Search this site

தகைமதிக்கு இன்று யாரோடும் பேசப் பிடிக்கவில்லை. தகைமதியின் வருகைக்காக காலையிலிருந்தே நண்பர்கள் காத்திருந்தனர். தேவதையைப் போல அழகான உடையோடு பள்ளிக்கு வந்திருந்தாள் தகைமதி. அவளின் வகுப்புத் தோழிகள், அவளை பள்ளியின் வாசலிலேயே சூழ்ந்து கொண்டனர். அருகில் நிற்பதற்கு போட்டி போட்டுக் கொண்டு, அவளை வகுப்பறைக்கு அழைத்து வந்தனர். பிறகு என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை, அவள் யாரிடமும் பேசாமல் தன்னை தனிமைப்படுத்திக் கொண்டாள். நண்பர்கள் எவ்வளவு கேட்டும் அதற்கு அவள் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு மிட்டாயைக் கொடுக்கச் செல்லும் போது மட்டும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் போலக் காட்டிக் கொண்டாள். பாடவேளை தொடங்கியதும் நண்பர்கள் தகைமதியை மறந்து தங்களுக்கான பணிகளில் மூழ்கிப் போயினர். தகைமதி மட்டும் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த காலி மைதானத்தையும் கொடிக் கம்பத்தையுமே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நேற்றுப் பெய்த மழையில் மைதானம் நனைந்து போயிருந்தது. இன்னமும் ஈரம் காயாமல் சேறும் சகதியுமாய் இருந்த மைதானத்தைப் பார்த்து ஏனோ மனம் உடைந்து போனாள். அவளையும் அறியாமல் கண்ணீர் பொங்கி வந்தது. “ச்சே, ஏன் இன்னைக்கு காலையிலேயே மழை வந்துருச்சு?” என வருத்தப்பட்டுக் கொண்டாள். பாடத்தில் கவனம் செலுத்த முடியாதபடி, காலையிலேயே அவளை வருத்தப்பட வைத்த நினைவுக்குப் பின்னால் செல்லத் தொடங்கினாள். காலையில் தகைமதியும் இன்சுவையும் சேர்ந்தே பள்ளிக்கு வந்தனர். வகுப்பறைக்கு வந்து புத்தகப் பைகளை வைத்துவிட்டு, ஆசையாக தலைமையாசிரியரைப் பார்க்க ஓடினர். இருவரின் முகமும் சந்தோசத்தில் பூரித்திருந்தது. அவர்கள் சென்ற நேரம் தலைமையாசிரியர், மைதானத்தில் நின்றபடி, “எல்லாரும் வகுப்புக்கு உள்ள போங்க. இன்னைக்குப் பிரேயர் இல்ல” என அதட்டிக் கொண்டிருந்தார். கட்டளைக்குப் பணிந்து குழந்தைகள் தேங்கிய மழைநீரில் கால் வைக்காமல் வகுப்பறைக்கு நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர். தலைமையாசிரியரின் குரலில் இருந்த கடுமை தகைமதியின் ஆசையை நொறுக்கிவிட்டது. இன்சுவை மெல்ல, தலைமையாசிரியரை நெருங்கி, “டீச்சர், இன்னைக்கு தகைமதிக்கு பிறந்தநாள்” என்றாள். “சரிம்மா! அத அப்புறம் பாத்துக்கலாம். மொதல்ல வகுப்புக்குள்ள போங்க!” என்றார் தலைமையாசிரியர். “டீச்சர். பிரேயர் இருந்தா.. தகைமதிக்கு வாழ்த்து… பரிசு…” இன்சுவை சொல்வதைக் காதில் வாங்காமலேயே தலைமையாசிரியர் வேறிடத்திற்கு நகர்ந்துவிட்டார். அப்போதே பக்கத்தில் நின்றிருந்த தகைமதியின் முகம் வாடிவிட்டது. “சரி… வா, இன்சுவை. பரவால்ல!” எனத் தனது தோழியை அழைத்துக் கொண்டு வகுப்பறைக்குத் திரும்பிவிட்டாள் தகைமதி. ‘பிரேயர் இருந்திருந்தா தலைமையாசிரியரிடம் இருந்து, பிறந்தநாள் பரிசாக ஒரு புத்தகம் கிடைத்திருக்குமே!’ என அப்போது தொடங்கிய அவளின் முக வாட்டம் இன்னமும் குறைந்தபாடில்லை. தலைமையாசிரியர் இடமாற்றமாகி, இந்தப் பள்ளிக்கு வந்தபிறகு பள்ளிக் குழந்தைகளின் பிறந்தநாளுக்கு புத்தகங்களை பிரேயரில் வைத்து பரிசளிக்கத் தொடங்கினார். புத்தக வாசிப்பில் ஆர்வமுள்ள குழந்தை – தகைமதி. அதனாலேயே அவளைத் தலைமையாசிரியருக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் விட்டது. பிறந்தநாள் கொண்டாட இருக்கிற குழந்தையின் பெயரையும் அந்தக் குழந்தைக்கான புத்தகத்தையும் தேர்வு செய்து, முன்தினமே தலைமையாசிரியரின் மேசையில் வைக்கும் பொறுப்பை தகைமதியிடம் கொடுத்தார். மறுநாள் பிரேயரில் புத்தகத்தைக் கொடுத்து பரிசு பெறும் குழந்தையைப் பற்றியும் நம்பிக்கையாக சில வார்த்தைகளைச் சொல்லிப் பாராட்டுவார், தலைமையாசிரியர். பிரேயர் இல்லையென்றாலும் புத்தகம் கிடைக்கும். ஆனால் உற்சாகமான வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் போய்விடும். பிறந்தநாள் கொண்டாடும் குழந்தைகளில் சிலர் புத்தகங்களைப் பரிசாகப் பெறுவதில் ஆர்வமில்லாமலும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். தகைமதி அப்படி அல்ல. எந்தப் புத்தகம் கிடைத்தாலும் அதை உடனே வாசிக்கத் தொடங்கிவிடுவாள். வாரந்தோறும் பள்ளி நூலகத்திலிருந்து எடுத்து வரும் புத்தகத்தை வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே வீட்டிற்கு சென்றதும் வீட்டுப் பாடங்களை அவசர அவசரமாக முடித்து விட்டு நூலகப் புத்தகத்தை வாசிக்கத் தொடங்கிவிடுவாள். நேற்று கூட புதிய புத்தகங்களின் வாசனையில் கிறங்கியபடியே எல்லா நூல்களையும் துழாவினாள். அதிலிருந்து ‘சிறியதே அழகு’ என்கிற குட்டிக்குட்டி புத்தகமாக இருந்த சூழலியல் நூல் தொகுப்பைத் தேர்வு செய்தாள். பிறகு தன்னுடைய பெயரைத் துண்டுச் சீட்டில் எழுதி தேர்வு செய்த நூலில் செருகி தலைமையாசிரியரின் மேசையின் மேல் வைத்துவிட்டு வந்தாள். அவள் தேர்வுசெய்து வைத்திருந்த புத்தகங்களில் இருந்த பறவைகள் மற்றும் பூச்சிகளின் புகைப்படங்கள் கனவிலும் வந்து அவளுக்கு ஆசையூட்டிக் கொண்டிருந்தன. இன்று வெள்ளிக்கிழமை வேறு. வானம் இன்னமும் மேகமூட்டமாக இருக்கிறது. மாலையிலும் மழை வந்து தலைமையாசிரியர் கவனம் மாறிவிட்டால் தனக்கான புத்தகம் கிடைக்க இன்னும் இரண்டு நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டுமே! என எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில் மதிய உணவிற்கான மணி ஒலித்துவிட்டது. இன்சுவையோடு அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது தகைமதியை தலைமையாசிரியர் அழைப்பதாக ஒரு மாணவி வந்து அவசரமாகக் கூறிவிட்டுச் சென்றாள். சாப்பிடுவதை விட்டு, பாதியிலேயே மனம் மலர்ந்து, எதிர்பார்ப்போடு எழுந்து ஓடினாள் தகைமதி. தலைமையாசிரியரின் அறையில் அவர் இல்லை. அவள் பெயர் எழுதி தேர்வு செய்து வைத்திருந்த புத்தகத்தை இன்னமும் தலைமையாசிரியர் பார்க்கவில்லை எனத் தோன்றியது. நூலக அறைக்குச் செல்லும் வழியில் தேங்கி நின்றிருந்த மழைநீர் பள்ளத்தில் வேலையாள் ஒருவர் மண்ணள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் அருகே தலைமையாசிரியர் நின்று கொண்டிருந்தார். தகைமதி அவரை நெருங்கிச் சென்றாள். “டீச்சர்…. கூப்பிட்டீங்களா?” “ஆமாம், தகை. மாலை 3 மணிக்குப் பக்கத்துப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் எல்லாம் வரப்போறாங்க. நம்ம சயின்ஸ் டீச்சரிடம், நூலக அறையை ஒதுக்கித் தரச் சொல்லியிருக்கேன். நீயும் இன்சுவையும், சூழல் மன்றக் குழந்தைகளை அழைச்சுக்கிட்டு அரங்கத்திற்கு வந்திருங்க. அரங்கத்தைத் தயார் பண்ணிடுங்க, சுற்றுச்சூழல் சம்பந்தமான நிகழ்வுதான் நடக்க இருக்குது”. தலைமையாசிரியரின் குரலில் இருந்த பரபரப்பை தகைமதி புரிந்து கொண்டாள். “சரிங்க…. டீச்சர்.” என்று சொல்லி, மெல்ல நகர்ந்தாள் தகைமதி. சுறுசுறுப்பாகத் தகைமதியும் இன்சுவையும், நண்பர்களோடு சேர்ந்து நிகழ்வுக்கான வேலைகளைத் தொடங்கினர். அறையைச் சுத்தப்படுத்தி, அழகாக அலங்கரித்தனர். இருக்கைகளை வரிசைப்படுத்தி அமைத்தனர். சூழல் மன்றப் பதாகையை, பள்ளி வாயிலில் வரவேற்பிற்காகக் கட்டிவிட்டனர். குழந்தைகள் வரைந்த ஓவியங்களை, பின்புலத்தில் அழகாகக் காட்சிப்படுத்தினர். வண்ணக் காகிதங்களில் மடிக்கப்பட்ட கொக்கு உருவங்கள் அரங்கின் கூரையில் பறக்கவிடப்பட்டன. நிகழ்வு தொடங்கியது. அரங்கு ஆசிரியர்களாலும் சூழலியல் சார்ந்த ஆர்வலர்களாலும் நிரம்பி இருந்தது. சூழலியலாளர், கோவை சதாசிவம் அவர்கள் சிறப்புரை நிகழ்த்த அழைக்கப்பட்டிருந்தார். குழந்தைகளைக் கவரும் வண்ணம் கதைகளைச் சொல்லித் தொடங்கிய அவரது உரை அரங்கை அமைதிப்படுத்தியது. பேச்சின் ஊடே பெரியவர்களின் கைதட்டல் அர்த்தம் நிறைந்த அவரது பேச்சிற்குப் பெருமை சேர்த்தது. பேச்சை நிறைவு செய்யும் நேரத்தில் சூழலியல் கல்விக்குச் சிறந்த பங்களிப்பு செய்தவரை நினைவுறுத்தும் பொருட்டு, “இன்று யாருடைய பிறந்தநாள் தெரியுமா?” எனக் கேள்வி எழுப்பினார். “தகைமதி” சூழல் மன்றக் குழந்தைகள் அனைவரும் முழக்கமாகக் கூச்சலிட்டனர். குழந்தைகளின் கூக்குரலால் சலசலத்த அரங்கில் இருந்த ஆசிரியர்களும் இயற்கை ஆர்வலர்களும் கல்வி அதிகாரிகளும் யார் அந்த தகைமதி எனத் துழாவத் தொடங்கினர். தகைமதி எழுந்து நின்றாள். “அடடே! அப்படியா… பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் தகைமதி.” தகைமதியை வாழ்த்திவிட்டு, “ஒரு ஆளுமையும் தனது பிறந்தநாளை, தகைமதியுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார். அவர் யார்?” என்றார் அவர். இப்போது அரங்கு மீண்டும் சிந்தனையில் மூழ்கியது. அதிகாரிகளும் ஆசிரியர்களும் பதில் தேடிக் கொண்டிருக்கையில் தகைமதியின் குரல் மணியோசை போலத் தெளிவாகக் கேட்டது. “டேவிட் அட்டன்பரோ. இன்று அவரது நூற்றாண்டு. உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்கையியல் ஆவணப்பட இயக்குநர். அட்டன்பரோ குறித்த செய்தியை, சுட்டி யானை இதழில் படித்தேன்.” என பேசத் தொடங்கினாள் தகைமதி. கைதட்டலில் அரங்கம் ஒருமுறை அதிர்ந்து அடங்கியது. தகைமதியை கோவை சதாசிவம் அவர்கள் வாரி அணைத்துக் கொண்டார். தகைமதி தலைமையாசிரியரைப் பார்த்தாள். கண்கள் குளமாக தன் மாணவியை பெருமிதமாகப் பார்த்தபடி இருந்தார். பாராட்டுகளுக்கிடையில் கோவை சதாசிவம் அவர்கள் தான் எழுதிய புத்தகம் ஒன்றை பரிசளித்தார். ‘பூச்சிகளின் தேசம்’ எனத் தலைப்பிட்டிருந்த அட்டையில் நத்தையின் படமொன்று அழகாக அச்சாகி இருந்தது. “சாரிம்மா… தகை” குரல் கேட்டு திரும்பிய தகைமதியினைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டார் தலைமையாசிரியர். பக்கத்தில் இன்சுவையும் நின்று கொண்டிருந்தாள். வெட்கத்தில் இருந்த தகைமதியின் கண்கள் இன்னும் பிரகாசமாகின. தலைமையாசிரியரின் கைகளில் மலர்ந்திருந்தது அவள் தேர்வு செய்திருந்த புத்தகம். க.சம்பத்குமார் அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர். "பறவையின் சிறகொன்றை பரிசளிக்கும் காற்று" என்கிற கவிதை தொகுப்பு ஒன்று எழுதியுள்ளார். தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கம், அவிநாசி கிளை பொறுப்பாளர்.

