நாஞ்சிக்கு அத்தையின் கைவிரல்கள் தன் தலைக்குள் மெல்ல ஊர்ந்து செல்வது மிகவும் பிடிக்கும். அது ஒரு சுகமான வருடல். அத்தை வெறும் பேன் மட்டும் பார்ப்பதில்லை. கூடவே நிறையக் கதைகளையும் சொல்வார். "தெரியுமா நாஞ்சி? முன்னொரு காலத்துல ஒரு ராஜா இருந்தாராம். அவரோட முடி ரொம்ப நீளமா இருக்குமாம்..." என்று அத்தை கதை சொல்லத் தொடங்குவார். நாஞ்சி மிகந்த உற்சாகத்துடன், “சரி.... அப்புறம்?” என்று தலையாட்டிப் பேச்சை வளர்ப்பாள். கதை சொல்வதற்கு இடையில் எப்போதாவது ஒரு பேன் கையில் சிக்கினால் அத்தைக்கு அப்படியொரு சந்தோஷம். அதை விரலால் இழுத்து, இடது கைக் கட்டைவிரல் நகத்தின் மேல் வைத்து ‘சட்’ என்று ஒரு சத்தம் வரும்படி நசுக்குவார். அந்தச் சத்தம் கதையில் வரும் ராஜா போரில் வென்றதைப் போன்ற வெற்றிக் கொண்டாட்டமாக இருக்கும். ஒரு நாள் அத்தை கவலையோடு உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தாள் நாஞ்சி. அப்போது நாஞ்சி ஓடிவந்து, "அத்தை! இன்னைக்கு உங்க கூந்தல்ல நான் ராஜா கதையைத் தேடட்டுமா?" என்று கேட்டு அவருக்குப் பின்னால் சம்மணம் கூட்டி உட்கார்ந்து கொள்வாள். நாஞ்சியின் பிஞ்சு விரல்கள் அத்தையின் கூந்தலில் விளையாடும்போது, அவருடைய கவலைகள் மெல்ல மறையும். நாஞ்சி அதைக் கவனிப்பாள். நாட்கள் நகர்ந்தன. கோடை விடுமுறை முடிந்து நாஞ்சி ஹாஸ்டலுக்குக் கிளம்பினாள். பிரியும் போது அத்தையின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, “அத்தை! பத்திரமாக இருங்க. எனக்காக நிறைய பேன்களைச் சேர்த்து வைங்க” என்று விளையாட்டாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள். விடுதியில் இருக்கும்போதும் இருவரும் அடிக்கடி கைபேசியில் பேசிக்கொள்வார்கள். ஆனால், கடந்த சில மாதங்களாக அத்தையின் குரலில் ஒரு தளர்ச்சி இருந்தது. முன்பு போல உற்சாகமாகச் சிரிக்காமல், ஏதோ ஒரு கடினமான பாரத்தைச் சுமப்பது போலவே அவர் பேசினார். போனில் பேசும் நேரமும் குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஏதோ ஒரு ரகசியம் தன்னிடம் இருந்து மறைக்கப்படுவதை நாஞ்சி உணர்ந்தாள். தீபாவளி விடுமுறைக்கு வீட்டிற்கு வந்த நாஞ்சிக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. எப்போதும் திண்ணையில் உட்கார்ந்து பேன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அத்தையை அங்கே காணவில்லை. அத்தை உள்ளே இருட்டு அறையில் படுத்திருந்தார். புற்றுநோய் காரணமாக கதிரியக்கச் சிகிச்சை அத்தையை அடையாளம் தெரியாமல் மாற்றியது. சிகிச்சையின் வீரியத்தால் அத்தையின் அழகிய கார்மேகக் கூந்தல் முற்றிலும் உதிர்ந்து போயிருந்தது. அத்தையின் தலைக்கு மொட்டை அடித்திருந்தார்கள். நாஞ்சியைப் பார்த்ததும் அத்தை கண்களை மூடிக்கொண்டார். தனது மொட்டைத் தலையைக் கண்டு அவள் பயந்துவிடுவாள் என்று அத்தை நினைத்தார். ஆனால் நாஞ்சி எதையும் யோசிக்கவில்லை. ஓடிச் சென்று அவர் மார்பில் சாய்ந்து அணைத்துக் கொண்டாள். அத்தையின் மெலிந்த கைகள் அவளை இறுகப் பற்றின. அன்று மாலை, அத்தைக்குத் தலையணை வைத்து உட்கார வைத்தார்கள். நாஞ்சி மெதுவாக அவருக்குப் பின்னால் சென்று அமர்ந்தாள். அத்தை சங்கடத்துடன் குனிந்து கொண்டார். நாஞ்சி தன் மென்மையான விரல்களை அத்தையின் மொட்டைத் தலையில் மெல்ல வைத்தாள். அந்தச் சருமத்தின் சூடு அவளுக்கு ஏதோ ஒரு செய்தியைச் சொன்னது. நாஞ்சி குறும்புடன் பேசத் தொடங்கினாள், “அத்தை! நேராக உட்காருங்கள். நான் இல்லாத இந்தச் சில மாதங்களில் எத்தனை பேன்களைத் தலையில் வளர்த்து வைத்திருக்கிறீர்கள் பார்த்தீர்களா? என்னைப் பார்த்தால் உங்களுக்குப் பாவமாக இல்லையா? இவ்வளவு பேன்களையும் நான் ஒருத்தி மட்டுமா தேடிப் பிடிக்க வேண்டும்? நூற்றுக்கணக்கான பேன்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன” என்றாள். அறையில் இருந்த எல்லோரும் சிலையாக நின்றனர். அத்தையின் மொட்டைத் தலையில் பேன் இருக்காது என்பது அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் நாஞ்சி அந்த விளையாட்டை நிறுத்தவில்லை. “இதோ பாருங்களேன்... ஒரு