1. ஓரிகாமி கலை மீது உங்களுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட என்ன காரணமாக இருந்தது? இக்கலையின் மீது ஆர்வம் ஏற்படுவதற்கு காரணமானவர் ஆசிரியரும் சிறந்த கலைஞருமான எனது தந்தையே. என் சிறுவயதிலேயே, அவர் காகிதத்தில் செய்யும் பலவிதமானஉருவங்களைப்பார்த்து வியந்ததுண்டு. அவரைப் போலவே நானும் மாற வேண்டும் என்று எண்ணியதும் உண்டு. ஆசிரியப் பட்டயப் படிப்பின் போதும், அறிவொளி இயக்கத்தில் பணியாற்றிய போதும், களத்தில் சந்திக்கும் குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்துவதற்கான ஒரு கருவியாக இக்கலையை நான் தேர்வு செய்தேன். ஓரிகாமி காகிதக்கலையின் மூலம் வெட்டாமல்,ஒட்டாமல் பல்வேறு முறைகளில் மடிப்பதன் மூலம் அழகான வடிவங்களை உருவாக்குவதே இதன் சிறப்பம்சமாகும். ஒரு காகிதம் பறவையாகவும், விலங்காகவும், பூவாகவும், படகாகவும் பல்வேறு அலங்கார பொருள்களாகவும் குறிப்பாக வகுப்பறையில் கற்றல் - கற்பித்தல் உபகரணங்களாகவும் மாறுவதைப் பார்க்கும் போது எனக்குள் இன்னும் ஈர்ப்பு அதிகமானது. தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தில் இணைந்தவுடன் கிடைத்த ஓரிகாமி பயிற்சி எனக்குமேலும் உற்சாகமளித்தது. நிறைய புத்தகங்களைப் பழைய புத்தகக் கடைகளில் வாங்கி கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். ஓரிகாமி எனக்கு பொழுதுபோக்கு கலையாக மட்டுமல்லாமல், நான் சந்திக்கும் குழந்தைகளின் படைப்பாற்றலை வளர்க்கக்கூடிய கல்விசார் கருவியாகவும், ஆசிரியர்களுக்கு புதிய கற்றல் - கற்பித்தல் வாய்ப்புகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு கலையாகவும் விளங்குவதால், இக்கலையின் மீது எனக்கு மிகப்பெரிய ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. 1992 இல் துவங்கியகலைப் பயணம் இன்று வரை தொடர்கிறது. 2. நீங்கள் ஒரு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராக இருப்பதால், பள்ளிக் கல்வியில் ஓரிகாமி போன்ற கலைகளைப் பயன்படுத்தும்போது குழந்தைகளிடம் என்ன மாதிரியான மாற்றங்கள் ஏற்படும் என்று கருதுகிறீர்கள்? பாடப்புத்தக கல்வியுடன் ஓரிகாமி மற்றும் பொம்மலாட்டக் கலை போன்ற செயல்முறை சார்ந்த கலைக் கல்விக்கும் முக்கியத்துவம் அளித்து வருகிறேன். ஏனென்றால் எல்லாக் குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரியாக கற்றுக் கொள்வதில்லை. சிலர் செய்து பார்த்து, உணர்ந்து அனுபவத்தின் மூலம் கற்கின்றனர். இந்த வேறுபாடுகளை கருத்தில் கொண்டு கற்பித்தல் முறைகளை மாற்றி அமைப்பது அவசியம் என கருதுகிறேன். பள்ளிக்கல்வியில் ஓரிகாமி கலையைப் பயன்படுத்தும் போது, குழந்தைகளிடம் படைப்பாற்றல் வளர்ச்சி, கணித திறன் வளர்ச்சி ,அறிவியல் புரிதல் திறன், நுண்ணிய இயக்கத்திறன்,சமூக திறன், சுயமாக சிந்திக்கும் திறன், பொறுமை, கவனிக்கும் திறன், நினைவாற்றல் போன்ற திறன்கள் மேம்படுவதை காணமுடிகிறது. வகுப்பறையில் கவனம் செலுத்தாத மாணவர்களைக்கூட, இக்கலை கவனத்துடன் செயல்பட வைக்கிறது என்பது பல நண்பர்களின் அனுபவம். மேலும், குழுவாகக் கற்பதன் மூலம் ஒத்துழைப்பு மனப்பான்மையும் தன்னம்பிக்கையும் வளர்கின்றன. தற்போது பள்ளிப் பாடங்களில் ஆங்காங்கே இடம்பெறும் காகிதம் மடிப்புகலைப் பயிற்சிகள் இன்னும் கூடுதலாக அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே எனது ஆசை. இவ்வாறு செயல்படுத்தும் போது கல்வி என்பது மனப்பாடம் செய்வது மட்டுமல்லாமல் அனுபவித்து அறிதல், சிந்தித்தல், உருவாக்குதல், பகிர்ந்து கொள்ளுதல் என்பதை குழந்தைகள் உணர்வதற்கு வாய்ப்பாக அமையும். 3. இன்றைய காலத்தில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் திரைகளில் (Screens) மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். அதற்கு இத்தகைய கலைகள் ஒரு நல்ல மாற்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஆம். நிச்சயமாக இன்றைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் தொலைக் காட்சி, கணினி, கைபேசி மற்றும் மின்னணு சாதனங்கள் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் முக்கியமான இடத்தை பெற்றுள்ளன. கல்வி கற்பதற்கும் தகவல்களை பெறுவதற்கும் தொழில்நுட்பம் பல்வேறு நன்மைகளை வழங்குகிறது. அதே நேரத்தில், இத்தகைய செயல்பாடுகளில் அதிக நேரத்தை செலவிடும் போது குழந்தைகளின் நேரடியான விளையாட்டு, உடல் இயக்கம், கைவினை செயல்பாடுகள் குறைவதோடு குடும்பத்தாரோடு உரையாடும் வாய்ப்பும் குறைகிறது. இத்தகைய சூழலில் ஓரிகாமி போன்ற கலைகள் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பயனுள்ள மாற்று செயல்பாடாக அமைகிறது. காகிதத்தை கைகளால் மடித்து பறவையாக மாற்றும்போது, குழந்தை ஒவ்வொரு மடிப்பையும் நன்கு கவனிக்கிறது. அடுத்த மடிப்பு என்னவாக இருக்கும் என்று சிந்திக்கிறது. இறுதியில் ஒர்உருவத்தை உருவாக்கும் போது மகிழ்ச்சியோடு, சாதனை உணர்வையும் குழந்தை பெறுகிறது. இக்கலையை தனியாக செய்வதோடு நிறுத்தி விடாமல் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து படைப்புகளை உருவாக்கும் போது, குழந்தைகள் பல்வேறு திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளமுடியும். குழந்தைகளை தாங்கள் உருவாக்கிய உருவங்களைப் பற்றிய செய்முறை விளக்கம் பகிர்ந்துகொள்ளுதலோடு மட்டுமல்லாது, கதைகளையும் உருவாக்கச் சொல்லலாம். காகித பொம்மைகளை செய்வதன் மூலம் குழந்தைகளின் உரையாடல் திறன், கற்பனைத் திறன் மற்றும் சமூக உணர்வையும் மேம்படுத்த முடியும். குழந்தை பருவத்தில் தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலுமாக தவிர்ப்பதே தீர்வு என்று நான் கருதவில்லை. மாறாக, திரையில் ஒரு வடிவத்தைப் பார்த்து, அதைப் போலவே காகிதத்தில் உருவாக்கும்போது, தொழில்நுட்பத்தின் வாயிலாகப் பெறும் கற்றலும் நேரடி அனுபவத்தின் வாயிலாகப் பெறும் கற்றலும் ஒன்றையொன்று முழுமையடையச் செய்கின்றன. 4. ஜப்பான் நாட்டின் ஓரிகாமி கலை உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்று, இந்தியா போன்ற நாடுகளிலும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பதற்கு என்ன காரணம்? ஓரிகாமிகலை ஜப்பானியப் பண்பாட்டு மரபுகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. எளிய காகிதத்தைப் பயன்படுத்தி அழகான வடிவங்களை உருவாக்கும் இந்தக் கலை காலப்போக்கில் உலகின் பல்வேறு நாடுகளுக்கும் பரவியுள்ளது. இன்றைய காலகட்டத்தில் இது ஒரு பாரம்பரியக்கலையாக மட்டுமல்லாமல் கல்வி, கைவினை, பொழுதுபோக்கு ஆகியதுறைகளில் படைப்பாற்றலை வளர்க்க உதவும் செயல்பாடாக விளங்குகிறது. இக்கலை உலக அளவில் மிகுந்த வரவேற்பை பெறுவதற்கு முக்கியமான காரணம், அதன் எளிமை ஆகும். இக்கலையைக்கற்றுக்கொள்ள அதிகச்செலவுதேவையில்லை. சாதாரணமான காகிதத்தைக் கொண்டே அடிப்படை வடிவங்களை உருவாக்க முடியும். சிறியவர் முதல் பெரியவர் வரை அனைத்து தரப்பினரும் தங்களுடைய திறனுக்கு ஏற்ற ஏராளமான வடிவங்களை கற்றுக்கொள்ள முடியும். ஓரிகாமியைப் பயன்படுத்தி வகுப்பறை அலங்காரங்கள், வாழ்த்து அட்டைகள், விழா அலங்காரங்கள் மற்றும் கற்றல் உபகரணங்களை உருவாக்க முடிகிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில் என்னைப் போன்ற நபர்கள் அளித்து வரும் நேரடி மற்றும் இணைய வழி பயிற்சிகள் மூலம் இக்கலையை எளிதாக பலரும் கற்றுக் கொள்ள முடிகிறது. இதுவும் இக்கலை பரவுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் 125 கருத்தாளர்கள் இணையவழி பயிற்சிகள் மூலம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். வகுப்பறைகளிலும், குழந்தைகள் மத்தியிலும் இந்த கலையை எடுத்துச் செல்லும் தூதுவர்களாக செயல்படுகின்றனர். இப்படியாக, ஓரிகாமி ஜப்பானின்பாரம்பரிய கலையாகத் தொடங்கி இன்று உலக அளவில் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய படைப்பாற்றல் மொழியாக வளர்ந்துள்ளது என்று கூறலாம். 5. நீங்கள் கைப்பாவைக் கதைசொல்லியாகவும் (Puppeteer) இருக்கிறீர்கள். இந்த முறை கதைசொல்லல் குழந்தைகளை எந்த அளவுக்கு ஈர்க்கிறது? இந்தக் கலை வடிவத்தை நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்க என்ன காரணம்? கைப்பாவை(PUPPET) கதை சொல்லல் என்பது குழந்தைகளை கவரக்கூடிய ஒரு சிறந்த கலை வடிவம் ஆகும். கதைகளை வெறுமனே சொல்வதற்கு பதிலாக, கதாபாத்திரங்களுக்கு காட்சி வடிவம் கொடுத்து அவற்றை அசைத்து குரல் மாற்றங்களுடன் உரையாடச் செய்வதன் மூலம் கதையை உயிரோட்டமுள்ளதாக மாற்ற முடியும். குழந்தைகள் இயல்பாகவே வண்ணமயமான பொருட்கள், அசைவுகள், வேடிக்கையான குரல்கள் மற்றும் சுவாரசியமான நிகழ்வுகளால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். கைப்பாவை கதை சொல்லலில் இவை அனைத்தும் ஒருங்கிணைகின்றன. இக்கலை வடிவத்தை தேர்ந்தெடுப்பதற்கானமுக்கிய காரணம், வகுப்பறையில் குழந்தைகளிடம் எளிமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் கருத்துக்களை கொண்டு சேர்க்க முடிவதே. குழந்தைகள் கதையின் மீது அதிக கவனம் செலுத்துவதுடன் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் காரணங்களையும் புரிந்து கொள்ள தொடங்குகிறார்கள். ஒரு வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒரு கருத்தை நேரடியாக விளக்கும்போது சில குழந்தைகள் கவனத்தை இழக்கலாம்.ஆனால் அதே கருத்தை கைப்பாவைகளின் உரையாடல் மூலம் வழங்கும்போது அவர்கள் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்க வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. . கதை வழியாக நாம் சொல்ல வருகிற கருத்தை வழங்கும்போது கற்றல் அனுபவம் குழந்தைகளுக்கு நினைவில் நிற்கக் கூடியதாக அமைகிறது. மேலும், அவர்களே உருவாக்கிய கைப்பாவைகளைக் கொண்டு கதை சொல்லும் போது பல்வேறு படைப்பாற்றல் திறன்கள்வளர்கின்றன. இவ்வாறு செயல்படுவதன் மூலம் ஆசிரியரின் கற்பனை திறனும் வளர்கிறது. குழந்தைகளின் கற்பனை மற்றும் மொழித் திறனும் மேம்படுகின்றன. என்னைப்பொறுத்தவரையில்கைப்பாவைகதைசொல்லல், ஒரு மேடை நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல; அதுகுழந்தைகளின் மனதில் நல்ல கருத்துக்களை விதைக்கவும், அவர்களுடைய கற்றலை மகிழ்ச்சியான அனுபவமாக மாற்றவும் உதவும் ஒரு வலிமையான கருவியாகவே நான் பார்க்கிறேன், வகுப்பறை மட்டுமல்லாமல் வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் பயன்படுத்துகிறேன். ஏராளமான சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த கருத்துகளும் கதை சொல்லல் நிகழ்வுகளும் நடத்தியிருக்கிறேன். 6. கைப்பாவைக் கதைசொல்லலில் என்ன மாதிரியான கதாபாத்திரங்களை குழந்தைகள் மிகவும் விரும்புகிறார்கள்? பொதுவாகவே குழந்தைகள் தங்களுக்கு சுவாரசியமான மற்றும் நகைச்சுவையான கதாபாத்திரங்களையே விரும்புகின்றனர். குறிப்பாக விலங்குகள், பறவைகள் மற்றும் அவர்கள் அன்றாடம் வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் நபர்களைக் கொண்ட கதாபாத்திரங்கள் குழந்தைகளை எளிதில் ஈர்க்கிறன. கதாபாத்திரங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது குழந்தைகளின் வயதையும் அவர்கள் புரிந்து கொள்ளும் திறனையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சில பாத்திரங்கள் நகைச்சுவையாக பேசலாம் .சில பாத்திரங்கள் கேள்வி கேட்கலாம்.வேறு சில, தவறு செய்து அதில் இருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம். இதனால் கதை இயல்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் அமையும். குறிப்பாக பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வை காண்பதற்கு ஏற்ற கதாபாத்திரங்களை உருவாக்குவதன் மூலம்,குழந்தைகளே தீர்வுகளை உணர்வதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் வெறுமனே வந்து செல்வதோடு மட்டுமல்லாமல் குழந்தைகளையும் உரையாடச் செய்வது மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். ஒரு கைப்பாவை, “இன்றைய சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டுக்கு யார் காரணம்?” என்ற கேள்வியை பார்வையாளர்களிடம் கேட்பதன் மூலம் அவர்களை பேச வைக்க இயலும். கூடுதலாக, கதைகளில் வரும் ஒலிகள் குழந்தைகளுக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளிக்கும்.எடுத்துக்காட்டாக” டமால்” என விழுந்தது. “டமாரென” சத்தம் கேட்டது போன்ற ஒலிகள் குழந்தைகளை மிகவும் ஈர்க்கக்கூடிய ஒன்றாகும். 7. உங்களுடைய கைப்பாவைகளை நீங்களே தயாரிக்கிறீர்களா? எந்த மாதிரியான பொருட்களைக் கொண்டு அவற்றை உருவாக்குகிறீர்கள்? ஆம். காகிதத்தில் உருவாக்கக்கூடிய பலவிதமான கைப்பாவைகளை, நான் உருவாக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல் மற்றவர்களுக்கும் கற்றுத் தருகிறேன். பள்ளிகளில் மற்றும் புத்தகக் கண்காட்சி மையங்களில் ‘பேசும் பொம்மைகள்’ என்ற தலைப்பில் பலவிதமான உருவங்களை காகிதத்தில் செய்து குழந்தைகளுடன் இயங்கி வருகிறேன். பயன்படுத்திய காலுறைகளைக் கொண்டு கைப்பாவைகளை உருவாக்கலாம். பெரிய அளவிலான பேசும் பொம்மைகளை உருவாக்கி, அவற்றுடன் உரையாடும் விதத்தில் பல்வேறு நிகழ்வுகளை நடத்தி வருகிறேன். காகிதப் பைகளைக் கொண்டு சிறிய விலங்கு, மனித உருவங்களை உருவாக்க முடியும். பழைய துணிகளைப் பயன்படுத்தி விரல் பொம்மைகளையும் கைப்பாவைகளையும் தயாரிப்பதோடு அவற்றை குச்சிகளில் இணைப்பதன் மூலம் குச்சி கைப்பாவை நிகழ்ச்சியாகவும் மாற்ற முடியும். இவ்வாறு, கைப்பாவைகளை எளிய பொருட்களைக் கொண்டு உருவாக்குவதன் மூலம் எல்லோரும் கற்றுக் கொள்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்கி வருகிறேன். புதிய பொருட்களை மட்டுமே பயன்படுத்தாமல், மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய பொருட்களைக் கொண்டு இத்தகைய கலைப்பொருட்களை உருவாக்குவது, குழந்தைகளிடையே சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வை வளர்க்கவும் உதவுகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் கைப்பாவை என்பது ஒரு பொம்மை மட்டுமல்ல. அது ஒரு கதையை சொல்லக்கூடிய கருவி. ஒரு கருத்தை எடுத்துரைக்கக்கூடிய ஒரு ஊடகம்; குழந்தைகளுடன் உரையாடலை தொடங்கக்கூடிய ஒரு பாலம். எனவே, ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் தாங்களே கைப்பாவைகளை உருவாக்க கற்றுக் கொண்டால் தங்கள் பாடங்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஏற்றவாறு புதிய கற்றல் உபகரணங்களை உருவாக்கி குழந்தைகள் மத்தியில் கொண்டு செல்வதன் வாயிலாக அவர்களின் பல்வேறு திறன்களை வளர்க்க முடியும். தொடர்ந்து அதற்கான பயிற்சிகளையும் சேலம் மாவட்டஆசிரியர் கல்வி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனத்தின்மூலமாக இணைய வழியில் வழங்கி வருகிறேன். காகித மடிப்பு கலையின் மூலமாக வகுப்பறைகளில் கற்றல் - கற்பித்தல் உபகரணங்களாக பேசும் பொம்மைகளை உருவாக்குவதற்கான பயிற்சி தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டு 90 வது நிகழ்வை எட்டியுள்ளது என்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. 8. புதிதாகக் கதை சொல்ல வருபவர்கள், கைப்பாவைகளைப் பயன்படுத்திச் சிறப்பாகக் கதை சொல்வதற்கான சில வழிகாட்டுதல்களை வழங்க முடியுமா? கைப்பாவை கதை சொல்லல் என்பது தொடர்ந்து பயிற்சி பெறுவதன் மூலமாக மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு கலையாகும். துவக்கத்தில் பெரிய மேடை அமைப்போ, அதிக கைப்பாவைகளோ தேவையில்லை. எளிமையான ஒரு கதையை இரண்டு கைப்பாவைகளைக் கொண்டே சுவைபட சொல்ல முடியும். இதில் முக்கியமானது, நாம் சொல்லக்கூடிய கருத்து குழந்தைகளைச் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே. அவ்வாறுகுழந்தைகளுக்குச்சுவைபடக்கதைசொல்லவிரும்புவோர்கடைப் பிடிக்க வேண்டிய சில வழிமுறைகள் 1. முதலில் கதையை நன்கு அறிந்து கொள்ள வேண்டும். கதையின் கருத்தையும் அதன் நோக்கத்தையும் தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 2. கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களுக்கு ஏற்ற வகையில் குழந்தைகளை ஈர்க்கும் வண்ணமயமான கைப்பாவைகளை உருவாக்க வேண்டும். 3. உருவாக்கப்படும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திற்கும் ஏற்றவாறு குரலை மாற்றிப் பேசி பயிற்சி பெற வேண்டும். 4. கைப்பாவைகளின் அசைவுகள் இயல்பாகவும் கதைக்கு ஏற்றவாறும் இருக்க வேண்டும்.அதற்குப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். 5. கதை சொல்லும்போது குழந்தைகளிடம் இடையிடையே கேள்விகள் கேட்டு அவர்களையும் கதையில் பங்கேற்கச் செய்தல் வேண்டும். 6. குழந்தைகளின் வயதுக்கு ஏற்ப கதையின் நீளம் அமைய வேண்டும். 7. சிறிய குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லும் போது ஒலிநயம் (படார், டு புக், டமால், கீச்,....)மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். இவை கதைகளில் இடம்பெறும்போது குழந்தைகளிடம் மிகுந்த உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தும். 8. கண்ணாடி முன்பு அல்லது நண்பர்களின் முன்பு நின்று பயிற்சி செய்து தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் தங்கு தடையின்றி கதை சொல்ல இயலும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கைப்பாவை கதை சொல்லல் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல.குழந்தைகளின்கற்பனை, மொழித் திறன், சிந்தனை மற்றும் நல்லொழுக்க வளர்ச்சிக்கு உதவக்கூடிய சிறந்த கல்வி கருவியாகவும் விளங்குகிறது. ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் கதை சொல்லும்போது குழந்தைகளின் மனதில் அதன் கருத்துக்கள் ஆழமாக பதிய தொடங்கும். இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு புதிதாக கதை சொல்ல வருபவர்கள் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதன் மூலம், தாங்கள் சொல்ல விரும்பும் கருத்தைக்கொண்டு சேர்க்கவும்,கேட்போரின் மனதைய வெகுவாக ஈர்க்கவும் முடியும்.

இந்தி: பாரோ ஆனந்த் தமிழில்: கொ.மா.கோ.இளங்கோ “நல்ல செய்தி” என்று கத்திக்கொண்டே அமர் வேகமாகப் படிகளில் ஏறி வந்தான். அவனது தலைப்பாகைத் தலைக்குப் பின்னால் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. தலைமுடி காற்றில் பறந்தது. “நல்ல செய்திம்மா! நகரில் கலவரம் வெடித்திருக்கிறது” “என்னடா உளறுகிறாய்?” என்று கேட்டபடி, கைகளில் ஒட்டியிருந்த மாவைக் கழுவிவிட்டு, அம்மா சமையலறையிலிருந்து வெளியே ஓடி வந்தார். “அம்மா! நான் உளறவில்லை. உண்மைதான். ஊரில் கலவரம் நடக்கிறது. பள்ளிகளை மூடிவிட்டார்கள். முஸ்லிம்கள் தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அங்கும் இங்கும் ஒளிந்து கொள்கிறார்கள்” “இதையா நீ நல்ல செய்தி என்கிறாய்?” என்றபடி குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்த அப்பா, “உனது நண்பர்களான யூசுப்பும், ஷாஹித்தும் ஒளிந்துகொள்ள இடம் தேடிக்கொண்டிருக்கும்போது, இது எப்படி நல்ல செய்தியாகும்?” என்று கேட்டார். நீண்ட தலைமுடியிலிருந்து தண்ணீரைப் பிழிந்துகொண்டிருந்த அப்பாவை இடைமறித்து, “அவர்கள் முஸ்லிம்களா? எனக்கு அது தெரியவே தெரியாது. அவர்களது உம்மா, வாப்பாவும் கூடவா?” என்றான். “பின்னே என்ன, முட்டாளே!” என்று உள்ளே நுழைந்த அமித், பேச்சின் கடைசிப் பகுதியைக் கேட்டுவிட்டு அமரைக் கேலி செய்தான். “நான் முட்டாள் இல்லை. உனக்குத் தெரியாத ஒரு செய்தி என்னிடம் இருக்கிறது” என்று அமர் உடனே பதிலளித்தான். அப்பா கோபமாக முறைத்துவிட்டு, “அமர், கலவரங்கள் நல்லது என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றார் கண்டிப்புடன். “பள்ளிகள் மூடப்பட்டு விட்டன. அப்படியானால் அது நல்ல செய்தி இல்லையா?” என்று சொல்லிவிட்டு, வெற்றிப் புன்னகையுடன் அண்ணனைப் பார்த்தான். “பள்ளி விடுமுறையா? ஆஹா!” என்று அமித் மகிழ்ச்சியில் கத்தினான். அமித், பள்ளிக்குச் செல்ல தயாராக இருந்தபோது தான் இதெல்லாம் நடந்தது. உடை மாற்றி, தலையில் எண்ணெய் தேய்த்து, எப்போதும் போல அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பே தயாராக நின்றான். ஆனால் அவனது தம்பி அமர் அப்படியல்ல. அம்மா பலமுறைச் சத்தம் போட்டுக் கூப்பிட வேண்டும். சில நேரங்களில் படுக்கை விரிப்பையே இழுக்க வேண்டும். அப்போதுதான் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருப்பான். அமித், அம்மாவுடன் சேர்ந்து அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிடுவான். சூடான தேநீர் குடிப்பான். சுடச்சுட ரொட்டியில் வெண்ணெய் தடவிச் சாப்பிடுவான். இரவு உணவுக்குப் பிறகு பாத்திரங்களை அடுக்கி வைப்பதிலும் அம்மாவுக்கு உதவுவான். அமருக்கு இருக்கும் ஒரே வேலை, பால்காரர் ‘அலி’ பால் கொண்டு வந்ததும், இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை கூட்டுறவுப் பண்ணையிலிருந்து பால் வாங்கி வருவதுதான். ஆனால் இன்று அந்த வேலையைக்கூட செய்ய முடியாது போலிருந்தது. திடீரென்று ஊரில் பெரும் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. மக்கள் அலறியபடி இங்கும் அங்கும் ஓடினார்கள். எப்போதும்போல அன்று காலை, குருபானி இசையோ, தேநீர்க் கோப்பைகளின் சத்தமோ கேட்கவில்லை. எல்லாத் திசைகளிலும் வானொலி அலறியது. அப்பா, அம்மா, பாட்டி, தாத்தா ஆகியோர் ஒரு மூலையில் ஒதுங்கி தங்களுக்குள் மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அமர், அமித்துக்கு அருகில் சென்றான். கழுத்தில் கையைப் போட்டு மெதுவாக, “வா, பட்டம் விடலாம். மொட்டை மாடிக்குப் போகலாம். யாருக்கும் தெரியாது. எல்லாரும் கலவரச் செய்தியில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள்” என்றான். இருவரும் மாடிப்படிகளில் ஏறினார்கள். போகும்போது நூல்கண்டையும், மெத்தைக்குக் கீழே வைத்திருந்த பட்டத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். மொட்டை மாடியில் வெயில் பரவியிருந்தது. குளிர்ந்த காற்று வீசியது. பட்டம் விடுவதற்கு ஏற்ற நேரம். பட்டத்தைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்த அமர், திடீரென்று, “அண்ணா, கலவரம் என்றால் என்ன?” என்று கேட்டான். “கலவரத்தில் மக்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொள்வார்கள். சிலர் பொருட்களைக் கொள்ளையடிப்பார்கள். வீடுகள், கடைகள் என்று சூறையாடுவார்கள்” “ஆனால் ஏன்?” “எனக்குத் தெரியாது...” என்று அமித் சலிப்புடன் சொன்னான். உண்மையிலேயே அவனுக்கு பதில் தெரியவில்லை. தம்பியிடம் ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை. “அவர்கள் திருடர்களா?” என்று கேள்வியெழுப்பிய அமர், “சில நாட்களுக்கு முன்பு தெருவில் திருட்டு நடந்தது. திருடர்கள் சமையல் பாத்திரங்களைக்கூட எடுத்துச் சென்றார்கள். அப்போது யாரும் அதைக் கலவரம் என்று சொல்லவில்லையே” என்றான். “அடச் சீ! வாயை மூடு. அந்த நூல்கண்டைக் கொடு” என்றான் கோபத்துடன். அமர், பழுப்பு நிற டேப்பை எடுத்துத் தர, பட்டம் நடனமாடாமல் இருக்க அமித் அதைச் சரிசெய்தான். அமருக்கு இன்னமும் புரியவில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், தங்களிடம் இல்லாத பொருட்களைப் பெறுவதற்காகத்தான் மக்கள் பிறரிடம் திருடுகிறார்கள் என்பதுதான். “ஆனால் முஸ்லிம்களை மட்டும் ஏன் கொள்ளையடிக்க வேண்டும்?” என்று மறுபடியும் கேட்டான். “நிறைய இந்துக்கள், சீக்கியர்களிடம் அதிகப் பணம் இருக்கிறதே. அவர்களை ஏன் கொள்ளையடிப்பதில்லை?” என்றான். சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு மறுபடியும் தொடர்ந்தான்: “அவர்களைக் கொல்வதற்கு என்ன அவசியம்? பொருட்கள் தேவை என்றால், அவற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதானே?” “முட்டாளே! அவர்கள் முஸ்லிம்கள். அதனால்தான்” என்றான் அமித், அமரின் கேள்விகளிலிருந்து தப்பிப்பது கடினம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டவனாய். “ஹமீத் பாயும் முஸ்லிம்தானே? நாம் அவரை அடிக்கவில்லையே. கொள்ளையடிக்கவும் இல்லையே. அவர் அப்பாவின் நண்பர், இல்லையா?” “தம்பி, உனக்கு அரசியல் பேச வேண்டுமா? அல்லது பட்டம் விட வேண்டுமா?” என்று அமித் எச்சரித்தான். அமருக்குப் பட்டம் விடத்தான் ஆசை. ஆனால் அவன் மனதில் தொடர்ந்து கேள்விகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ‘இது வெறும் திருட்டு என்றால், கலவரத்தால் பள்ளிகளை ஏன் மூட வேண்டும்?’, ‘யாருடைய வீட்டிலாவது ஸ்கூட்டர் திருடுபோனால் பள்ளிகளை மூடுவதில்லையே’, ‘எத்தனையோ பணக்கார இந்துக்கள் இருக்கும்போது, முஸ்லிம்களின் வீடுகளில் மட்டும் ஏன் திருட்டு நடக்கிறது?’ என்றெல்லாம் யோசனைகள் எழ, தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்க அவனுக்குத் துணிச்சல் இல்லை. அமர், வானத்தில் பட்டத்தைப் பறக்கவிடப் போகும் நேரத்தில், கீழே சிலர் ஓடும் சத்தம் கேட்டது. அவனது கவனம் மீண்டும் கீழே திரும்பியது. தடுப்புச் சுவரில் எட்டிப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தான். தெருவில் பால்காரர் அலி ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அந்தத் தெருவில் அவனைத் தெரியாதவர்கள் யாரும் இல்லை. அமருக்குச் சிரிப்பு வந்தது. எவ்வளவு வேடிக்கையான காட்சி! பால்காரன் தன்னைவிட உயரமான பால் கேனைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினான். பால் அவன் மீது சிதறியதைக்கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. “அம்பி, அங்கே என்ன பார்க்கிறாய்? இங்கே வா” என்று அமித் அவரசரமாக அழைத்தான். “அண்ணா, இங்கே பார்! நம்ம பால்காரர் எப்படி ஓடுகிறான்? அவன் ஏன் ஓடுகிறான்? பால் முழுவதும் கொட்டிவிடுமே” அருகில் வந்த அமித், அமருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு, “பால்கார அண்ணா! வேகமாக ஓடு. உனக்குப் பின்னால் நாற்பது திருடர்கள் ஓடி வருகிறார்கள்” என்று சத்தமாகக் கத்தினான். ஒரு கும்பல் பால்காரனைத் துரத்தியது. சிலரது கைகளில் கம்புகள் இருந்தன. சிலரிடம் செங்கற்களும் பாட்டில்களும் இருந்தன. இரு சகோதரர்களும் மொட்டை மாடியில் நின்றுகொண்டு வயிறு குலுங்கச் சிரித்தனர். உலகம் பைத்தியமாகிச் சுற்றுவது போல இருந்தது. சிரித்துச் சிரித்து கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. திடீரென்று, அவர்களின் கண்ணெதிரில் ஒரு காட்சியைக் கண்டனர். பால்காரன் அலி, பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் அமர் பிராஜியின் வீட்டு வாசலைக் கடந்தபோது, அது நடந்தது. அப்போது திடீரென்று வீட்டுக்கு வெளியே வந்த அமர் பிராஜி, ஓடிக்கொண்டிருந்த அலியைக் கைகளால் அணைத்துக்கொண்டார். அலி சட்டென்று நின்றான். தலையில் இருந்த பால் கேன் சில நொடிகள் குலுங்கியது. “நன்றி! அமர் பிராஜி” என்று மேலே இருந்தபடி அமித் கத்தினான். மாடியிலிருந்த இருவரும், அலி சட்டெனக் கீழே குனிவதைக் கண்டனர். பிறகு மெல்ல மெல்ல அவன் முன்னோக்கிச் சரிவதைப் பார்த்தார்கள். “அண்ணா! பார்த்து...” என்று இருவரும் மொட்டை மாடியிலிருந்து கத்தினர். ஆனால் அதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது. தெருவில் வெள்ளை நதி ஓடத் தொடங்கியது. அலி அதன் நடுவில் விழுந்து கிடந்தான். அவனைத் துரத்தி வந்த கூட்டம் அப்படியே நின்றுவிட்டது. அதிர்ச்சியடைந்த சிறுவர்கள், அமர் பிராஜி மெல்ல மெல்லப் பின்னால் நகர்வதைக் கண்டனர். அவர் தனது கால்களை உதறினார். அதில் படிந்திருந்த பால் துளிகள் கீழே சிதறின. சால்வையைக் கைகளில் சுருட்டிக்கொண்ட அவர், மேலே நின்றுகொண்டிருந்த சிறுவர்களைப் பார்த்தார். அப்போதுதான் அமர், அவரது கையில் ஒரு கூர்மையான கத்தியைக் கண்டான். சட்டெனப் பால்காரனைப் பார்த்தான். பாலின் வெள்ளை நதி நிறம் மாறிக்கொண்டிருந்தது. வெள்ளைப் பால் சிவப்பானது. அதைப் பார்த்தபோதுதான் இருவருக்கும் கலவரம் என்றால் என்ன என்று புரிந்தது. “அமித்...” என்று அமர் முணுமுணுத்தான். அமித், அவனைக் கட்டியணைத்தான். “எனக்குக் கலவரங்களைப் பிடிக்கவில்லை” இருவரும் ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்தபடி நின்றனர். இனி ஒருபோதும் பாலைச் சிவப்பாக மாற விடமாட்டோம் என்று மனதில் உறுதியெடுத்தனர். கொ.மா.கோ.இளங்கோ எம்பதுக்கும் அதிகமான சிறார் புத்தகங்களை எழுதியவர். அறிவியல் கதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், பாடல்கள் என சிறுவர் இலக்கியத்தில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார். ஜிமாவின் கைபேசி, சஞ்சீவி மாமா, பச்சை வைரம், வாசிக்காத புத்தகத்தின் வாசனை, சுழற்காற்றாக வந்த சிறுவன், மந்திரக் கைக்குட்டை, சூரியனை ஒளித்து வைத்த சிறுமி, மலைபூதம் வாய்பிளந்த மர்மம் போன்றவை அதில் அடங்கும். சிறந்த குழந்தை எழுத்துக்கான உயரிய விருதுகளைப் பெற்றவர்.இவரது நூல்கள் ஆங்கிலம், தெலுங்கு, இந்தி மொழிகளில் மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன. இவரது கதைகள் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

சோகமானப் புத்தகம் – இதுதான் இம்மாதம் 'லண்டனிலிருந்து அன்புடன்' தொடரில் நாம் பார்க்கப் போகும் புத்தகம். “சோகமானப் புத்தகம்” என்றெல்லாமா பெயர் வைப்பார்கள் என்றுதானே யோசிக்கிறீர்கள்? கதையோ திரைப்படமோ அதன் முடிவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தால்தான் நம் அனைவருக்குமே பிடிக்கும், அல்லவா? ஆனால், நம் நிஜ வாழ்வில் மகிழ்ச்சியும் சோகமும் கலந்துதான் இருக்கிறது. நாம் நிறைய நேரம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், சில நேரங்களில் சோகமாகவும் இருப்போம் தானே? நமக்கு வேண்டியது கிடைக்காமல் போனால், நமது நண்பர்கள் நம்முடன் சண்டையிட்டால், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரியவர்கள் கண்டித்தால் எனப் பல நேரங்களில் நாம் சோகமாக இருந்திருப்போம். அதுமட்டுமல்ல, சில நேரங்களில் நமக்கு இருக்கும் கூச்சமோ பயமோகூட நம்மைச் சோகமாக மாற்றிவிடும். வகுப்பில் சரியான பதில் தெரிந்தாலும்கூட, "நமது பதில் தவறாக இருந்துவிட்டால் என்ன ஆகுமோ?" என்று பயந்து, அதனால்கூட நாம் சோகமாக இருப்போம். அப்படியான ஒரு விஷயத்தைத்தான் இந்தப் புத்தகம் வாசிக்கப் போகும் உங்களிடம் பேசப் போகிறது! “என்னை வாசிக்கப் போகும் உங்களுக்கு நன்றி” என்று ஆரம்பிக்கும் இந்தப் புத்தகம், அதன் இரண்டாவது பக்கத்திலேயே “உங்களுக்கு என்னைப் பிடிக்காமல் போய்விட்டால்?” என்று அதுவாகவே நினைத்துக்கொண்டு சோகமாகிவிடுகிறது. “ஒருவேளை வாசிக்காமலே என்னை நீங்கள் வைத்துவிட்டால்?”, “என்னை வண்ணம் தீட்டும் புத்தகமாக (coloring book) நீங்கள் நினைத்துவிட்டால்?” என்று வரிசையாக அது தனது கற்பனையில் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று எனப் பல விஷயங்களை நினைத்து, பயந்து, அதனால் சோகமாகிவிடுகிறது. ஒரு கட்டத்தில், இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் உங்களிடம் வந்து, “ஓ! நீங்களும் சில நேரங்களில் சோகமாக மாறிவிடுவீர்களா?” என்று சொல்லிவிட்டு அதற்கான காரணங்களையும் பேசுகிறது. ஏதோ ஒரு விஷயம் நடக்கிறது, அதனால் நாம் சோகமாக இருக்கிறோம் என்பது இயல்பானதுதான். ஆனால், நடக்காத ஒரு விஷயத்தை நினைத்து, "அது தவறாக ஆகிவிடுமோ?" என்று எண்ணி சோகமாக இருப்பது சரியல்ல. “ஏதாச்சும் தப்பாயிட்டா என்ன பண்றது?” என்று நினைத்துச் சோகமாக இருப்பதால் நமது உடலில் என்னென்ன மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன என்பதையும் சேர்த்து இந்தப் புத்தகம் நமக்கு விளக்குகிறது. “ஏதாச்சும் தப்பாயிட்டா என்ன பண்றது?” என்று நினைப்பதை விட்டுவிட்டு, “நமது முயற்சியால், நமது செயலால் ஏதாச்சும் நல்லது நடந்தால்?” என்று நாம் யோசிக்கத் தொடங்கினால், அதனால் நமக்கும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கும் நல்லதுதானே என்று இந்தப் புத்தகம் கூறுகிறது. கூறுவதோடு நின்றுவிடாமல், அடுத்த பக்கத்திலேயே “சரி! என்னை வாசிக்கப் போகும் உங்களுக்கு நன்றி” என்று முதல் பக்கத்தில் வந்த அதே வரியுடன் மீண்டும் தொடங்குகிறது. அதன் அடுத்த பக்கத்தில், “என்னைப் பிடிக்காமல் போய்விட்டால்...” என்று சொல்லாமல், “உங்களுக்கு என்னைப் பிடித்துவிட்டால்...” என்று அது நேர்மறையாக (positive-ஆக) யோசிக்கத் தொடங்குகிறது! இத்துடன் இந்தப் புத்தகம் நிறைவடைகிறது. இது ஒரு குட்டிப் புத்தகம்தான்! குட்டிப் புத்தகம் என்றாலும், மிகப்பெரிய செய்தியை இது நமக்குத் தருகிறது. இந்தப் புத்தகம் படக்கதைப் புத்தகம் என்றாலும், குழந்தைகளுக்கான “Emotion Book Series” எனும் வகைமையைச் சேர்ந்தது. அதாவது நமது மனதில் தோன்றும் மகிழ்ச்சி, சோகம், அச்சம், கூச்சம், கோபம் என வெவ்வேறு உணர்வுகளைப் பற்றி இந்தப் புத்தக வரிசைகள் ஒவ்வொன்றாகத் தனியே பேசுகின்றன. ஒவ்வொரு உணர்விற்கும் ஒரு வண்ணத்தைப் பயன்படுத்தி வடிவமைத்துள்ளனர். 'சோகமானப் புத்தகம்' பகுதிக்கு பச்சை நிறத்தைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். வெறும் பச்சை நிறத்தை மட்டுமே கொண்டு மிகவும் அழகாக வடிவமைத்துள்ளனர் என்பது எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு பக்கத்தில் அதிகபட்சம் இரண்டு வரிகள்தான் இருக்கின்றன. பெரியவனான நான் இந்தப் புத்தகத்தை மிகவும் ரசித்து வாசித்தேன். வாசித்த பிறகு, நானும் இப்போது தேவையற்ற பயத்தை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, 'என்னுடைய முயற்சியால் ஏதேனும் நன்மை கிடைக்கும் என்றால் அதைத் துணிச்சலாகச் செய்யலாம்' என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்! என்ன, நான் சொல்வது சரிதானே? குட்டீஸ்களாகிய நீங்களும் இந்த அழகிய புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டு, உங்களுக்கு என்ன தோன்றியது என்று எனக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள்! இந்த வரிசையிலுள்ள மற்ற புத்தகங்களையும் வாசியுங்கள். மீண்டும் சந்திப்போம்! பஞ்சு மிட்டாய் பிரபு தஞ்சாவூர் இவரது சொந்த ஊர். தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார். எனக்குப் பிடிச்ச கலரு, குட்டித் தோசை, சாவித்திரியின் பள்ளி, எலெக்ட்ரானிக்ஸ் இன்றியே விளையாடுவோம் ஆகிய சிறார் நூல்களை எழுதியுள்ளார். இங்கிலாந்திற்கும் கறுப்பின அடிமைத்தனத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை இவரது இளையோர் நாவலான ஒலாடா பேசுகிறது. கறுப்பின அடிமைத்தனம் குறித்து நேரடியாகத் தமிழில் எழுதப்பட்ட படைப்புகளில் மிக முக்கியமானது இந்த நாவல். மேலும் இவர் தொகுத்து வெளியான 'நவீனத் தமிழ்ச் சிறார் இலக்கியம்-நோக்கமும் அதன் பாதையும்' என்கிற புத்தகம் தமிழ்ச் சிறார் இலக்கியத்தின் ஆவணப் பெட்டகமாக விளங்குகிறது.