பெரிய ராட்சசப் பேன் இங்கே ஜாலியா விளையாடுது” என்று அத்தையின் வழுவழுப்பான தலையில் ஒரு புள்ளியைத் தொட்டுக் காட்டினாள். நிஜமான பேன் இல்லை என்றாலும், நாஞ்சியின் விரல் பட்ட இடத்தில் அத்தைக்குப் பழைய சுகமான வருடல் தெரிந்தது. அத்தையின் கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களை நனைத்தது. ஆனால், அவரது உதடுகளில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஓர் உண்மையான புன்னகை மலர்ந்தது. “தேடு நாஞ்சி... தேடு... எல்லாப் பேன்களையும் பிடிச்சிடு” என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னார். அன்பு என்பது வெறும் கூந்தலில் இல்லை. வருடிக் கொடுக்கும் விரல் நுனிகளிலும், காயப்பட்ட மனதைத் தேற்றும் சொற்களிலும் இருக்கிறது என்பதை நாஞ்சி அன்று உணர்ந்தாள். புற்றுநோய் அத்தையின் கூந்தலைப் பறித்திருக்கலாம். ஆனால் நாஞ்சியின் அன்பு குறையாமல் இருந்தது. அத்தையின் முகத்தில் தெரிந்த புன்னகை, அவர் பிழைத்துக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கையை அவளுக்கும் குடும்பத்தாருக்கும் தந்தது. . கொ.மா.கோ.இளங்கோ எம்பதுக்கும் அதிகமான சிறார் புத்தகங்களை எழுதியவர். அறிவியல் கதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், பாடல்கள் என சிறுவர் இலக்கியத்தில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார். ஜிமாவின் கைபேசி, சஞ்சீவி மாமா, பச்சை வைரம், வாசிக்காத புத்தகத்தின் வாசனை, சுழற்காற்றாக வந்த சிறுவன், மந்திரக் கைக்குட்டை, சூரியனை ஒளித்து வைத்த சிறுமி, மலைபூதம் வாய்பிளந்த மர்மம் போன்றவை அதில் அடங்கும். சிறந்த குழந்தை எழுத்துக்கான உயரிய விருதுகளைப் பெற்றவர்.இவரது நூல்கள் ஆங்கிலம், தெலுங்கு, இந்தி மொழிகளில் மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன. இவரது கதைகள் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஒரு நாளில் மொத்தம் 24 மணி நேரம் உள்ளன என்பதை நாம் அறிவோம். ஆனால் நாம் பயன்படுத்தும் 12 மணி நேரக் கடிகார முறையில், ஒரு நாள் என்பது AM, PM என்று இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது அல்லவா? அவை எதைக் குறிக்கின்றன? இந்த இரண்டு சொற்களும் லத்தீன் மொழியிலிருந்து வந்தவை. Meridiem என்பது லத்தீன் மொழியில் “நண்பகல்” அல்லது “மதியம்” என்று பொருள்படும் சொல். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டே AM, PM என்ற சுருக்கங்கள் உருவாகியுள்ளன. AM என்பது Ante Meridiem என்பதன் சுருக்கம். இங்கு Ante என்றால் “முன்” என்றும், Meridiem என்றால் “நண்பகல்” என்றும் பொருள். எனவே Ante Meridiem என்பது நண்பகலுக்கு முன். நள்ளிரவு 12 மணி முதல் மதியம் 12 மணி வரையிலான நேரம் AM எனப்படுகிறது. அதிகாலை 5 மணி, காலை 8 மணி, காலை 11 மணி ஆகியவை முறையே 5:00 AM, 8:00 AM, 11:00 AM என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. PM என்பது Post Meridiem என்பதன் சுருக்கம். இங்கு Post என்றால் “பின்” என்றும், Meridiem என்றால் “நண்பகல்” என்றும் பொருள். எனவே Post Meridiem என்பது நண்பகலுக்குப் பின். மதியம் 12 மணி முதல் அடுத்த நாள் நள்ளிரவு 12 மணி வரை உள்ள நேரம் PM எனப்படுகிறது. பிற்பகல் 2 மணி, மாலை 6 மணி, இரவு 9 மணி ஆகியவை 2:00 PM, 6:00 PM, 9:00 PM என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. இதில் 12:00 AM மற்றும் 12:00 PM ஆகியவற்றைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். 12:00 AM என்பது நள்ளிரவு 12 மணி. இது ஒரு புதிய நாள் தொடங்கும் நேரம். 12:00 PM என்பதை நண்பகல் என்று குறிப்பிடுகிறோம். இந்த நேரக் குறியீடுகள் கடிகார நேரம், பயண அட்டவணை, பள்ளி மற்றும் அலுவலக நேரம் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுவதில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஹரீஷ் தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம் நடத்தும் விஞ்ஞானத் துளிர் - சிறுவர்களுக்கான அறிவியல் மாத இதழின் இணையாசிரியர்.

பாதுகாப்பின் விதை ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் அதற்குத் தேவையான உணவு, உடை, உறைவிடம், கல்வி எனப்பலவற்றையும் நாம் சிந்திக்கிறோம். ஆனால் குழந்தைக்கு மிகவும் முக்கியமான அடிப்படையான தேவை ஒன்று உள்ளது. அது தான் பாதுகாப்புணர்வு. ‘நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்; நான் நேசிக்கப்படுகிறேன்; எனக்காக என் பெற்றோர் இருக்கிறார்கள்’ என்ற உணர்வு. இந்த உணர்வின் அடித்தளம் Attachment – உணர்வுப்பூர்வமான நெருக்கம் என்கிறது உளவியல். குழந்தைக்கும் பெற்றோருக்கும் இடையே உருவாகும் ஆழமான உணர்வுப்பூர்வமான தொடர்பு குழந்தையின் பிறப்பு முதல் அவர்களின் ஆரம்பகால அனுபவங்களால் மெதுவாக உருவாகிறது. குழந்தை அழும்போது பெற்றோர் எவ்வாறு அரவணைக்கிறார்கள்? பயப்படும்போது எவ்வாறு ஆறுதல் அளிக்கிறார்கள்? மகிழ்ச்சியை எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்? தவறு செய்யும்போது எவ்வாறு அணுகுகிறார்கள்? இத்தகைய அன்றாட அனுபவங்களே குழந்தையின் மனதில் உறவுகளைப் பற்றிய ஒரு அடிப்படை நம்பிக்கையையும் புரிதலையும் உருவாக்குகின்றன. பாதுகாப்புணர்வு என்றால் என்ன? இதன் பொருள் பெற்றோர் எப்போதும் குழந்தையின் அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. குழந்தை பெற்றோரிடமிருந்து சிறிது விலகி விளையாடவும், பள்ளிக்குச் செல்லவும், சுயமாக சிந்திக்கவும், புதிய செயல்களை முயற்சிக்கவும் வேண்டும், அதே நேரம் குழந்தையின் மனதில், “எனக்கு ஏதாவது சிக்கல் ஏற்பட்டால் என்னை ஆதரிக்க ஒருவர் இருக்கிறார்.” என்ற நம்பிக்கை இருப்பதுதான் பாதுகாப்புணர்வு. இந்த உணர்வு குழந்தைக்கு இந்த உலகத்தை சந்திக்கும் தைரியத்தையும், தோல்விகளை எதிர்கொள்ளும் திறனையும், பிறரிடம் நேர்மறையான உறவுகளை உருவாக்கும் அடித்தளத்தையும் வழங்குகிறது. அதை எப்படி உருவாக்குவது? பாதுகாப்புணர்வு என்பது ஒரு நாளில் உருவாகாது. சிறிய சிறிய தருணங்களின் தொகுப்பாகவே அது உருவாகும். குழந்தைகளைக் கண்ணோடு கண் பார்த்துப் பேசுவது அவர்கள் பேசும்போது கைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல் கவனமாகக் காது கொடுத்துக் கேட்பது. அவர்கள் அழும்போது, “அழாதே! சத்தம் வரக்கூடாது” என்று அதட்டாமல், “உனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறதா? நான் இருக்கிறேன்” என்று அணைத்துக் கொள்வது. பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் வீட்டுப் பாடங்களையும் மதிப்பெண்களையும் மட்டும் கேட்காமல், “இன்றைய நாள் எப்படி இருந்தது?” என்று மகிழ்வான தருணங்களைப் பற்றிக் கேட்பது. குழந்தை தவறு செய்தாலும், “நீ செய்த செயல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அது தவறு தான். அதை சரி செய்ய நான் உதவுகிறேன். ஆனால் உன்னை நான் நேசிப்பதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை” என்பதை உணர்த்துவது. இவை அனைத்தும் குழந்தையின் மனதில் பாதுகாப்பின் விதைகளை விதைக்கும். அன்பு மட்டும் போதுமானதா? அன்பு மிகவும் முக்கியமானதுதான். ஆனால் அது மட்டுமே போதாது. எழுத்தாளர் விழியன் அவர்கள் “scientific parenting” என்னும் வார்த்தையை பெற்றோர் கூடுகையில் அடிக்கடி பரிந்துரைப்பார். அதாவது பெற்றோரின் அன்பு அறிவியல்பூர்வமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே. ஒவ்வொரு முறையும் குழந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது அன்பு ஆகாது. அதன் பெயர் செல்லம் கொடுத்தல்(pampering). உரையாடலும் (conversation), நிலைத்தன்மையும் (Consistency), நம்பகத்தன்மையும் (Reliability) எல்லைகளும் (Boundaries) கொண்ட அன்பே இன்றையத் தேவை. தேவையான இடங்களில் அன்புடன் “இல்லை” என்று சொல்லி மறுப்பதும், நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்; அதே நேரத்தில் உனக்கான