படத்தில் இருக்கும் எழுத்துகளை கொண்டு வார்த்தைகளை கண்டுபிடியுங்கள்...உங்கள் பதிலை comment box இல் பதிவுசெய்யுங்கள்.

கதாபாத்திரங்கள்: கதை சொல்லி யானைப் பாகன் ஜாய்மணி (யானை) கிழக்கரசன் மேற்கரசன் மந்திரி ஜான் சிறுவன் அம்மா குழந்தை ஊழியர்கள் கிராமவாசிகள் பாடல் குழு: யானை பெரிய யானை நான் காட்டில் அலையும் யானை நான் என் பாகன் அதோ வருகிறான் காட்டின் காற்றையும் அறிந்தவன் இனிப்பு கரும்பைத் தந்திடுவான் பாசமான என் நண்பன் கதை சொல்லி: இது ஒரு அமைதியான காட்டு கிராமம். இங்கு சில மக்கள் விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வந்தனர். சிலர் காட்டை நம்பி இருந்தார்கள். சிலர் ஆடு மாடு வளர்த்தார்கள். இவர்களது வாழ்வாதாரம் இதை நம்பித்தான் இருந்தது. இதுநாள் வரை ஒரு ராஜா இந்தக் கிராமத்தை ஆட்சி செய்தார். அவர் இந்த மக்களுக்கு நல்லது ஒன்றும் செய்யவில்லை. அதிகமாக வரி விதித்தார். மக்கள் இலவசமாக அவர் அரண்மனையில் வேலை பார்க்க வேண்டும். ஆனால் மக்கள் இப்போது அந்த ராஜா எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்று பேசிக்கொண்டனர். ஏன் என்று யோசிக்கிறீர்களா? நீங்களே மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று கேளுங்கள். (கதை சொல்லி மேடையை விட்டு விலகினார்) காட்சி: 1 காட்சி அமைப்பு: காட்டு கிராமம். மரம் வெட்டுபவர் 1: சேதி கேட்டியா... அரண்மனையில ரெண்டு இளவரசனுங்களுக்கும் சண்டை நாறுகிறதாம். மரம் வெட்டுபவர் 2: ஆமா... ஆமா. அதான் ஊரே பேசுதே... பெரிய ராஜா கொடுமையே தாங்க முடியாம கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கோம்... இதுல இவனுங்க என்ன பண்ணக் காத்திருக்காங்களோ... (அப்போது யானையுடன் பாகான் வருகிறான்) மரம் வெட்டுபவர் 2: அதோ ஜாய்மணி வருகிறானே பாகனுடன் சேர்ந்து. யானை: பி.. ஈ ஈ (தும்பிக்கையைத் தூக்கி பிளிறியது) மரம் வெட்டுபவர் 1: பாரு.. என்ன ஜம்பமா வருது.. ஊருன்னு பாக்குதா.. காடுன்னு பாக்குதா.. அதுக்கு எல்லாம் ஒன்னு தான் மரம் வெட்டுபவர் 2: அட.. அரண்மனை தோட்டத்து கரும்பை ஒரு பிடிபிடித்து விட்டது.. மரம் வெட்டுபவர் 1: அதென்ன நம்மைப் போலவா? பயந்து அடிமை போல வாழ்வதற்கு! யானை பாகன்: என்ன அண்ணே ஒரே கவலையா இருக்கீங்க.. மரம் வெட்டுபவர் 1: வேறென்ன நம்ம நாட்டோட கதைத் தான். மரம் வெட்டுபவர் 2: ராஜா எப்படா சாவான்னு காத்திருந்தோம்... இப்போ அந்த ராஜாவே இன்னும் கொஞ்ச நாள் வாழ்ந்திருக்கலாமோனு தோணுது. யானை பாகன்: நாளைக்குத் தெரியும் முழுச் சங்கதி. (அனைவரும் மேடையை விட்டு வெளியேறினர்) காட்சி 2: (அரண்மனை; முக்கியமான விவாதம் நடக்கிறது) கிழக்கரசன்: அதெல்லாம் முடியாது மந்திரியாரே. நீங்க அவன் பக்கம்தான் பேசுவீங்க. நான் ஒத்துக்க மாட்டேன். மந்திரி: அப்படியென்றால், அரச புலவரை அழைத்து வேலையை முடிக்கச் சொல்லுவோமா? மேற்கரசன்: அவனா... ஒரு 10 பொற்காசுகள் கொடுத்தால் அவன் நான்தான் கடவுள் என்று கூடப் பாட்டு எழுதுவான். அவன் வேண்டாம். மந்திரி: நம் அறிவன் இருக்கிறானே... அவன்தானே போன வருட வறட்சியின் போது மேகங்களை மோதவைத்து மழை பெய்ய வைத்தான். அவனையே அழைப்போம். கிழக்கரசன்: அவனுக்கு அறிவிருக்கிறது என்று ஆணவம் அதிகம். சரிப்படமாட்டான். மந்திரி: (முணுமுணுத்தார்) அறிவிற்கும் நமக்கும் தான் ஆகாதே! கிழக்கரசன்: என்ன முணுமுணுக்கிறீர்கள்.. மந்திரி: ஒன்றும் இல்லை இளவரசே.. காலையிலிருந்து நானும் நம்ம ஊரில் இருக்கும் எல்லாப் பெருமக்களின் பெயர்களையும் சொல்லிவிட்டேன். அனைவரையும் வேண்டாம் என்கிறீர்கள். என்னதான் செய்யலாம்? நீங்களே சொல்லுங்கள். மேற்கரசன்: உன்னை மந்திரியாக்கி, சம்பளமும் கொடுத்து உட்கார வைத்தால், எங்களை யோசிக்கவா சொல்கிறாய்? தலை இருக்கணுமா வேண்டாமா? மந்திரி: (பயத்துடன் யோசிக்கிறார்) மன்னியுங்கள் இளவரசர்களே. மக்கள் பிரச்சனைகளைப் பேசும் மாறன் இருக்கிறானே... அவனையே அழைப்போம். மேற்கரசன்: அவன் வேண்டாம். கருப்பா இருக்கிறவனை நம்ப முடியாது. மந்திரி: (ஒரு வினாடி சோர்ந்து, உடனே உற்சாகமாகிறார்) பேசாமல் தூர தேசத்திலிருந்து வெள்ளையன் ஜானை அழைக்கலாம். கிழக்கரசன்: பலே பலே! நல்ல யோசனை. மேற்கரசன்: ஆம். அவர்தான் நம் ஊரைப் பிரித்து இரண்டு நாடுகளாக்கச் சரியானவர். மந்திரி: (பெருமூச்சு விடுகிறார்.) கதை சொல்லி: அப்பா ராஜா இறந்ததும், இரண்டு பேருக்கும் ராஜாவாக ஆசை. உள்ளூர் ஆட்கள் யாரையும் நம்பாமல், இந்த ஊரை உலக மேப்பில் கூடப் பார்க்காத அந்த ஜானைக் கூப்பிடப் போகிறார்களா? இது எங்கே போய் முடியப்போகுதோ தெரியவில்லையே! காட்சி: 3 அரண்மனை ஜான்: (ஒரு பையிலிருந்து ஒரு சின்ன பேனாவை எடுத்தான்.) ஆரம்பிக்கலாமா? மேற்கரசன்: ஜான் சார், பேனா ரொம்ப சின்னதா இருக்கே? கையாளுவது கடினம். ஜான்: அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. அதையெல்லாம் சரியா செய்திடுவேன். எனக்குச் சம்பளம் மட்டும் 1000 பொற்காசுகள் சரியா கொடுத்துடுங்க. மந்திரி: அதெல்லாம் சரியா கொடுத்திடுவாங்க... ஜான்: பாருங்க .. உங்களுக்கு என் மேல நம்பிக்கை இருக்கு என்று எனக்கு தெரியும். ஆனாலும் நாளைபின்ன யாரும் எதுவும் என் நேர்மையை குறை சொல்லிவிடக்கூடாது இல்லையா.. அதனால் தான் இந்த ஏற்பாடு.. Mr மந்திரி இந்த கருப்பு துணியை என் கண்ணுல கட்டுங்க.. (எல்லோரும் திகைத்துப் போகிறார்கள்) மேற்கரசன்: அருமை.. இந்த நேர்மை இந்த நாட்டில் யாரிடமாவது இருக்கா? கிழக்கரசன்: என்ன அறிவு கூர்மை.. என்ன அறிவு கூர்மை.. இது இங்கே யாரிடமாவது இருக்கா? மந்திரி: (முகபாவனையில் நையாண்டி) யாரிடமும் இல்லை .. இவ்வளவு அறிவு யாரிடமும் நிச்சயமாக இல்லை (முகம் கோணல் மாணல் ஆக.. அதை மறைக்க அபத்தமாக சிரிக்கிறார்.. பின், மந்திரி கருப்பு துணியை ஜான் கண்களில் கட்டுகிறார்.) ஜான்: நான் இப்போது இந்த நாட்டின் அசையாச் சொத்துக்களை பிரிக்கப் போகிறேன். அதை இந்த அரண்மனையிலிருந்தே ஆரம்பிக்க போறேன்.. இந்த வண்டி.. இனி, எந்தத் தடை வந்தாலும் நிக்காது.. போலாம்.. ரைட்.. (ஒரு முறை ஜான் தனது ஆட்களைப் பார்த்து சைகை செய்கிறார்.) (ஜான் இருந்த இடத்திலேயே குனிந்துகொண்டு ஒரு கோடு போட்டுக்கொண்டு ஓட ஆரம்பிக்கிறார்.. அவரது ஆட்கள் அவருக்கு முன்னும் பின்னும் கூடவே ஓடுகிறார்கள். முன்னால் சென்ற ஆட்கள் ஏதாவது தடை இருந்தால் தூக்கி வீசுகிறார்கள்.. ஆட்களை தள்ளிவிடுகிறார்கள்.. பின்னால் சென்ற ஆட்கள் ஒரு பெரிய சுத்தியலால், ஆணியை ஜான் கோடு போட்ட இடத்தில் சொருகுகிறார்கள். பின்னாலேயே இன்னொருவர் ஒரு அடர்த்தியான கயிற்றை, அதன் மேல் கட்டி, ஒரு தடுப்பு போல பிரித்துக் கொண்டே போகிறார்கள். இந்த கூட்டம் முதலில் இரண்டு இளவரசர்களுக்கு இடையிலும் பிரிவினை செய்தது. பின் அரண்மனைப் பகுதியைப் பிரித்தார்கள்.) கிழக்கரசன்: நல்ல வேளை கோட்டை நம்ம ரெண்டு பேருக்கு இடையே போட்டான்.. (பெருமூச்சு விட்டார்) மேற்கரசன்: (கோணலாக முக பாவனை செய்து பெருமூச்சு விட்டார்..) அப்பாடா .. காட்சி: 4 கிராமம் (ஒரு கழிப்பறை கதவுக்கு முன்பும், உள்ளேயுமாக) நபர் 1: சீக்கிரம் வெளியே வாடா.. வயிறு களக்குது .. (வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு நெளிந்து கொண்டு) நபர் 2: இருடா.. நானே இப்போ தானே உள்ள வந்தேன்.. இந்த நாட்டுல நான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்குறதே இங்க தான்.. இங்கேயும் உயிர எடுகக்காத.. (பாடல் பாடுகிறார்) ஆஹா.. என்ன சுகம்.. கழிப்பதில் என்ன சுகம்.. சுகம்.. சுகம்.. உண்பதில் மட்டுமா சுகம்.. கழிப்பதில் கூடுதல் சுகம்.. ) நபர் 1: எனக்கு கோவம் தலைக்கு ஏறுது .. ஒழுங்கா வெளிலே வந்திடு.. (அப்போது அவர்கள் ஊருக்குள் நுழைகிறார்கள்.. ஜான் குனிந்த தலை நிமிரவேயில்லை. கோடு கழிவறை வாசலில் மின்னல் வேகத்தில் போட்டுவிட்டு சென்றார் ஜான். பின்னால் வந்தவர்கள் ஆணி ஊன்றி கயிற்றை காட்டினார்கள்.. ) நபர் 1: யோவ்.. என்ன பண்ணுறீங்க.. ஊழியர் 1: பாத்தா தெரியல.. நாட்ட பிரிக்கிறோம்.. நபர் 1: என்னய்யா உளறுறே.. என் வீட்டுக்குள்ள வந்து நின்னுகிட்டு நாட்டை பிரிக்கிறேங்குறா.. ஊழியர் 1: உன் வீடு எங்க இருக்கு.. இந்த நாட்டுல தானே இருக்கு.. என்ன வானத்துல.. அந்தரத்திலேயா இருக்கு.. நபர் 1: இது என்னய்யா பைத்தியக்காரத்தனமா இருக்கு,,, (அப்போது கதவு திறக்கிறது.. வயிற்றை தடவிக்கொண்டு வெளியே வர நபர் 2 முயற்சிக்கிறார்.) ஊழியர் 2: இரு.. இரு.. எங்க போற.. நில்லு.. நபர் 2: என் வீட்டுக்குள்ள தான் ஊழியர் 1: உனக்கு வேற தனியா சொல்லனுமா.. என்ன வேற நாட்டுலையா இருந்த, நான் சொல்லும் போது.. (தலையை சொறிந்த வாறே) ஆமா.. வேற நாட்டுல தான் இருந்த.. சரி அத விடு.. நீ இனிமே இந்த பக்கம் வர முடியாது.. நீ உன் நாட்டுல தான் இருக்கணும்.. நபர் 2: என்ன சொல்லுற.. கழிப்பறையில எப்படி வாழுறது.. நபர் 1: எனக்கு வயிறு கலக்குது.. நீ மொதல்ல வெளிய வா.. நான் போய்ட்டு வந்து பேசிக்கலாம்.. (ஊழியர்கள் தடுக்கிறார்கள்) ஊழியர் 1: அதெல்லாம் அப்படி பாஸ்போர்ட் விசா இல்லாம போக முடியாது பா.. நபர் 1: கக்கூஸ் போக எதுக்குப் பா பாஸ்போர்ட் விசா..? ஊழியர் 2: ஒழுங்கா சொல்லுரத கேக்குறியா.. இல்ல ஜெயிலுக்கு போறியா? நபர் 2: நான் வெளில வந்துக்குறேன்.. ஊழியர் 1: நீ ஒரு தடவ சொன்ன கேக்க மாட்டியா .. உசுர எடுக்குறாங்க.. காலையில இருந்து ஒருத்தனும் சொல்லுறத கேக்க மாட்டேங்குறாங்க.. (நபர் 1 முண்டியடித்து உள்ளே போக முயற்சிக்கிறார்.. ஒருவரை ஒருவர் தள்ள முயற்சிக்கிறார்கள்.. நபர் 2ஐ உள்ளே தள்ளி, ஊழியர் 1 கதவைச் சாத்தி.. ஒரு பெரிய பூட்டை பூட்கிறார் . ஊழியர் 2, நபர் 1ஐ, தள்ளி கீழே விழுத்தாட்டிவிடுகிறார்.) ஊழியர் 2: ஒழுங்கா இருங்க.. இல்லன ஜெயில் தான். (மேடை இப்போது வயல் காடு. ஒரு பக்கம் ஆடுகள் மேய்கின்றன.. ஒரு மரத்தில் குழந்தை தொட்டிலில் தூங்குகிறது. இன்னொரு புறம் வயல் வேலை பாரக்கிறார்கள்.) ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்: எக்கா.. கொழந்தை அழுவுது (பெண்கள் பாட்டு பாடிக்கொண்டிருப்பதால்.. யாருக்கும் கேட்கவில்லை..) பாடல்: தங்க நிலம் பூத்திருக்கு.. எலே லே.. தங்க சம்பா பூத்திருக்கு.. எலே லே பூத்ததிலே பாதியத்தான்.. எலே லே பண்ணையாரு தின்னுடுவான்.. எலே லே அடுத்த பங்கு தங்க சம்பா எலே லே பெருச்சாளி வியாபாரி எலே லே வயித்துக்குள்ளே போயிடுமே எலே லே வரி போடும் ராஜாவுக்கு எலே லே கால் பங்கு கொடுக்கணுமே எலே லே மிச்சம் சொச்சம் இருந்தாக்கா எலே லே ஏழைகளின் கால்வயிறு நனைந்திடுமே.. எலே லே ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்: (கொஞ்சம் நடந்து அந்த வயல் பக்கம் போனான்..) எக்கா கொழந்தை அழுவுது. வா அக்கா.. பெண் : (பதற்றத்துடன்) இந்த வாரேன் தம்பி.. ஏன் புள்ள தான்.. (அப்போது ஜான் கோட்டை கிழித்துக்கொண்டு போகிறான்.. குழந்தையும் ஆடுகளும் ஒரு பக்கம், பையனும் விவசாயிகளும் இன்னொரு பக்கம். கயிறு கட்டப்படுகிறது) பெண்: அய்யா.. நான் போவனும்.. என் பிள்ளை அழுவுது.. ஊழியர் 1: யார் பா .. அங்கே.. ஊழியர் 3: (கையில் ஒரு பெரிய புத்தகம்) சொல்லுங்க சார் ஊழியர் 1: இதுக்கு என்ன ரூல்ஸ் பாருப்பா.. (குழந்தை அம்மா.. அம்மா. என்று அழுகிறது.. ஆடுகள் மே மே என்று கத்துகின்றன) ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்: என் ஆடுங்க.. நான் அந்த பக்கம் போகணும்.. ஊழியர் 2: அதெல்லாம் முடியாது.. நாட்டை பிரிச்சாச்சு .. நீ அந்த பக்கம் போக முடியாது.. ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்: அப்போ நான் என் ஆடுகள இந்த பக்கம் கூட்டிக்கிறேன்.. ஊழியர் 1: அதெல்லாம் முடியாது.. அது இப்போ மேற்கரசன் சொத்து.. நீ கிழக்கரசன் நாட்டுக் காரேன் .. நீ எப்படி இலவசமா ஆடுகள ஓட்டிக்கிட்டு போவ.. ? பெண்: அய்யா.. என் குழந்தையைக் குடுங்க அய்யா.. ஊழியர் 1: யோவ் நீ இன்னும் பாத்து முடிக்கலையா.. ஊழியர் 3: அதைத் தான் தேடிக்கிட்டு இருக்கிறேன் சார்.. அ – அங்குசம், ஆ - ஆடு, இ– இங்க் குப்பிகள் இப்படி எல்லா பொருளும் விலங்குகளும் .. ஏன் மரங்கள் கூட இதுல தெளிவா இருக்கு.. அட மாட்டைப் பத்தி மூணு பக்கத்துக்கு எழுதியிருக்கு.. ஆனா மனிதர்களைப் பற்றி ஒண்ணும் இல்ல.. யாரு யாரு எங்க இருக்காங்களோ அங்கேயே இருக்கனும் அப்படினு மட்டும் தான் இருக்கு.. ஊழியர் 1: நீ என்ன பண்ணுற அந்த குழந்தைய எடுத்துக்கிட்டு.. அரண்மனைக்கு போய் விடு,.. ஊழியர் 3 : (அழும் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு போகிறார் பெண்: அழுது கொண்டே.. என் கொழந்தை.. ஊழியர் 1: நீ அறிவிப்பு வந்ததும் அரண்மனை வந்துரு. அங்க சொல்லுவாங்க.. என்ன வழின்னு கதை சொல்லி: என்ன கொடுமை பாத்தீங்களா! இப்படியே கண்ணு மண்ணு தெரியாம ஊரை கூறு போட்டுட்டாங்க.. கிணறு ஒரு பக்கம் போயிருச்சு.. வயல் இன்னொரு பக்கம். வண்டி ஒரு பக்கம். மாடு இன்னொரு பக்கம். கடை ஒருபக்கம். கடைக்காரர் ஒரு பக்கம். மக்கள் அல்லோல் பட்டுகிட்டு இருக்கும் போது, அந்த இளவரசர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று வாங்க, பார்க்கலாம். காட்சி 5 அரண்மனை (ஜான் நடுவில் அமர்ந்திருக்கிறார். பெரிய நோட்டு புத்தகத்தில் கணக்கு எழுதுகிறார்.) மந்திரி: ஜான் அவர்களே.. நீங்கள் மிகவும் சிறப்பாக நாட்டை இரண்டாகப் பிரித்துவிட்டீர்கள்.. இப்போது அதேபோல அசையும் சொத்துக்களையும் பிரித்து தந்துவிடுங்கள்.. ஜான்: பிரமாதமாக செய்துவிடுகிறேன்.. மந்திரி: இந்த தங்க அரச கிரீடம்.. ரத்தினங்களும் முத்துக்களும் பதித்தது. ஒன்றே ஒன்று தான் இருக்கிறது. இது இந்த நாட்டின் அடையாளம். பெருமை. ஜான்: அப்படியா.. சரி இளவரசர்களே.. யாராவது ஒருவர் மற்றவருக்கு விட்டுக்கொடுத்துவிடுங்களேன்.. கிழக்கரசன்: அதெல்லாம் முடியாது.. எனக்கு என் பங்கு வேண்டும். மேற்கரசன்: எனக்கும் என்னுடைய பங்கு வேண்டும்.. ஜான்: சரி.. உங்கள் விருப்பம். (முட்டிக் காலை உயர்த்தி, கிரீடத்தை மடார் என்று மோதினார்.. இரண்டாக பிளந்தது...) இந்தாங்க.. ஆளுக்கொரு பாகம்.. மகிழ்ச்சி? கிழக்கரசன்: ஈ.. ஈ.. மகிழ்ச்சி மகிழ்ச்சி மேற்கரசன்: மகிழ்ச்சி மகிழ்ச்சி மந்திரி: அடுத்ததாக வாகனங்கள்.. ஜான்: மொத்தம் 13 வாகனங்கள் இருக்கின்றன. ஆளுக்கு 6. ஒன்றை குறித்து வையுங்கள்.. கடைசியில் பார்ப்போம். மந்திரி: நல்ல வேளை .. அதையும் மடார் என்று உடைக்கவில்லை.. (முணுமுணுத்தார்) ஜான்: அடுத்து மந்திரி: இந்த புத்தகங்களை என்ன செய்வது.. ஜான்: ஹா.. ஹா.. மிகச் சுலபம்.. ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் சரியாக நட்டநடுவில் கிழித்து எடுங்கள். முதல் பாதி கிழக்கரசனுக்கு கடைசி பாதி மேற்கரசனுக்கு. மந்திரி: தங்கம் வெள்ளி நகைகள்..? பாத்திரங்கள்..? ஜான்: எடைக்கு எடை.. மந்திரி: ஜானே.. ஜான்.. என்ன ஒரு துல்லியம் .. என்ன ஒரு நேர்மை.. அடடா..! (ஒரு பெரிய தராசு கொண்டுவரப்பட்டது. தங்கம் வெள்ளி இதர பொருட்கள் ஒவ்வொன்றாக எடைக்கு நிகர் எடை போடப்பட்டு கிழக்கரசனுக்கும் மேற்கரசனுக்கும் பிரிக்கப்பட்டது. அப்போது ஊழியர் 1, குழந்தையோடு ஊழியர் 2, பெண், யானை பாகன் மற்றும் சிறுவன் உள் நுழைகிறார்கள்.) மந்திரி: யோவ்.. யோவ்.. யாரு உங்களையெல்லாம் உள்ளே விட்டது.. காவலாளி காவலாளி.. இவர்களை வெளியே அனுப்பு. . ஊழியர் 1: அய்யா.. இவர்கள் தொல்லை தாங்க முடியவில்லை.. இங்கே உடமைகளைப் பிரிக்கும் முக்கியமான பணி நடைபெறுகிறது என்று எவ்வளவோ சொன்னேன்.. கேட்க மறுக்கிறார்கள்.. ஊழியர் 2: இந்த குழந்தை வேறு சதா அழுதுகொண்டே இருக்கிறது.. மந்திரி: சரி வந்து தொலைந்து விட்டீர்கள்.. இங்கேயே அமைதியாக இருங்கள்.. அங்கே போய் ஓரமாக உட்காருங்கள்.. ஜான்: மந்திரி.. வந்து பாருங்கள்.. எல்லாம் சரியாக பிரித்துவிட்டேன்.. இரண்டு இளவரசர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி .. மந்திரி: அரண்மனை கிணறு பாக்கி இருக்கிறது.. ஜான்: (மேலே கூரையைப் பார்த்து முணுமுணுத்தான்.. ‘எப்படியும் இருவரும் விட்டுத்தர மாட்டார்கள்’..) பேசாமல் கிணற்றை கல்லைப் போட்டு மூடிவிடுங்கள்.. இல்லையென்றால் தண்ணீர் ஊரிக் கொண்டே இருக்கும்.. நாளை இரு நாடுகளுக்கிடையே இதுவே பெரிய சண்டையாகக் கூடும்.. எதுக்கு வம்பு.. என்ன நான் சொல்வது.. கிழக்கரசன், மேற்கரசன்: ஆமா.. ஆமாம்.. அதுவே சரி.. மந்திரி: தண்ணீர் இறைக்கும் வாளி, பாத்திரங்களோடு சேர்ந்து பிரிக்கப் பட்டுவிட்டது.. இந்த ஒற்றை கயிறு மட்டும் பாக்கி இருக்கு.. கிழக்கரசன்: அதையும் பிரித்துவிடுங்கள்.. மேற்கரசன்: ஆமாம்.. பிரித்துவிடுங்கள் (மேடையின் பக்கவாட்டில்.. பாடல் குழு) வீடு ஒரு பக்கம் வாசல் ஒரு பக்கம் கிணறு ஒரு பக்கம் தண்ணீர் ஒரு பக்கம்... அம்மா ஒரு பக்கம் பிள்ளை ஒரு பக்கம் யானை ஒரு பக்கம் அங்குசம் ஒரு பக்கம்... பிரித்தார்கள் பிரித்தார்கள் பிரித்தால் யாருக்கு என்ன பயன் ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்: அய்யா.. பிரித்தால் யாருக்கும் பலன் தராது.. சிறிய கயிறு எந்த வேலைக்கும் பயன்படாது .. யாராவது ஒருவரிடம் இருந்தால் பயன்படுத்தலாமே.. கிழக்கரசன்: யாரு இந்த பொடிப் பயலை உள்ளே விட்டது.. மந்திரி: (சிறுவனை நோக்கி) வாயை மூடு.. .. இளவரசே.. அது வேறு ஒரு பிரச்சனை.. இன்னொரு சொத்து.. அடுத்து கொண்டு வருகிறேன்.. (எப்படியோ சமாளித்து விட்டோம்) கொண்டுவாருங்கள் அந்த யானையை.. (ஒரு யானை மேடைக்குள் நுழைந்தது) பிளீர்.. ஜான்: அய்யோ.. (ஒரு குதி.. நாற்காலியின் மேல் கால்களை கட்டிக்கொண்டு அமர்ந்தான். பயந்து நடுங்கினான்) மந்திரி: ஒண்ணும் பயப்படத் தேவையில்லை.. பாகனும் இங்கே தான் இருக்கிறான்.. டேய் .. போடா.. யானையைப் பார்த்து அழைத்துக்கொண்டு வாடா.. (யானை நடு மேடைக்கு வந்தது) மந்திரி: பாருங்க ஜான்.. குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள் என்று எல்லா விலங்குகளையும் பிரித்துவிட்டோம்.. இந்த ஒரு யானை மட்டும் மிச்சம் இருக்கிறது.. ஜான்: மேலும் கீழும் கணக்கு நோட்டைப் பார்த்தான். ஒரு வாகனம் இருந்ததே.. அதையும் கொண்டுவாருங்கள்.. கிழக்கரசன்: கயிறு இன்னும் பிரிக்கவில்லை.. ஈ .. இல்லை மறந்துவிடக்கூடாது இல்லயா ஈ ஈ மேற்கரசன்: ஆமா.. ஆமா.. கயிறு முக்கியம் மந்திரியாரே.. ஜான்: ஏற்றுங்கள்.. யானையையும் வாகனத்தையும்.. தராசின் இருபக்கங்களிலும்.. (பாகான் யானையை ஏற்றினான்.. இன்னொரு பக்கம் வாகனத்தை ஏற்றினார்கள். யானை கீழே இறங்க.. மீண்டும் ஏற்றினான் பாகன். ) ஜான்: ஹ் ம்ம்.. ஒரு 2 கிலோ குறைவாக இருக்கிறது வாகன எடை.. என்ன செய்யலாம்.. மேற்கரசன்: மந்திரியாரே.. கயிறு .. மறந்துவிடாதீர்கள்.. மந்திரி: (எனக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போல.. முணுமுணுத்தார்..) யாரப்பா அங்கே.. தண்டமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்களே.. இந்த கயிற்றை இரண்டாக அறுத்திடுங்கள்.. ஊழியர் 1: வா.. பா.. ஊழியர் 2: குழந்தையை என்ன செய்ய.. அம்மாவிடம் கொடுக்கட்டுமா? ஊழியர் 1: அய்யோ வேண்டாம்.. வம்பாகிவிடும்.. நீ அந்த சிறுவனிடம் கொடு.. ஊழியர் 2: சிறுவனும் மேற்கு ஊரு தானே..? ஊழியர் 1: ஆமா.. எனக்கே எல்லாம் ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறது... மந்திரி: என்ன குசுகுசு என்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.. வாங்கப் பா.. ஊழியர் 1: யோவ்.. யானை பாகா.. இங்கே வா பா.. இந்தா.. இந்தக் குழந்தையைப் பிடி.. (யானைப் பாகன் குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டான்) (ஊழியர் 1 மற்றும் ஊழியர் 2 கயிற்றை ஒரே நேர் கோடாக பிடித்துக்கொண்டார்கள். மந்திரி ஒரு பெரிய கத்திரிக்கோல் கொண்டு அறுக்கிறார்.. அப்போது..) ஜான்: யோசனை.. அந்த அங்குசத்தை தா.. (பாகன் அங்குசத்தைக் கொண்டுவந்து ஜானிடம் கொடுக்கிறார். ஜான் அதை வாகனம் இருக்கும் பக்கத்தில் வைக்கிறார். திடீரென்று யானை இருக்கும் பக்கம் மேலே உயர்கிறது. யானை மிரண்டு போகிறது.) (பிளி ஈ ஈ .. என்று பிளிறிக்கொண்டு தும்பிக்கையை தூக்கி ஒரு முன்னங்காலை உயர்த்துகிறது..) ஜான்: அய்யோ.. என் கதை முடிந்தது.. என்னை விட்டுவிடுங்கள்.. (ஒரே ஓட்டமாக ஜான் ஓடுகிறான்.. மந்திரி இன்னமும் மும்முரமாக கயிற்றை அறுக்கிறார்.. யானை தராசிலிருந்து கீழே இறங்கி .. பிரீ.. என்று மீண்டும் பிளிறியது.. பின் ஒரு பெரிய தும்மல் போட்டது,,, அந்த நொடி.. கயிறு இரண்டாகி இரண்டு ஊழியர்களும் தொபுக்கடீர் என்று கீழே விழுகிறார்கள்.. மேடை ஆட்டம் காண்கிறது.. இரண்டு இளவரசர்களும் சிம்மாசனத்திலிருந்து கீழே விழுகிறார்கள்.. குழந்தையை தூக்கி அம்மாவிடம் போடுகிறார் பாகான்.. யானை இன்னொரு தும்மல் போடுகிறது..அதில் கிளம்பிய காற்று ஜான் போட்ட கோடுகளை அழித்துவிடுகிறது. பாகனை ஏற்றிக்கொண்டு கிளம்புகிறது ஜாய்மணி யானை.. பாடல் குழு: யானை பெரிய யானை நான் காட்டில் அலையும் யானை நான் கோடுகளை அழித்திடுவேன் ஜம்பமாய் அலைந்திடுவேன். கரும்பை நானும் சுவைத்திடுவேன் குழந்தைகளை சுமந்திடுவேன் .. யானை பெரிய யானை நான் யாவருக்கும் நண்பன் நான். (திரை விழுகிறது) சுகன்யா ராமநாதன் எழுத்தாளர், கதைசொல்லி. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் அறம் கிளையின் சார்பில் நடத்தப்பட்ட முகிழ் சிறார் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவர். தற்போது துபாயில் வசிக்கிறார்.