எல்லைகளையும் நான் அமைப்பேன்” என்ற செய்தியை, குழந்தைகளுக்கு உணர்த்துவதும் பாதுகாப்பான பெற்றோரியத்தின் ஒரு பகுதிதான். பெற்றோருக்கான ஒரு சிறிய செயல்பாடு: இன்று உங்கள் குழந்தையிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேளுங்கள்: “நீங்கள் ஒரு தவறு செய்தால், அதன் மூலம், ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால், என்னிடம் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறதா? இல்லை மறைக்கத் தோன்றுகிறதா?” குழந்தையின் பதிலை முதலில் முழுமையாகக் கேளுங்கள். உடனடியாக விளக்கவோ, அறிவுரை கூறவோ வேண்டாம்.. புரிந்துகொள்ளுங்கள். குழந்தையின் உணர்வுகளுக்கு இடமளியுங்கள். நிச்சயம் மறைக்க மாட்டேன் என்று பதிலளித்தால், அது உண்மை என்று நீங்கள் உணர்ந்தால் மகிழ்ச்சி. குழந்தை உங்களிடம் பாதுகாப்பை உணர்கிறது. பதிலளிக்கத் தயங்கினாலோ இல்லையென்று கூறினாலோ கவலை வேண்டாம். இனி பாதுகாப்பான சூழலை நாம் வழங்க முயற்சி செய்வோமாக! ஏனெனில் குழந்தையின் மனதில் பாதுகாப்பு உருவாகும்போது, அது தன்னம்பிக்கையாக மாறும். அந்தத் தன்னம்பிக்கை சுயசார்பாக வளரும். சுயசார்பு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் திறனாக வலுவடையும். நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியவை: தினமும் நாம் பேசும் நம்பிக்கையான வார்த்தைகள், கொடுக்கும் ஒரு சிறு அரவணைப்பு, அவர்கள் பேசும் போது அதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்கும் சில நிமிடங்கள், உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு தருணம் — இவையே மனதில் விதைக்கப்படும் பாதுகாப்பின் விதைகள். உளவியலில் பொதுவாக குழந்தைக்கும் பெற்றோருக்கும் இடையே ” பாதுகாப்பான நெருக்கம்(secure attachment style)” ஏற்பட்டால் அது 1. பெற்றோரிடம் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி தேவையானபோது ஆறுதலைத் தேட உதவும் 2. பிற உறவுகள் மீது நம்பிக்கையை உருவாக்கவும் உதவும் குழந்தையின் உணர்வுகள் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படும்போதும் அல்லது “சும்மா அழாதே”, “இதற்கெல்லாமா பயப்படுகிறாய்?” என்று உணர்வுகளை உதாசீனப் படுத்தும்போதும், சிறு சிறு வெற்றிகள் ஊக்கமளிக்கப்படாதபோதும், குழந்தை தன்னுடைய உணர்வுத் தேவைகளைத் “தவிர்க்கும் தன்மை (Avoidant attachment style)” ஏற்பட்டு 1. அவர்கள் உதவி அல்லது ஆறுதல் கேட்பதைத் தவிர்க்கலாம் 2. தங்களுடைய உணர்வுகளை, தவறுகளை மறைக்கலாம். “நான் உனக்காக இருக்கிறேன். என் அன்பும் ஆதரவும் என்றும் நிலையானது. உன் அனைத்து உணர்வுகளுக்கும் இங்கே இடம் உண்டு. தவறுகளை சரி செய்து நாம் தொடரலாம்” எனக் கூறி தலைக் கோதினால் நம் குழந்தைகள் உலகத்தை நம்புவதற்கு முன், தன்னை முழுமையாக நேசிக்கும் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதை நம்பக் கற்றுக்கொள்வார்கள். அந்த நம்பிக்கை அவர்களைத் தொடர்ந்து வழி நடத்தும். (வளரும்) சக்தி செண்பகவல்லி உளவியல் ஆலோசகர் (Counseling Psychologist) மற்றும் 'InnerCircle Nurturing Minds' அமைப்பின் நிறுவனர் ஆவார். குழந்தைகள் மற்றும் வளரிளம் பருவத்தினரின் (Child & Adolescent) உளவியலில் சிறப்புத் தேர்ச்சி பெற்ற இவர், சான்றிதழ் பெற்ற பள்ளி ஆலோசகராகவும், வாழ்க்கை முறை திறன் பயிற்சியாளராகவும் (Life Skills Trainer) பணியாற்றி வருகிறார். உளவியல் ஆலோசனை மற்றும் திறன் பயிற்சிகளில் சுமார் 6 ஆண்டுகள் அனுபவம் கொண்ட இவர், ‘மகிழ் பதின்’ (Teen Psychology) புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆவார். மாணவர்களின் மனநலம், ஒழுக்கம் மற்றும் வாழ்க்கை வழிகாட்டுதலுக்காக 1,500-க்கும் மேற்பட்ட அமர்வுகளையும் (Sessions), 1,000-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட ஆலோசனைகளையும் வழங்கியுள்ளார்.

சிலந்தி வலைப் பின்னிடும் சிறு பூச்சிகள் பிடிக்கவே! வயிறு பசி காரணம் வழி ஒன்றே சிலந்திக்கு கருணை இல்லா மனிதனும் கயமை வலை பின்னுகிறான்! உழைப்பைத் திருடி அடுத்தவர் பிழைப்பை ஏனோ கெடுக்கிறான்? பசிக்கு வலை பின்னுதல் பாவமில்லை சிலந்திக்கு சதியால் வலை பின்னுதல் சரியா? நீயே சொல்லண்ணா! கொ.மா.கோ.இளங்கோ எம்பதுக்கும் அதிகமான சிறார் புத்தகங்களை எழுதியவர். அறிவியல் கதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், பாடல்கள் என சிறுவர் இலக்கியத்தில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார். ஜிமாவின் கைபேசி, சஞ்சீவி மாமா, பச்சை வைரம், வாசிக்காத புத்தகத்தின் வாசனை, சுழற்காற்றாக வந்த சிறுவன், மந்திரக் கைக்குட்டை, சூரியனை ஒளித்து வைத்த சிறுமி, மலைபூதம் வாய்பிளந்த மர்மம் போன்றவை அதில் அடங்கும். சிறந்த குழந்தை எழுத்துக்கான உயரிய விருதுகளைப் பெற்றவர்.இவரது நூல்கள் ஆங்கிலம், தெலுங்கு, இந்தி மொழிகளில் மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன. இவரது கதைகள் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

படிப்பு முழுதும் பைக்குள் இறங்கி தோளில் தொங்குது - அதன் பாரம் பாறாங்கல்லை போல முதுகை வளைக்குது ! இன்னும் கொஞ்சம் குறைக்க முடிஞ்சா இனிக்கும் கல்வி மனதில் சின்ன சின்ன குழந்தைகளுக்கு இறக்கை முளைக்கும் தோளில் பத்து பாட புத்தகங்கள் நோட்டுகள் இருக்கும் இந்த பைக்குள்தானே வீட்டுப்பாடம் கட்டுரை அடைக்கும்! சோத்து டப்பா தண்ணி பாட்டில் சேர்த்து தூக்கணும் பஸ் சு கூட்டத்திலே ஏறி இறங்கி திட்டும் வாங்கணும் கால் பதிய பொதி சுமக்கும் கல்வி முறையா -,பாடம் மனதில் பதிய வைக்க வேறு வழிகள் இல்லையா ? காய்த்துப் போன தோள்கள் மீது இரக்கம் காட்டுங்க -கல்வி கனிய வேண்டும் இனிமையாக மனசு வையுங்க! குருங்குளம் முத்துராஜா சொந்த ஊர் திருவாரூர் மாவட்டம் நன்னிலம் வட்டத்தில் உள்ள குருங்குளம் பூந்தோட்டம் ஸ்ரீ லலிதாம்பிகா மெட்ரிக் மேல்நிலைப் பள்ளியில் முதல்வர். இவரது முதல் நூல் 'பாட்டும் பாடமும்' தொடந்து பத்துக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதி வெளியிட்டிருக்கிறார். காட்டுக்குள்ளே ஒரு பள்ளிக்கூடம் " (எதிர் வெளியீடு) 2024 கொ மா கோதண்டம் நினைவு த மு எ க ச வின் சிறார் இலக்கிய விருது பெற்றுள்ளது தனது சில பாடல்களை youtube : Muthu Raja Teacher இல் இசையுடன் காணொளியாக வெளியிட்டுள்ளார்.

குழந்தைகளே, இந்த வாரம் நாம் ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசப்போவதில்லை, சின்ன சின்ன புத்தகங்களாக உள்ள ஒன்பது புத்தகங்களைக் குறித்தே நாம் பேச இருக்கின்றோம். இந்தப் புத்தகங்களைக் குறித்து இப்போது பேசுவதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கின்றது. அதற்கு முன்னதாக நீங்கள் அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்களாக இருந்தால் கடந்த மாதத்தில் பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி பள்ளி நேரத்தில் வெளியே சென்று வருவதை நீங்கள் கவனித்திருப்பீர்கள். ஆம். எங்கள் பள்ளியில்கூட ஆசிரியர்கள் அரசின் அனுமதியோடு தினமும் வெளியே சென்று வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வேறொன்றுமில்லை, இந்தியாவில் மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு என்பது பத்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நடப்பது இயல்பு. அந்த அடிப்படையில் இப்பொழுது மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புப் பணிக்காக ஆசிரியர்கள் வெளியே சென்று வர அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர். அப்படி பள்ளி ஆசிரியர்கள் வெளியே சென்றிருந்த நேரத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று வகுப்பு குழந்தைகளை ஒரே ஆசிரியராக நான் கவனிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. மூன்று வகுப்பு குழந்தைகளையும் தனி ஒருவனாக நான் பார்க்க வேண்டிய சூழல் இருந்தபோது அனைத்து