வணக்கம் குழந்தைகளா.., வாருங்கள், கால எந்திரத்தில் ஏறி கற்கால மனிதர்கள் வாழ்ந்த குகைக்குப் போகலாம்! என்ன! கற்கால மனிதர்கள் வாழ்ந்த இடத்திற்கு எப்படிப் போக முடியும்? என்றா கேட்கிறீர்கள்.. நாங்கள் சென்றோமே!! புரியவில்லையா? கோவில்பட்டியில் பாறை ஓவியப் பயிற்சி வகுப்பு நடந்தது தெரியுமா? அங்கே தான் பழங்கற்கால மனிதர்களுக்கு அருகிலேயே போய் வந்தோம். கற்கால மனிதர்கள் எப்படி குகைகளில் ஓவியம் வரைந்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொண்டோம்.. அது மட்டுமா! அந்த ஓவியங்களை நாங்களும் வரைந்து பார்த்தோமே! செப்டம்பர் 26 அன்று, எழுத்தாளர் கி.ராஜநாராயணன் நினைவரங்கம், கோவில்பட்டியில், குழந்தைகளுக்கான "பாறை ஓவியப் பயிற்சி வகுப்பு நடந்தது. நிகழ்ச்சியை தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கத்தினர், இலயன்ஸ் கிளப் - கோவில்பட்டி கிளையுடன் இணைந்து ஒருங்கிணைத்திருந்தனர். கலை இயக்குநர், ஓவியர் திரு. இ. அப்பாவு லெனின் அவர்கள் கலந்து கொண்டு குழந்தைகளுக்கு பாறை ஓவியம் பற்றிய அறிமுகமும் பயிற்சியும் அளித்தார். காலை, 9.30 மணிக்கு நிகழ்வு துவங்கும் என சொல்லப் பட்டிருந்தது. ஆனால், காலை 9 மணி முதலே குழந்தைகள் கி.ரா நினைவரங்கில் கூடத் துவங்கி விட்டார்கள். பாறை ஓவியம் வரையத் தேவையாக பொருட்களை சில குழந்தைகள் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். நான் உள்ளே செல்லும் போது, நகர்ந்து நடக்க இயலாத அளவிற்கு கி.ரா நினைவரங்க வளாகம் பிள்ளைகளால் நிரம்பி இருந்தது. உள்ளே சென்றதும் ஒரு கதை சொல்லட்டுமா எனக் கேட்டேன். ‘சொல்லுங்க.. சொல்லுங்க’ என ஒருமித்த குரலில் உற்சாகமாகக் கூச்சலிட்டார்கள் குழந்தைகள். அதன் பின் கதை சொல்லி அதில் அவ்வப்போது கேள்வி கேட்டு என மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தோழர் முருகேசன் அவர்கள் ஒரு பாடல் பாட, குழந்தைகள் உற்சாகமாக உடன் பாடினார்கள். தோழர் மணிமொழி நங்கை குழந்தைகளுக்காக பாடல் பாடினார். பின், சாகித்ய பாலபுரஸ்கார் விருதாளர், தோழர் உதயசங்கர் அவர்கள் ஒரு பாடல் பாடினார். பிள்ளைகள் உடன் சேர்ந்து பாடினார்கள். அதன் பின், ஆர்வம் அதிகமாகி ஒவ்வொருவராக நான் பாடுறேன் , நான் கதை சொல்றேன், நான் பாடுறேன் என முன்வந்தார்கள். குழந்தைகளுக்குத் தேவை இதை செய் அதை செய் எனும் கட்டளைகள் அல்ல. நாம் ஆர்வத்தோடு ஒன்றைச் செய்தால், அவர்கள் அதே ஆர்வத்தை இருமடங்காக மாற்றி, நம்மை விட உற்சாகமாக செய்வார்கள். பாடல்களும், கதைகளும் குழந்தைகளோடு வரிசை கட்டி நின்றன. அதன் பின் தோழர் அப்பாவு லெனின் அவர்கள் கற்கால மனிதர்கள் நெருப்பில் கற்களைச் சூடேற்றி எப்படி குகைகளுக்குள் ஓவியங்கள் வரைந்தார்கள் என்பதை விளக்கினார். பின், குழந்தைகளுக்கு பிஸ்கட் உள்ளிட்ட சிற்றுண்டிகள் வழங்கப்பட்டன. அவர் முன்பே சொல்லி வைத்தது போல, தயார் செய்து வைத்திருந்த பசையில், அவர் கொண்டு வந்த மண்பானை செய்யும் மண்ணை கலந்து ஓவியம் வரைவதற்கான மண்கலவை தயார் செய்யப்பட்டது. வந்திருந்த ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் குழந்தைகள் கொண்டு வந்த கோப்பைகளை வாங்கி மண் கலவையை நிரப்பிக் கொடுத்தார்கள். ஓவியர் அப்பாவு லெனின் அவர்கள் வழிகாட்ட, அவர் சொல்லித் தருவதை உள்வாங்கி குழந்தைகள் செய்யத் துவங்கினார்கள். தங்கள் கைகளால் சார்ட் அட்டையில் மண்கலவையை பூசித் தங்களுக்குப் பிடித்தது போன்ற உருவங்களை குச்சியால் வரைந்தார்கள்.. இறுதியில் பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரும் வரைந்த ஒவ்வொரு ஓவியமும் ஒரு கற்கால மனிதனின் கலைவண்ணம் போன்ற தோற்ற மயக்கத்தைத் தந்தது. பிள்ளைகள் ஆர்வத்தோடு அவர்கள் வரைந்த ஓவியங்களை எங்களிடம் காட்டி மகிழ்ந்தார்கள். சூரியன் உதித்தது, யானைகள் நடந்தன, படகுகள் மிதந்தன, மனிதர்கள் ஆடினார்கள், பெரிய பறவைகள் இறக்கை விரித்துப் பறந்தன. ஓவியங்கள் வரைந்து முடித்த பின், அவற்றை நிழலில் உலர வைத்து விட்டு குழந்தைகள் கொண்டு வந்த உணவை உண்டார்கள். மதியம் மீண்டும் ஓவியர் குழந்தைகளோடு கலந்துரையாடினார். பிள்ளைகள் தாமாக முன்வந்து பாட்டு பாடினார்கள். கதை சொன்னார்கள். நான் நடுநடுவே குழந்தைகளிடம் கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். வினாடி வினா நடத்தினேன். குழந்தைகள் உற்சாகமாக ‘நான்’ ‘நான்’ என பதில் சொன்னார்கள். “என் மகன் என் மடியை விட்டே இறங்க மாட்டான். ஆனால் அன்று தானாக இறங்கிஓவியம் வரைந்தான். அவனே முன் வந்து கதை சொன்னான். இதுவே எனக்கு மிகப் பெரிய வெற்றியாகத் தெரிகிறது" என்றார் நான்கு வயது சிறுவனின் தாயார் சங்கீதா. இப்படி எல்லாம் குழந்தைகளுக்காக நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் என எங்களுக்குத் தெரியாது. மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. நாங்கள் தொடர்ந்து எங்கள் குழந்தைகளை அழைத்து வருவோம். வாய்ப்புகளைத் தவறவிட மாட்டோம் என சரவணபுரத்தில் இருந்து வந்திருந்த பெற்றோர் தேவி தெரிவித்தார். இந்த ஓவியப் பயிற்சி வகுப்பு எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. குறிப்பாக, பாறை ஓவியங்களின் வரலாறு, அவை எவ்வாறு உருவானது, அதன் பின்னணி போன்ற விஷயங்களை குழந்தைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்திய விதம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. வகுப்பைத் தொடங்கிய விதமும், குழந்தைகளின் சொந்த கற்பனை மற்றும் படைப்பாற்றலை ஊக்குவித்த விதமும் மிகவும் நன்றாக இருந்தது. வந்திருந்த ஆசிரியர்கள் அனைவருமே மிகவும் நட்பாகவும், குழந்தைகளுடன் இயல்பாகப் பழகியும், முழு சூழ்நிலையையும் சுறுசுறுப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வைத்திருந்தார்கள். அதோடு கதைகள், பாடல்கள் போன்றவற்றைச் சேர்த்தது குழந்தைகளுக்கு வகுப்பில் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது. இவை அனைத்தும் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருந என பெற்றோர் மணிச்செல்வி தெரிவித்தார். வடக்கு திட்டங்குளம், சரவணபுரம் உள்ளிட்ட சுற்றுவட்டார கிராமங்களில் இருந்தும், பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளோடு வந்து கலந்து கொண்டார்கள். காலையிலேயே வந்திருந்து நிகழ்வு முடியும் வரை காத்திருந்து பிள்ளைகள் புதிதாக ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்ள ஊக்குவித்தார்கள். மாலையில் குழந்தைகளுக்கு பூஸ்ட் கலந்த பால், முறுக்கு மற்றும் கடலைமிட்டாய் வழங்கப்பட்டது. சிற்றுண்டிகள் வழங்கும் பொறுப்பை இலயன்ஸ் கிளப் கோவில்பட்டி நிர்வாகிகள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். நிகழ்ச்சியின் நிறைவாக தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில், ஆசிரியர் கி.பிரபு அவர்கள் எழுதிய "ஏ குருவி , சிட்டுக்குருவி என்ற நூல் பரிசாக வழங்கப்பட்டது. இலயன்ஸ் கிளப், கோவில்பட்டி சார்பில் பங்கேற்ற குழந்தைகளுக்கு சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது. இப்பயிற்சியினை தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்க மாநிலத் தலைவர் பாலசாகித்ய அகாடமி விருதாளர், உதயசங்கர் மற்றும் லயன்ஸ் கிளப் ஆப் கோவில்பட்டி டெம்பிள் சிட்டி, தலைவர் லயன் மருத்துவர் பாலகிருஷ்ணன் ஆகியோர் துவக்கி வைத்தனர். தசிஎகச கோவில்பட்டி கிளைத் தலைவர், ஆசிரியர் மணிமொழிநங்கை தலைமை வகித்தார். லயன்ஸ் கிளப் ஆப் கோவில்பட்டி டெம்பிள் சிட்டி தலைவர் சக்தி என்டர்பிரைசஸ் லயன் முருகேஷ் முன்னிலை வகித்தார். தசிஎகச கிளைச்செயலாளர் லயன் பிரபு வரவேற்றார். தசிஎகச கிளைப் பொருளாளர் ஆசிரியர் கண்ணகி, வரகவி நல்லாசிரியர் முருகேசன், பொன்னராசு, இலக்கியச்சாரல் நிறுவனர் ஆசிரியர் தினகரன் ஆகியோர் தசிஎகச கோவில்பட்டி கிளையின் சார்பாக நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்தார்கள். இலயன்ஸ் கிளப் கோவில்பட்டி கிளையில் இருந்து, கார்த்திக் ஸ்வீட்ஸ் லயன் கார்த்தி, முத்துவிலாஸ் ஹோட்டல் லயன் ராமச்சந்திரன், ஆனந்தம் ஏஜென்சிஸ் லயன் ஜெயபாஸ் ஆகியோர் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டனர். முகா கடலைமிட்டாய் உரிமையாளர் லயன் கண்ணன் அவர்கள் மேடையில் நிகழ்ச்சி குறித்து கருத்துகள் தெரிவித்த பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் கடலைமிட்டாய் வழங்கி, நிகழ்வில் கலந்து கொண்ட அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவித்தார். ராஜலட்சுமி நாராயணசாமி ராஜலட்சுமி சிறார் எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர், கதை சொல்லி. சொந்த ஊர் விருதுநகர் மாவட்டம் அப்பையநாயக்கன்பட்டி. கோவில்பட்டியில் வசிக்கிறார். பூஞ்சிட்டு சிறார் மின்னிதழின் ஆசிரியர்களுள் ஒருவர். கதை சொல்லு கதை கேளு புலனக்குழு மூலமாக குழந்தைகளுக்கு கதைகள் சொல்கிறார். இதுவரை 6 நாவல்கள் வெளிவந்துள்ளன. இவரது நாவல்களும் சிறுகதைகளும் பல்வேறு போட்டிகளில் பரிசுகள் வென்றுள்ளன. நீர்க்குமிழி சோப், மாயவனத்தில் ஒரு மந்திரப் பயணம், கடோத்கஜன் ஆகிய சிறார் நூல்கள் பாரதி பதிப்பகத்தில் வெளிவந்துள்ளன. கதைப் புத்தகத்தின் கதை மற்றும் கனலின் பயணம் ஆகிய சிறார் நூல்கள் ஹெர்ஸ்டோரிஸ் பதிப்பகத்தில் வெளிவந்துள்ளன. 'கனலின் பயணம்' நூல் 2025ம் ஆண்டுக்கான பெண்ணெழுத்துப் போட்டியில் முதல் பரிசு வென்றது. கேட்-பீட் என்ற சிறார் நூல் வாசிப்பு இயக்க நூலாக புக்ஸ் பார் சில்ரனால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

சர்வதேசங்களின் குழந்தைகள் உரிமைகள் குறித்த இந்தப்பிரகடனத்தில், 183க்கு மேற்பட்ட நாடுகளின் கையெழுத்திடப்பட்டிருப்பதாக நாம் அறிகிறோம். எத்தனை நாடுகள் கையெழுத்திட்டுள்ளன, கையெழுத்திடாதவை எத்தனை என்பது போன்ற விவரங்கள் ஒரு புறம் இருக்கட்டும்! நமது இந்தியாவும், இந்தியாவின் நெருங்கிய ‘நட்பு’ நாடான இஸ்ரேலும், இன்னொரு மிகப் பெரிய ‘நட்பு’ நாடான அமெரிக்காவின் அதிபர் ட்ரம்பின் ‘முன்னோடி’களும் கூடக் கையெழுத்திட்டிருக்கிறார்களாம்! இதை வைத்துக் கொண்டு நாமும், நமது நாட்டின் குழந்தைகளும், பெற்றோர்களும் என்ன செய்ய முடியும்? இஸ்ரேலின் விமானப் படைதான் நேரடியாகக் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளி மேலேயே குறிப்பாகக் குண்டுகள் வீசி அத்தனை பேரையும் கொன்றது. இங்கே தமிழ்நாட்டில், நாம் கேள்வியேபட்டிராத இந்த மாதிரி விமானங்கள், குண்டு வீச்சுகள் பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்? நமக்குத் தெரிந்த இந்தக் கும்பகோணம் டவுனில், திடீரென்று ஒரு நாள் ஒரு பள்ளிக்கூடத்து மாடியில் கூரைக்கொட்டகைகளில் தீப்பிடித்துக் கொண்டு விட்டதாம்... குழந்தைகள் எப்படியாவது உயிர் தப்பிக்க வேண்டுமே என்று அலைமோதிப் பார்த்தால், எல்லாப் பக்கங்களிலும் பூட்டுப் போட்டு அடைக்கப்பட்டிருந்தார்களாம். ஆசிரியைகள் அவர்களின் உயிரைக்காப்பாற்றிக் கொள்ள முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்றும், ஆனால், மேல்மாடியில் இந்தக் குழந்தைகளுக்கு சமையல் செய்து போடும் அந்த சமையல்கார ஆயா மட்டும் தன்னால் முடிந்த வரை குழந்தைகளை வெளியே கொண்டுவர முடியுமா என்று போராடிப் பார்த்தார். ஆனால் முடியவில்லை. 93 குழந்தைகளின் உயிர்கள் பலியாயின. அந்த நேரத்தில் தமிழ்நாடே சோகத்தில் மூழ்கியது. ஏராளமான விவாதங்கள் எழுந்தன. ஆவேசக்கட்டுரைகள் வெளிவந்தன. அதன்பிறகு மீண்டும் எப்போதும் போல பழைய கதையே தொடர்கின்றன. குழந்தைகளின் உரிமைகள் குறித்த தொடர்செயல்பாடுகள் நடக்கவேண்டும். இப்போது இரண்டு அம்சங்கள்: சற்றுக்கவலையுடன் பார்க்க வேண்டியவையாகத் தோன்றின. முதல் அம்சம்: இந்தியாவில் மொத்தம் 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த எழுத்தறிவு விகிதம் 72.98 மட்டுமே. ஆனால், அதில், பார்வையற்றவர்களின் எழுத்தறிவு விகிதம் 52.08 மட்டுமே! இரண்டாவது அம்சம், உலக நல வாழ்வு மையத்தின் பிரிவு தெரிவித்துள்ள தகவலின்படி பள்ளிகளில் அடிப்படைச் சுகாதார / நலவாழ்வுச் சேவைகள் எவற்றையும் தாங்கள் அன்று வரை பெற இயலாதிருந்த மொத்தக் குழந்தைகளுடைய எண்ணிக்கையின் அளவு: 24.04 கோடிப்பேர்! இவர்களுள், இந்தியாவில் மட்டும் இருப்போர் 5 கோடிப்பேர் என்பது சமீபத்திய புள்ளி விவரம். இது, 30.09.2026 அன்றைய ‘இந்து’ தமிழ் திசை நாளிதழில் இவ்விரு செய்திகளும் இரு முனைகளில் வெளியாகியிருப்பவை. இன்று, 06.10.2026- காலை, ’இந்து’ ‘தமிழ் திசை’-யின் ‘வெற்றிக்கொடி’ப் பக்கத்தில் வந்துள்ள இரு கட்டுரைகளை வாசிக்க முடிந்தது. ‘கலகல’ வகுப்பறை –சிவாவின் ஆசிரியக்கனவின் முதல் பகுதி இன்று வந்துள்ளது. கல்வியால் மட்டுமே மாற்றம் சாத்தியமா எனும் கேள்விக்குத் தன் மறுமொழியைத்தேடி, ’கலகல’ வகுப்பறை சிவா, குழந்தைகளோடு குதூகலமாக ஆடிப்பாடிக் கொண்டு ஒரு முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். இது ஓர் அரிய தேடல். தொடர்ந்து இவ்வகையில் நாம் தேடியலைந்துதான் தீர வேண்டும். இக்கட்டுரையாளரும் குழந்தை வளர் செயற்பாட்டாளர்தாம். மதுரை seed கல்வி மையத்தின் நண்பர். கல்வி மையம் குறித்து இவருடைய நேரடி அவதானிப்பில் தன் கவனத்திற்கு வந்த செயற்பாடுகள், மாற்றங்களிலிருந்து தனக்கு எழுந்துள்ள புதிய வினாக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். ஒரு பள்ளிக்குள் இன்றைக்கு நுழைந்தால், வகுப்பறைகள் முன்பை விட உயிர்ப்பாகவும், கலலப்பாகவும் தெரிகின்றன. மாணவர்கள் மாதிரிகளை உருவாக்குகிறார்கள், விளக்கப் படங்களை வெட்டி ஒட்டி, திட்டப்பணிகளில் பயன்படுத்துகின்றனர். எண்ணியல்(டிஜிட்டல்) சார்ந்து கருவிகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். கதை சொல்லுதல், நாடகம், பாடல்-எல்லாமும் இருக்கின்றன. மொத்தத்தில், வகுப்பறைச்சூழலும், கற்பித்தலின் வடிவமும், கருவிகளும் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் பெரிதும் மாறியுள்ளன. முன்பு ஆசிரியர்கள் மட்டுமே பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். பிள்ளைகள் கொஞ்சம் ஏதேனும் ஓர் ஐயத்தை எழுப்பினால், “ஏய்! அமைதி! சைலென்ஸ்!” என்கிற கட்டளைக் குரல்களை மேசை மீது பிரம்புகள் எழுப்பும் ஓசைகளின் பின்னணியில் கேள்விப்பட்டோம். ஆனால் இன்றைக்குச் சற்றே நிலைமை மாறியிருக்கிறது. இந்த மாற்றங்களுக்கான பின்னணியில் சர்வதேச குழந்தைகள் உரிமைகளுக்கான பிரகடனம் இருக்கிறதா? தொடரும்… கமலாலயன் சிறுகதை, கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு என்று 30 க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். சிறார் இலக்கியம், சமூக அறிவியல், பயணங்கள், நூலகம், இசை அரசியல் என்று பல்துறைகளில் நேரடிக்களச்செயல்பாட்டிலும் ஈடுபட்டு வருகிறார். மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுக்கு நா.மகாலிங்கம் விருது, நல்லி திசைஎட்டும் விருது உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.