குழந்தைகளும் ஈடுபாட்டோடு செயல்படுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் எனது நினைவிற்கு வந்தவர் டேவிட் அட்டன்பரோ. டேவிட் அட்டன்பரோ உலகின் மிக முக்கியமான பிபிசி தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் இயற்கையியல் சார்ந்த ஆவணப்படங்களை இயக்குபவராக பணியாற்றிவருகிறார். அவர் இயக்கிய இயற்கையியல் சார்ந்த ஆவணப்படங்கள் பலராலும் விரும்பிப் பார்க்கப்படுவதாகவும் பல முக்கிய இயற்கைக் கூறுகளை உணர்ந்து கொள்ளக்கூடிய வாய்ப்பாகவும் திகழ்ந்து வருகின்றன. அவரது ஆவணப்படங்கள் இயற்கையின் அழகியலை மட்டும் வெளிப்படுத்துவதாக இல்லை. அதோடு, இயற்கையில் ஏற்படக்கூடிய மாறுபாடுகளையும், காலநிலை மாற்றச் சிதைவுகளையும், மக்களிடம் உணர்த்துவதை, இவரது ஆவணப்படங்கள் சிறப்பாக செய்துகொண்டு வருகின்றன. அப்படி ஒரு ஆவணப்படத்தை குழந்தைகளுக்கு இந்நேரத்தில் காண்பிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று எண்ணி அவரது ஆவணப் படம் ஒன்றை பள்ளி வகுப்பறையில் காட்சிப்படுத்தினேன். கடல், காடு, பாலைவன நிலம், துருவப் பகுதிகள் என பல்வேறு விதமான நில அமைப்புகளில் வாழும் உயிரினங்களைக் குறித்து அழகியலோடு காட்சிப்படுத்திக்கொண்டிருந்த அந்த ஆவணப்படம், இறுதியாகச் சில நிமிடங்களில் மனிதர்களின் அசிரத்தையான செயல்பாடுகள் எவ்வாறு இயற்கையின் சமநிலையினை சீர்குலைக்கிறது என்பதை சுட்டிக்காட்டியது. அவ்வளவு நேரம், விதவிதமான உயிரினங்களையும் நிலத்தோற்றங்களையும் கண்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளின் மனம், சூழல் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்படும் அவலங்களை மிகக் கூர்மையாக அவதானித்துக்கொண்டிருந்தது. அடுத்தடுத்த நாட்களில் இந்த ஆவணப்படம் குறித்த உரையாடல்களை ஆர்வமுள்ள குழந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டிருந்த பொழுது அவர்களுக்கு சில ஐயங்கள் இருப்பதை உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. அவர்கள் முன்வைத்த கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர்களே தேடி கண்டறிய நான் ஒரு உத்தியை மேற்கொண்டேன். உலக அளவில் டேவிட் அட்டன்பரோ செய்துகொண்டிருக்கக்கூடிய செயல்களை ஒத்ததாக தமிழகத்தில் செய்துகொண்டிருப்பவர் சூழலியல் ஒளிப்படக் கலைஞர் ஏ. சண்முகானந்தம் அவர்கள். அவர் தனது உயிர் பதிப்பகத்தின் மூலமாக பதிப்பித்திருந்த குழந்தைகளுக்கான மிகச்சிறிய சூழலியல் நூல்களின் தொகுப்பு ஒன்றினை வகுப்பறைக்கு எடுத்து வந்து பள்ளிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தேன். வாசிப்பும் உரையாடலுமாக ஆசிரியரற்ற வகுப்பறைகள் கொண்டாட்டக் களமாகக் மாறியது. குழந்தைகளின் விருப்பத்திற்கும் சிந்தனைக்கும் ஏற்ற வகையில் சின்ன சின்ன நூல்களாக வெளியிடப்பட்டிருக்கும் இந்த ஒன்பது நூல்களும் நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் பறவைகள், பூச்சிகள் குறித்தும் சூழலியல் சார்ந்து உலக அளவில் பங்களித்திருக்கக்கூடிய ஒரு பூச்சியியல் அறிஞர் குறித்தும், பூச்சிகள் குறித்த ஓர் அறிமுக நூலையும், ஏ சண்முகானந்தம் அவர்கள் பதிப்பித்திருக்கிறார். வே. ராமசாமி, அருண் நெடுஞ்செழியன், பேராசிரியர் த. முருகவேள் மற்றும் ஏ. சண்முகானந்தம் இந்நூல்களை எழுதியுள்ளனர். 1. செம்மார்பு குக்குறுவான் 2. தைலான் என்கிற தகைவிலான் 3. மரங்களின் இயற்கை மருத்துவர் மரங்கொத்திகள் 4. தட்டான்களைத் தவறவிட்ட காலம் 5. பூ நாரைகளின் காதல் நடனம் 6. காதலில் திளைக்கும் இரயில் பூச்சி 7. கொம்பன் ஆந்தைகள் 8. பூச்சியியலின் மூதாய் மரியா சிபெல்லா மேரியான் 9. பூச்சிகள் ஓர் அறிமுகம் மேலே குறிப்பிட்டிருக்கும் இந்த ஒன்பது புத்தகங்களையும் வாசிப்பது ஒரு நல்ல அனுபவத்தைத் தரும் என்றாலும், இந்த நூலில் உள்ள புகைப்படங்களைப் பார்ப்பது நமக்கு வேறொரு அனுபவத்தைத் தரக்கூடியதாக இருக்கும். குழந்தைகளின் கையில் அடங்கக்கூடிய வடிவத்தில் வழுவழுப்பான தாளில் உள்ள இந்தப் புத்தகத்தில் எழுத்துகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள அதே வாய்ப்பு, படங்களுக்கும் அளிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஆகவே, குழந்தைகளால் சலிப்பில்லாமல் இந்தப் புத்தகங்களை ஒரே மூச்சில் வாசித்துவிட முடியும். இந்தப் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றை வெறும் தகவல்களாக மட்டும் எண்ணிவிட முடியாது. வட்டாரக் கதைகளாக, கவிதையாக, வரலாற்றுச் செய்திகளாக, பயண அனுபவமாக, அறிஞர்களின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களாக பல வகைகளிலும் இந்த நூலின் தகவல்களை நாம் உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியும். காதலில் திளைக்கும் இரயில் பூச்சி என்கிற சின்னஞ்சிறிய நூல் ஒன்றில் மரவட்டையின் இணைசேர்ப்பு காட்சியை புகைப்படங்களாகவும் எழுத்துகளாகவும் அழகாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். திருநெல்வேலிப் பகுதி - களக்காடு முண்டந்துறை வனப்பகுதியில் இவர் மேற்கொண்ட சூழலியல் பயணத்தின்போது பார்த்தக் காட்சிகளின் அடிப்படையில் இக்கட்டுரை பதிவாகியிருக்கின்றது. பலராலும் எளிதாக புறக்கணிக்கப்படும் மரவட்டை மீது இந்த நூலில் உள்ள செய்திகளாலும் புகைப்படங்களாலும் நூலாசிரியர் இனம் புரியாத நெருக்கத்தை உருவாக்கிவிடுகிறார். உலகம் முழுக்க 8000 வகையான மரவட்டைகள் இருப்பதாகவும் சில மரவட்டைகளில் 50 முதல் 200 இணைக்கால்கள் இருப்பதையும் இவர் குறிப்பிட்டு இருக்கின்றார். இதுபோல பல்வேறு விதமான தகவல்கள் நமக்கு பெரும் ஆச்சரியத்தை அளிப்பனவாக இருக்கின்றன. ஆரம்பக் கல்விப்பருவம் கடந்த குழந்தைகளுக்கு இந்நூல் உயிரியல் பாடத்தை அவர்களது பாடப்புத்தகத்தைவிடவும் அதிக சுவையோடு கற்றுத்தரும். ஆகவே, குழந்தைகளே, அடுத்த புத்தகக் கண்காட்சியில் இத்தொகுப்பை யாரும் தவறவிட்டுவிட வேண்டாம். உங்களது நண்பர்களுக்கு ஆகச் சிறந்த பரிசொன்றை நீங்கள் தர விரும்பினாலும் இந்த நூல் தொகுப்பே சரியான தேர்வாக இருக்கும். பறவைகள், பூச்சிகள் என உயிரியலில் விருப்பம் உள்ள அனைவருக்கும் நான் இந்த நூலைப் பரிந்துரைக்கிறேன். வாங்கி வாசியுங்கள்; இயற்கையின் இரகசியங்களை உணருங்கள். சம்பத்குமார் அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர். "பறவையின் சிறகொன்றை பரிசளிக்கும் காற்று" என்கிற கவிதை தொகுப்பு ஒன்று எழுதியுள்ளார். தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கம், அவிநாசி கிளை பொறுப்பாளர்.

21ஆம் நூற்றாண்டில் பெண்கள் பல்வேறு துறைகளில் தடம் பதித்து வருகின்றனர். இந்த மாற்றங்களுக்கு முன்னோடிகளான பலரின் முயற்சியும், போராட்டங்களும், செயல்பாடுகளுமே காரணம். கட்டமைக்கப்பட்ட பிற்போக்கான கற்பிதங்களை உடைத்து, போராடியவர்கள் பலர். இன்று நாம் பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் சுகத்திற்குக் காரணமானவர்கள் கண்ட கனவுகள் ஏராளம். கனவோடு நின்று விடாமல் அவற்றை செயல்படுத்திய செயல்வீராங்கனை ரொக்கேயா பேகத்தின் பெண்ணியக் கனவுதான், இந்த 'சுல்தானாவின் கனவு'. இந்தியாவின் சுதந்திரம் என்பது பெண்களின் சுதந்திரத்தை உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என உரக்கச் சொன்னவர் ரொக்கேயா பேகம். வங்காளத்தில் வீட்டின் உள்பகுதியில், பர்தா முறையில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு ஜெனானாவுக்குள் அடைபட்டிருந்த ரொக்கேயாவிற்கு கிடைத்த கல்வியால், அவரது சிந்தனைகளிலும் செயல்களிலும் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை நாம் அறிய முடிகிறது. தான் பயணித்த பகுதிகளில் பெண்களின் நிலை குறித்து சிந்தித்து தன் படைப்புகளில் அவற்றை மையப்படுத்தி எழுதத் தொடங்கினார். 1906ஆம் ஆண்டு ‘இந்தியன் லேடீஸ் மேகசின்’ என்ற இதழில் வெளியான ரொக்கேயா பேகத்தின் முதல் அறிவியல் புனைவுக் கதை Ladyland தான் சுல்தானாவின் கனவு கதை. நூற்றாண்டுகள் கடந்து இன்று நாம் அனைவரும் வாசிக்க தமிழில் எளிய நடையில் மொழியாக்கம் செய்துள்ளார் எழுத்தாளர் திவ்யா பிரபு. ‘இது பெண்ணிய தேசம், அறமே இங்கு ஆட்சி செய்கிறாள். வாருங்கள் வாசிப்பின் சிறகுகளை அசைத்து பெண்ணிய தேசத்திற்குள் காலப்பயணம் செய்யலாம்’ என சாரா நம்மைக் கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்கிறார். ஆண்களின் உலகம் குறித்து சுல்தானாவிற்கு விளக்கம் அளிப்பது போல் நமக்கு விளக்குகிறார். சாரா அளிக்கும் விளக்கமும், சுல்தானாவின் எதிர்கேள்விகளும் வாசிக்கும் ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் மனதில் மாற்றத்திற்கான விதை முளைவிடத் தொடங்குவதற்கான தொடக்கப்புள்ளி எனலாம். நடந்து செல்லும் பாதை எங்கும் பெண்கள் மட்டுமே உள்ள உலகம், பெண்களின் அறிவியல் அறிவால் செயல்படும் அரசாட்சி போன்ற கதையின் போக்கில், அறிவாற்றலே அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கான சிறந்த செயல்பாடு என்பதை இக்கதையில் உணர்த்தியுள்ளார். புத்திசாலித்தனமே உடல் வலிமையை விட வலிமையானது என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார். ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராக பல கருத்துக்களை சாரா முன்வைக்க, அதைப் புரிந்துகொள்ள, சுல்தானா எழுப்பும் கேள்விகள் வாசிக்கும் நம்மை புரிதலுக்கு கூட்டிச் செல்கிறது. ஆண்களே அனைத்தையும் நிர்வகிப்பவர்களாக இருந்த உலகத்தை எப்படி மாற்ற முடிந்தது? எந்தச் சூழலில் இத்தகைய மாற்றம் சாத்தியமாயிற்று? என கதைக்குள் கதைப் பயணம் அழைத்துச் செல்கிறார் சாரா. 13 வயதில் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற ராணியின் அறிவியல் ஆர்வம் பெண் கல்விக்கு விதையாகிறது. நாடு சந்திக்கும் போர் நெருக்கடியை பெண்கள் எப்படி அறிவியல் அறிவால் முறியடித்தனர்? பெண்களின் ஜெனானா போல் ஆண்களின் மர்தானா எப்படி உருவானது? மர்தானா நடைமுறைக்கு பின் நாட்டில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்னென்ன என்பவை சாரா சொல்லும் கதைக்குள் இருக்கும் ரகசியங்கள். ரகசியத்தின் ஆணிவேரான ராணியின் அறிமுகத்துடன் சுல்தானாவின் கனவு ரொக்கேயாவின் எழுத்துகளால் நிறைவு பெறுகிறது. 1931இல் ரொக்கேயா எழுதிய ‘உண்மையான விடியல்’ என்ற கட்டுரையும், அவருடைய புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மீம்ஸ் வடிவில் தொகுக்கப்பட்ட வரிகளும் சுல்தானாவின் கனவுக்கு பலம் சேர்ப்பவை. கதைக்கு மிக நெருக்கமான கருப்பு வெள்ளை ஓவியங்களை தத்ரூபமாக வரைந்துள்ளார் ஓவியர் சின்மயா தேவி. வாசிப்பின் மூலம் சிறார்களிடம் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த புக்ஸ் ஃபார் சில்ரனுடன் இணைந்து சுல்தானாவின் கனவை புத்தகமாக்கியுள்ள ஓங்கில் கூட்டத்தின் செயல்பாட்டுக்கு வாழ்த்துகள். நூற்றாண்டுக்கு பிறகு சுல்தானாவின் கனவை நம் குழந்தைகளும் வாசித்து மகிழ்ந்திட மொழியாக்கம் செய்துள்ள திவ்யா பிரபுவிற்கு வாழ்த்துகளும் பாராட்டுகளும். தற்போது நாம் அனைவரும் குழந்தைகளின் நலனில் கவனமும் அக்கறையும் செலுத்துவது சிறப்பான செயல். அதைவிட அந்தக் குழந்தையின் தாயை வலுப்படுத்துவது மிகமிக அவசியமான ஒன்று. என்ன நடந்தாலும் சரி, பெண்களே விழித்தெழுங்கள். உங்களுடைய கடமைகளை நிறைவேற்றப் புறப்படுங்கள் என தன் எழுத்துகளின் மூலம் எழுச்சியூட்டும் சுல்தானாவின் கனவை வாசிப்போம். வாசிப்பின் மூலம் மாற்றத்திற்கான வழிகளை செயல்படுத்த யோசிப்போம். நூலின் பெயர்: சுல்தானாவின் கனவு ஆசிரியர்: ரொக்கேயா பேகம் தமிழில் : திவ்யா பிரபு வகைமை: சிறார் கதை பதிப்பகம்: ஓங்கில் கூட்டம் & புக்ஸ் ஃபார் சில்ரன் தொடர்புக்கு : 9498062424 ரா.சண்முகலட்சுமி கதை சொல்லி, தமுஎகச அறம் கிளையின் பொருளாளர். பெருந்தலைவர் காமராஜர் அரசினர் பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியின் பள்ளி மேலாண்மை குழு தலைவர். 2020ஆம் ஆண்டு முதல் தமுஎகச அறம் கிளையின் முகிழ் சிறார் குழுவை தொடங்கி, நடத்தி வருகிறார். இணைய வழியில் கதை சொல்லல், குழந்தைகளுக்கான நிகழ்சிகள் ஒருங்கிணைத்தல் என்று சிறார் வெளியில் தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறார்.