ஊர் சுற்றுவது பிடிக்காதவர்கள் யாராவது இருப்போமா? நம் எல்லோருக்கும் ஒரு விடுமுறை கிடைத்தால் எங்காவது சென்று வந்தால் நன்றாக இருக்குமே என தோன்றும். இயல்பு தான். 20-30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் குழந்தைகளுக்கு ‘ஊருக்கு செல்வது’ என்றால் தாத்தா, பாட்டிகளின் வீட்டுக்கோ, அத்தை-மாமா, சித்தி-சித்தப்பா போன்ற உறவினர்கள் வீட்டுக்கோ செல்வது தான் வாடிக்கை. ஆனால் இன்றோ வெளியூர், வெளி மாநிலங்கள், வெளிநாடு என்று சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் சமூகமாகி வருகிறோம். பொருளாதாரத்தைப் பொருத்து செல்லுமிடமும், தங்குகிடமும், சுற்றித்திரியும் இடமும் வேறுபடுகிறது. பல நேரங்களில் நம்மில் பலர் சொந்த ஊரில் உள்ள பல அருமையான இடங்களை காணத் தவறுகிறோம் என்பதும் நிதர்சனம். எது எப்படியானாலும், ‘அடங்காத காற்றைப் போல” சுற்றித்திரிவது அலாதியானது தானே! Let’s Go Adventuring - 25 Exciting Trips Around India என்ற புத்தகத்தை எழுதியுள்ள சுப்ரியா சேகல் (Supriya Sehgal) அவர்கள் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டவர். ஒவ்வொரு பயணத்தின் போதும் தனக்கு கிடைத்த அனுபவங்களை குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற எளிமையான ஆங்கிலத்தில் நேர்த்தியாக இப்புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார். சுவாரஸ்யமான பல தகவல்களையும், மனிதர்களையும் அடக்கியுள்ளது இப்புத்தகம். பெரியவர்களும் விரும்பி வாசிக்கலாம். பயணத்தைத் தொடங்குவோமா? வாங்க! இந்தியாவின் ஒரு நகரத்தில், ஒரு திருவிழாவின் காரணமாக, குழந்தைகளுக்கு ஒரு மாதம் முழுக்க விடுமுறை விடப்படுகிறதாம்! “ச்ச்ச, நாமும் அங்க இருந்திருக்கலாமே,” என்று தானே தோன்றுகிறது. ம்ம்ம்ம், சரி தான். எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது! அக்டோபர் மாதத்தில் வாரணாசியின் ராம்நகர் என்ற ஊரின் குழந்தைகளைப் பற்றி தான் ஆசிரியர் சொல்கிறார். என்ன திருவிழா அது? எதுக்கு விடுமுறை? நீங்கள் விரும்பி சாப்பிடும் சட்னி எது? தேங்காய், வெங்காயம், புதினா, பூண்டு, அல்லது? இவ்வாறான சட்னிகள் தான் நம் வீடுகளில் செய்யப்படும். இந்தியாவின் ஒரு மாநிலத்தின் மிகவும் ருசியான மற்றும் நோய்களை தீர்க்கக் கூடிய சட்னியாக “எறும்பு சட்னி” உள்ளதாம்! எந்த ஊர் அது? குகை மனிதர்கள் பற்றி படித்திருப்போம். நம் முன்னோர்கள் குகைகளில் வாழ்ந்தவர்கள் தானே. இன்றைய குழந்தைகள் குகைகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை படங்களிலும், புத்தகங்களிலும் பார்த்து தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் மேகாலயா மாநிலத்தின் ஷில்லாங் நகரத்தைச் சுற்றி பல குகைகளை காண முடியுமாம். அந்த குகைகள் எப்படி இருக்கும்? சுற்றிப்பார்க்க விடுவார்களா? நமக்கு பல் தொடர்பான உபாதை என்றால் எங்கு செல்வோம்? பல் மருத்துவரிடம் தான்! அவர் எங்கு இருப்பார்? அவருடைய பல் மருத்துவமனையில் தான். இதெல்லாம் ஒரு கேள்வியா என்று தானே கேட்கிறீர்கள். இந்தியாவின் ஒரு ஊரில் ஒரு பல் மருத்துவர் வித்தியாசமான வகையில் பல் மருத்துவம் பார்க்கிறாராம். அதுவும் அதிவிரைவு இரயில் மாதிரி! அப்படி எங்கு வைத்து வைத்தியம் பார்ப்பார்? வீட்டில் நான்கு நபர்களுக்கு மதிய உணவினை தயார் செய்து டப்பாவில் வைத்து சாப்பாடு பைகளை உரியவரிடம் கொடுக்கும் போது சில நேரங்களில் நம்மில் பலர் அவசரத்தால் பைகளை மாற்றிவிடுவது உண்டு. இங்கு ஒரு ஊரில் 5000 வேலையாட்கள் சேர்ந்து நாள் ஒன்றுக்கு இரண்டு இலட்சம் பேர்களுக்கு தினமும் அவர்களின் வேலையிடத்திற்கு மதிய உணவு கொண்டு சேர்த்து வருகின்றனராம். இதில் மேலும் ஒரு அதிசயம் என்னவென்றால் உணவு டப்பாக்கள் ஒரு நாளும் தவறி மாறிவிடுவதில்லையாம். எப்படி இது சாத்தியம்? இவர்களுக்கு என்ன பெயர் தெரியுமா? பட்டம் செய்யவும், பட்டம் விடவும் யாருக்கு தான் பிடிக்காது. ஆனால் பட்டங்களுக்கு ஒரு திருவிழா நடந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்னது! ஒரு கோவிலில் வண்டி தான் கடவுளாக வழிபடப்படுகிறதா? ஏன்? தலைமுடியினை பின்னுதல் தெரியும், அது என்ன மர வேர்களைப் பின்னுதல்? அதனைக் கொண்டு ஒரு கிராமத்தில் பாலம் கட்டப்பட்டு மனிதர்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது, தெரியுமா? எதற்கு இப்படி ஒரு வேர்பாலம்? பாலம் விழுந்துவிடாதா? மேற்குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கேள்விகளுக்கும், மேலும் சுவாரஸ்யமான பயண அனுபவங்களுக்கும் இப்புத்தகத்தை வாசித்து பாருங்கள். நான் இடங்களைப் பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளேன். சுப்ரியா அவர்கள் விவரித்துள்ள விதவிதமான மனிதர்களும், உரையாடல்களும் நிச்சயம் உங்களுக்கும் பிடிக்கும். இவ்வாறான அனுபவங்கள் அதிக செலவு செய்து தூரமாக பயணித்தால் மட்டுமே கிடைக்குமா என்றால், நிச்சயம் இல்லை. நம் ஊரின், நமக்கு பழக்கப்பட்ட இடத்திற்கு இப்புத்தகத்தை படித்த பின்போ, அல்லது இந்த புத்தக அறிமுகத்தை வாசித்த பின்போ சென்று வாருங்கள். குறிப்பு எழுதத் தோன்றும். சந்தித்த மனிதர்களை மறக்காமல் இருக்கவும், கிடைத்த அனுபவங்களை பொக்கிஷமாக பாதுகாக்கவும், அடுத்தவருக்கு அவற்றைக் கடத்தவும், மீண்டும் பயணிக்கத் தூண்டவும், பயண குறிப்புகள் உதவும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை தானே! திட்டமிடாத பயணங்களும் செய்து பார்க்கலாம்! எங்க அவசரமா போறீங்க, அடுத்த பயணத்திலிருந்து குறிப்பெடுத்து பாதுகாக்க ஒரு கையேடு தயார் செய்யவா? அருமை! பதிப்பகம்: Hachette India Publications செ. பிரியதர்ஷினி பொது நிர்வாகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்று அரசு கல்லூரியில் நிதியாளராக பணியாற்றி வருகிறார். தமிழ்நாடு சிறார் எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் திருநெல்வேலி கிளை பொருளாளராகவும் உள்ளார்.

நகுலன்: அத்தை, நம்ம ஊர்ல நாளைக்கு மரம் நடும் விழாவாம். எப்பப் பார்த்தாலும் மரம் நட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க. ஆனா மரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கவே இல்லையே! ரதி: அதானே! எனக்கும் ரொம்ப நாளா இந்தக் குழப்பம் இருக்கு அத்தை. ஜோ : நல்ல கேள்வி. மரம் நட்டா மட்டும் போதாது. அதை வளர்த்து, பாதுகாக்கவும் வேண்டும். இயற்கையைப் பாதுகாக்கிறதுக்காகத் தன் வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்த ஒரு பெண்ணைப் பற்றி இன்னைக்கு பார்க்கலாம். கென்யாவில் பிறந்து, பெண்களால் மிகப்பெரிய சமூக மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும்னு நிரூபிச்சவர். ரதி: அத்தை, அது வங்காரி மாத்தாய்தானே? அவர் நிறைய மரங்களை நட்டு தன் நாட்டைப் பசுமையாக்கினார்னு சொல்லியிருக்கீங்க. நகுலன்: ஆமாம் அத்தை. அவர் என்ன படித்திருக்கிறார்? எப்படி அவருக்கு இதன் மேல் ஆர்வம் ஏற்பட்டது? அவரைப் பற்றி கொஞ்சம் கூறுங்களேன். ஜோ : வங்காரி முத்தா மாத்தாய் 1940-ஆம் ஆண்டு கென்யாவில் பிறந்தவர். உயிரியலில் உயர்கல்வி பயின்று, 1971-ஆம் ஆண்டு முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.கிழக்கு மற்றும் மத்திய ஆப்பிரிக்காவில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் பெண்மணி என்ற பெருமையும் அவருக்கு உண்டு. நைரோபி பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகவும் துறைத்தலைவராகவும் உயர்ந்தார். ரதி: அத்தை, அந்தக் காலத்துல ஒரு பெண் இவ்வளவு உயரத்துக்குப் போறது பெரிய விஷயம்தானே? ஜோ : ஆமாம் ரதி. படித்துப் பட்டம் பெற்றிருந்தாலும், பெண் என்பதற்காகவே பல இடங்களில் அவர் பாகுபாட்டையும் எதிர்ப்பையும் சந்தித்தார். அவர் திறமையானவராக இருந்தார் என்பதற்காக எல்லோரும் அவரைப் பாராட்டவில்லை. குறிப்பாக, ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய சமூகத்தில் தனக்கென ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருந்த பெண்ணாக அவர் செயல்பட்டது பலருக்கு விருப்பமில்லாமல் இருந்தது. நகுலன்: அத்தை, அவர் மரம் நடும் பணியை எப்படித் தொடங்கினார்? ஜோ : கென்யாவின் கிராமப்புறங்களில் காடுகள் அழிக்கப்பட்டதால் மண்ணரிப்பு, விறகுத் தட்டுப்பாடு, தண்ணீர்ப் பிரச்சினை போன்றவை ஏற்பட்டன. இவற்றால் கிராமப்புறப் பெண்கள்தான் அதிகம் சிரமப்பட்டார்கள். விறகு தேடவும் தண்ணீர் கொண்டுவரவும் அவர்கள் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இதை உணர்ந்த வங்காரி மாத்தாய், சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் பெண்களின் வாழ்க்கையையும் மேம்படுத்த முடியும் என்று நம்பினார். ரதி: அதனால்தான் பெண்களை ஒன்றிணைத்து மரம் நடத் தொடங்கினாரா? ஜோ : ஆமாம். 1977-ஆம் ஆண்டு கிரீன் பெல்ட் இயக்கத்தை (Green Belt Movement) தொடங்கினார். பெண்களுக்குப் பயிற்சி அளித்து, மரக்கன்றுகளை நடுவதற்கு ஊக்கமளித்தார். இதன் மூலம் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாக்கப்பட்டது; பெண்களுக்குச் சிறிய வருமானமும் கிடைத்தது. ஆயிரக்கணக்கான பெண்களை ஒன்றிணைத்து, அவர்களுக்குள் தலைமைப் பண்பையும் தன்னம்பிக்கையையும் வளர்ப்பது சாதாரணமான விஷயமில்லை. நகுலன்: அத்தை, ஒரு பெண் இவ்வளவு பேரை எப்படி ஒருங்கிணைத்தார்? அவருக்கு ஆதரவாக எல்லோரும் இருந்தாங்களா? ஜோ : அதுதான் அவருடைய வாழ்க்கையில் முக்கியமான பகுதி. அவருக்கு எல்லா நேரங்களிலும் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. மாறாக, அவருடைய பணிகளைத் தடுக்கப் பல முயற்சிகள் நடந்தன. அவர் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய பல்கலைக்கழகத்திலும் சிக்கல்களை எதிர்கொண்டார். குடும்ப வாழ்க்கையிலும் பெரும் நெருக்கடிகளைச் சந்தித்தார். ரதி: குடும்ப வாழ்க்கையிலுமா, அத்தை? ஜோ : ஆமாம். அவருடைய கணவருடனான திருமண வாழ்க்கை முறிந்தது. மூன்று குழந்தைகளுடன் தனியாக வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அவர் பொதுவாழ்க்கையில் துணிச்சலாகச் செயல்பட்டதும், உயர்ந்த கல்வியும் தொழில்முறை வெற்றியும் பெற்றதும் அவருடைய திருமண உறவில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களுக்குக் காரணமான அம்சங்களில் ஒன்றாக இருந்ததாக அவர் தன் தன்வரலாற்றில் குறிப்பிடுகிறார். குடும்பப் பிரச்சினைகள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், தான் எடுத்துக்கொண்ட சமூகப் பணியைக் கைவிடவில்லை. நகுலன்: அத்தை, மூன்று குழந்தைகளையும் கவனித்துக்கொண்டு, இவ்வளவு பெரிய இயக்கத்தையும் நடத்துவது எவ்வளவு சிரமமாக இருந்திருக்கும்! ஜோ : நிச்சயமாக. அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட இழப்புகளும் பொதுவாழ்க்கையில் எதிர்கொண்ட தடைகளும் ஒன்றுக்கொன்று சேர்ந்துகொண்டன. நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்காகப் பல்கலைக்கழகப் பணியிலிருந்து விலகியபின், மீண்டும் அந்தப் பணிக்குத் திரும்ப முயன்றபோது அவருக்கு வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. ஒரு பெண்ணாகவும் விவாகரத்து செய்தவராகவும் இருந்த நிலைமை அவருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாக அவர் கருதினார். உயர்கல்வி பெற்ற பேராசிரியராக இருந்தவர், தன்னுடைய வாழ்வாதாரத்திற்கே போராட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். ரதி: இவ்வளவு நடந்தும் அவர் ஏன் அந்தப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தார் அத்தை? ஜோ : அவருடைய நோக்கம் தனக்கான வெற்றி மட்டுமில்லை. மரங்கள் அழிக்கப்படுவதைத் தடுக்க வேண்டும். பெண்களுக்குப் பொருளாதார வாய்ப்புகள் உருவாக வேண்டும். மக்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான். அதற்காக அவர் தொடர்ந்து செயல்பட்டார். ஒரு கட்டத்தில், அவர் பணியாற்றிய அமைப்பின் அலுவலகத்தைக் காலி செய்யும்படி உத்தரவிடப்பட்டது. அலுவலகப் பணிகளை வீட்டிலிருந்தே மேற்கொள்ள வேண்டிய சூழலும் ஏற்பட்டது. நகுலன்: அத்தை, அப்படின்னா அவருடைய அலுவலகத்தைக்கூட இயங்க விடாமல் தடுத்தாங்களா? ஜோ : ஆமாம். அவருடைய போராட்டங்கள் அரசியல் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களுக்கு எதிராக அமைந்ததால், அவரையும் அவருடைய இயக்கத்தையும் பலவீனப்படுத்த முயற்சிகள் நடந்தன. பொதுவெளியில் பத்திரிகைகளில் அவரைப் பற்றிய அவதூறுகளும் பரப்பப்பட்டன. அவர் பலமுறை கைது செய்யப்பட்டார். போராட்டங்களின்போது தாக்குதல்களையும் சந்தித்தார். சில நேரங்களில் பாதுகாப்புக்காக இடம் மாறி இருக்க வேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டது. ஆனால் எந்தத் தடையும் அவருடைய நோக்கத்தை மாற்றவில்லை. ரதி: பத்திரிகைகளில் அவரைப் பற்றி அவதூறு வந்தால் மனசு உடைந்திருக்குமே அத்தை! ஜோ : மனவேதனை ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அவற்றிலேயே அவர் உடைந்துவிடவில்லை. அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில்தான் கவனம் செலுத்தினார். உஹுரு பூங்கா போன்ற பொது இடங்களைப் பாதுகாக்கவும், காடுகள் அழிக்கப்படுவதை எதிர்க்கவும் போராடினார். அவருடைய செயல்பாடுகள் மரங்களைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. ஜனநாயக உரிமைகள், ஊழலுக்கு எதிரான குரல், மக்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்களைப் பாதுகாப்பது என விரிவடைந்தன. நகுலன்: அத்தை, அவருக்கு அங்கீகாரமே கிடைக்கவில்லையா? ஜோ : கிடைத்தன. விருதுகள் அவருடைய பணியை உலகம் கவனிக்க உதவின. 1984-ஆம் ஆண்டு ரைட் லைவ்லிஹுட் விருது உள்ளிட்ட பல அங்கீகாரங்கள் கிடைத்தன. 2004-ஆம் ஆண்டு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு கிடைத்தது. அந்த அங்கீகாரத்தை அவர் தனிப்பட்ட பெருமையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. தன்னுடைய அமைப்பின் பணிகளை உலகத்துக்குக் கொண்டு செல்லவும், ஆதரவாளர்களையும் நிதியுதவியையும் ஈர்க்கவும் கிடைத்த வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தினார். ரதி: அதாவது, விருது கிடைச்சதும் தன்னுடைய புகழைப் பெருக்கிக்கிறதுக்கு மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அந்த அமைப்பை வளர்க்க உதவணும்னு நினைச்சிருக்காங்க! ஜோ : சரியாகச் சொன்னே. ஒரு விருது அவருடைய பணிக்கு அங்கீகாரம் அளித்தது. அதே நேரத்தில், அந்த அங்கீகாரம் கிரீன் பெல்ட் இயக்கத்துக்குக் கூடுதல் கவனத்தையும் ஆதரவையும் பெற்றுத்தர உதவியது. அவருடைய சிந்தனை தனக்கான புகழோடு முடிந்துவிடவில்லை. இன்னும் பல பெண்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கவும், இன்னும் பல மரங்களை வளர்க்கவும், இயக்கத்தை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்லவும் அந்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தினார். நகுலன்: அத்தை, அப்படின்னா அவருக்கு நோபல் பரிசு கிடைத்ததற்குக் காரணம் மரங்களை நட்டது மட்டும் இல்லையா? ஜோ : இல்லை. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, நிலையான வளர்ச்சி, ஜனநாயகம் ஆகியவற்றுக்கான அவருடைய பங்களிப்பை அங்கீகரித்தே 2004-ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இயற்கையைப் பாதுகாப்பதும் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை என்பதை அவர் உலகுக்கு உணர்த்தினார். பின்னர் கென்யாவின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் இயற்கை வளங்கள் தொடர்பான துணை அமைச்சராகவும் பணியாற்றினார். ரதி: அத்தை, அவர் எழுதிய புத்தகத்தில் இந்தப் போராட்டங்களைப் பற்றியெல்லாம் இருக்கிறதா? ஜோ : இருக்கிறது. ‘Unbowed: A Memoir’ என்ற தன்வரலாற்று நூலில், அவருடைய குழந்தைப் பருவம், கல்வி, குடும்ப வாழ்க்கை, பேராசிரியர் பணியில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள், அரசியல் எதிர்ப்புகள், சிறைவாச அனுபவங்கள், கிரீன் பெல்ட் இயக்கத்தின் வளர்ச்சி எனப் பலவற்றை எழுதியிருக்கிறார். அவருடைய வாழ்க்கையைப் படிக்கும்போது, ஒரு சமூக இயக்கத்தை உருவாக்குவதற்கு நல்ல எண்ணம் மட்டும் போதாது தொடர்ந்து உழைக்கிற மனவலிமையும் தேவை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். நகுலன்: அத்தை, இப்போ நம்ம ஊர்ல மரம் நடும் விழா நடந்தா, நாமும் அதைப் பராமரிக்க வேண்டிய பொறுப்பை எடுத்துக்கணும். அதோடு மரங்கள் அழிக்கப்படுவதற்கான காரணங்களையும் கேள்வி கேட்கணும். ரதி: நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஒரு மரக்கன்றை நட்டுட்டு புகைப்படம் எடுத்துக்கிறதோட நம்ம வேலை முடிஞ்சிடக் கூடாது. அது வளர்கிற வரைக்கும் பார்த்துக்கணும். ஜோ : வங்காரி மாத்தாயின் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது அதைவிடப் பெரிய பாடம். குடும்பப் பிரச்சினைகள், பணியிட எதிர்ப்புகள், அவதூறுகள், கைது என எத்தனை தடைகள் வந்தாலும், தான் நம்பிய நல்ல நோக்கத்தைக் கைவிடவில்லை. ஒரு பெண்ணாகத் தன்னைத் தாழ்த்திப் பார்க்க முயன்ற சூழல்களையும் தாண்டி, பல பெண்களை ஒன்றிணைத்து உலகம் கவனிக்கும் இயக்கத்தை உருவாக்கினார். அவர் 2011-ஆம் ஆண்டு மறைந்தாலும், அவர் தொடங்கிய இயக்கமும் அவர் விதைத்த சிந்தனைகளும் தொடர்ந்து பயணிக்கின்றன. நகுலன்: அத்தை, ஒரு பெண் தனியாக ஒரு மாற்றத்தைத் தொடங்கலாம். ஆனால் அந்த மாற்றம் பலருடைய பங்களிப்பாக மாறும்போது அது பெரிய இயக்கமாக மாறுது.வங்காரி மாத்தாய் அதைத்தான் செய்து காட்டியிருக்காங்க. ஜோ : ஆமாம். ஒரு மரக்கன்று வளர்வதற்கு மண்ணும் நீரும் தேவை. ஒரு நல்ல சிந்தனை வளர்வதற்கு நம்பிக்கையும் உழைப்பும் தேவை. வங்காரி மாத்தாய் ஒருமரக்கன்றை மட்டும் நடவில்லை. ஆயிரக்கணக்கான பெண்களின் மனதில் மாற்றத்துக்கான விதையையும் விதைத்தார். அந்த விதைகள் இன்றும் வளர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. நகுலன் : இனிமேல், நாங்கள் நட்ட மரங்களை எங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாப்போம். அப்படித்தானே ரதி? ரதி: நிச்சயமாக! சரிதா ஜோ சிறார் எழுத்தாளர், கதைசொல்லி. 20 –க்கும் மேற்பட்ட சிறார் நூல்களை எழுதியுள்ளார். 1000 – க்கும் மேற்பட்ட கதைசொல்லல் நிகழ்வுகளையும், 100 க்கும் மேற்பட்ட பயிலரங்குகளையும் நடத்தியுள்ளார். த மு எ க ச , தமிழ்ப்பேராயம் உள்ளிட்டு 20 – க்கும் மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.

கைபேசியில் வழி காட்டும் வரைபடம், மின்னஞ்சலில் தேவையற்ற செய்திகளைப் பிரித்தறியும் வடிகட்டி, பேசுவதை எழுத்தாக்கும் கருவி, ஒரு மொழியில் உள்ளதை இன்னொரு மொழிக்குக் கொண்டு செல்லும் பயன்பாடு, மருத்துவப் படங்களில் காணப்படும் மாற்றங்களை ஆராய உதவும் கணினி — இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் செயற்கை நுண்ணறிவு இயங்குகிறது. அது வருங்காலத்தில் மட்டும் வரும் புதுமை அல்ல; நாம் ஏற்கனவே பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஆற்றல்; செயலி. செயற்கை நுண்ணறிவு மனித வாழ்வுக்கு நன்மையா, தீமையா? இதற்கான நேரடியான பதில் நம்மிடம் இல்லை. ஒரு கத்தி உணவை வெட்டவும் பயன்படும்; ஒருவரைக் காயப்படுத்தவும் பயன்படும். அதுபோல, செயற்கை நுண்ணறிவின் விளைவு அதை உருவாக்குபவர், பயன்படுத்துபவர், அதைச் சுற்றியுள்ள விதிமுறைகள், மனிதரின் பொறுப்பு ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு என்றால் என்ன? செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது ஒரு கணினி நிகழ்முறை (program), பல எடுத்துக்காட்டுகளில் இருக்கும் ஒழுங்குகளை அறிந்து புதிய சூழ்நிலையில் பொருத்தமான பதில், வகைப்பாடு, பரிந்துரை அல்லது கணிப்பு தரும் திறன் ஆகும். ஆயிரக்கணக்கான பூனைப் படங்களையும் நாய்ப் படங்களையும் காண்பித்தால், பின்னர் தரப்படும் புதிய படத்தில் எது பூனை, எது நாய் என்று வேறுபடுத்தும் முறையைக் கணினி கற்கலாம். இதுவே இயந்திரக் கற்றல் (machine learning) எனப்படும் ஒரு வழிமுறை. ஆனால் செயற்கை நுண்ணறிவு மனிதனைப் போல உலகத்தைப் புரிந்துகொள்கிறது என்று கருதக் கூடாது. அது மகிழ்ச்சி, துயரம், இரக்கம், பொறுப்பு, மனச்சாட்சி ஆகியவற்றை உடைய உயிரல்ல. அது கற்றுத் தரப்பட்ட உரை, படம், ஒலி, எண் போன்றவற்றில் உள்ள தொடர்புகளை கணித முறையில் கண்டு, அடுத்ததாக என்ன வரலாம் என்று கணிக்கிறது. அதனால் அதன் பதில் சரியாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது எப்போதுமே உண்மையாக இருக்கும் என்று உறுதி கொள்ளக்கூடாது. நினைவில் கொள்ள வேண்டியது: ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு கருவி மிக நம்பிக்கையுடன் பதில் சொன்னாலும், அது தவறாக இருக்கலாம். நல்ல மொழிநடையும் உண்மையும் ஒன்றல்ல. குறிப்பாக உடல்நலம், சட்டம், பணம், பாதுகாப்பு போன்ற விஷயங்களில் மனித நிபுணரின் சரிபார்ப்பு அவசியம். அன்றாட வாழ்வில் செயற்கை நுண்ணறிவு கைப்பேசியில் முகத்தை அடையாளம் காணுதல், இணையத்தில் பொருத்தமான காணொலியைப் பரிந்துரைத்தல், தட்டச்சுப் பிழையைச் சுட்டிக்காட்டுதல், போக்குவரத்து நெரிசலைக் கணித்தல், பேசுவதை எழுத்தாக்குதல், வங்கிக் கணக்கில் சந்தேகத்துக்குரிய செலவை கண்டறிதல் போன்ற பல இடங்களில் செயற்கை நுண்ணறிவு உள்ளது. நாம் சில நேரங்களில் அதை கவனிக்காமல் பயன்படுத்துகிறோம். இதனால் அதன் பயனையும் எல்லையையும் அறிதல் இன்றைய அறிவியல் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகிறது. மருத்துவம் மற்றும் உடல்நலம் மருத்துவப் படங்களில் மனிதக் கண்களுக்கு உடனே தெரியாத சிறிய மாற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவுகிறது. கண் நோய் படங்கள், எக்ஸ்ரே படங்கள், தோல் மாற்றங்கள் போன்றவற்றை ஆராயும்போது அது மருத்துவருக்குத் துணையாக இருக்கலாம். ஆனால் அது மருத்துவருக்குப் மாற்றாக இருக்க முடியாது. நோயாளியின் உடல்நிலை, வரலாறு, மற்ற பரிசோதனைகள், குடும்பச் சூழல் ஆகியவற்றை இணைத்து இறுதி முடிவு செய்வது மருத்துவரின் பணியாகவே உள்ளது. உலக சுகாதார அமைப்பும் செயற்கை நுண்ணறிவு உடல்நலச் சேவைகளை மேம்படுத்தும் வாய்ப்பைக் கொண்டிருப்பதோடு, சமத்துவம், தரவு பாதுகாப்பு, மனித மேற்பார்வை ஆகியவை தேவை என வலியுறுத்துகிறது. கற்றலும் மொழி அணுகலும் ஒரு கடினமான அறிவியல் கருத்தை எளிய சொற்களிலும் உதாரணங்களுடனும் விளக்கச் சொல்லலாம். படிக்கச் சிரமம் உள்ள மாணவருக்கு உரையை ஒலியாக மாற்றலாம்; கேட்கச் சிரமம் உள்ளவருக்கு பேசுவதை எழுத்தாக்கலாம்; வேறு மொழியில் உள்ள அறிக்கையை மொழிபெயர்த்துப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம். அதை நல்ல முறையில் பயன்படுத்தினால், ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் கூடுதல் பயிற்சி அளிக்கும் துணைக் கற்பிப்பாளராக அது அமையலாம். ஆனால் முழு வீட்டுப்பாடத்தையும் அதனால் எழுதவைத்தால் மாணவர் தனது வாசிப்பு, சிந்தனை, எழுதுதல், கணக்கிடுதல் ஆகிய திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பை இழக்க வேண்டிய ஆபத்து உள்ளது. இயற்கை பாதுகாப்பும் பேரிடர் முன்னறிவிப்பும் செயற்கைக்கோள்கள் எடுக்கும் எண்ணற்ற படங்களை மனிதர்கள் மட்டும் பார்த்து முடிப்பது கடினம். செயற்கை நுண்ணறிவு அந்தப் படங்களில் வெள்ளம் பரவிய பகுதி, காட்டுத்தீக்குப் பின் கருகிய நிலம், பயிர் மாற்றம், கடல் நீரின் நிற வேறுபாடு போன்றவற்றை விரைவாகக் கண்டறிய உதவுகிறது. நாசா உருவாக்கிய புவி கண்காணிப்பு செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகள் பேரிடர் வரைபடம் மற்றும் காட்டுத்தீத் தடயங்களை அறியப் பயன்பட்டுள்ளன. இங்கே கணினி மனிதரின் கண்களை மாற்றவில்லை; மிகப் பெரிய அளவிலான காட்சித் தரவை வேகமாக ஒழுங்குபடுத்தி, மனிதர்கள் சரியான இடத்தில் கவனம் செலுத்த உதவுகிறது. அறிவியல் ஆய்வும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் வானியல் படங்களில் உள்ள கோடிக்கணக்கான ஒளிப் புள்ளிகளைத் தேடுதல், புதிய மருந்துகளுக்கான மூலக்கூறு அமைப்புகளை ஆராய்தல், நிலநடுக்கத் தகவல்களில் முறை காணுதல், கடலில் உயிரினங்களின் இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல் போன்ற பணிகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவுகிறது. இவ்வகைப் பணிகளில் அது விரைவான வடிகட்டியாகச் செயல்படுகிறது. ஆனால் ஒரு புதிய அறிவியல் முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள ஆய்வு, சோதனை, மறுபரிசோதனை, பிற ஆய்வாளர்களின் மதிப்பாய்வு ஆகியவை இன்னும் தேவை. செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தும்போது ஏன் எச்சரிக்கை தேவை? நம்பகமற்ற பதில்கள் செயற்கை நுண்ணறிவு கருவிகள் சில நேரங்களில் இல்லாத நூல்களைச் சொல்வது, தவறான தேதியை அளிப்பது, கற்பனை செய்த செய்தியை உண்மைபோல் எழுதுவது போன்ற பிழைகளைச் செய்யலாம். ஏனெனில் அவை உண்மையை நேரடியாகத் தேடி அறிந்துகொண்டு மட்டும் பதில் தருவதில்லை; மொழியில் பொருத்தமாகத் தோன்றும் அடுத்த வாக்கியத்தை உருவாக்குகின்றன. ஆகவே ஒரு மாணவர் அதன் பதிலை உண்மை என்று கருதி, பாடநூல், ஆசிரியர், அறிவியல் நிறுவனம், நம்பகமான செய்தி மூலம் சரிபார்க்க வேண்டும். பொய்யான படங்களும் காணொலிகளும் இப்போது ஒருவரின் முகத்தையும் குரலையும் போலத் தோன்றும் போலிப் படங்கள், ஒலிப்பதிவுகள், காணொலிகள் போன்றவற்றை உருவாக்க முடிகிறது. ஒரு நண்பர் கூறாததைக் கூறியதாகக் காட்டலாம்; நடக்காத நிகழ்வை நடந்தது போலச் சொல்லலாம். இதை விளையாட்டாகப் பகிர்ந்தாலும் ஒருவரின் பெயருக்கும் மனநிலைக்கும் தீங்கு நேர வாய்ப்பிருக்கிறது. அதனால் இணையத்தில் காணும் அதிர்ச்சியான படமோ காணொலியோ உடனே உண்மை என நம்பாமல், அது எங்கிருந்து வந்தது, பல நம்பகமான செய்தி நிறுவனங்கள் அதைப் பதிவு செய்துள்ளனவா என்று பார்க்க வேண்டும். தனியுரிமை (Privacy) பெயர், முகவரி, கடவுச்சொல், பள்ளி அடையாள எண், உடல்நல அறிக்கை, குடும்பப் புகைப்படம், நண்பரின் குரல் பதிவு போன்றவை தனிப்பட்டவை. இவற்றை எந்தச் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவியிலும் கவனமின்றி இடக்கூடாது. ஒருமுறை இணையத்தில் பதிவான செய்தி எங்கே சேமிக்கப்படுகிறது, யார் பார்க்கலாம், பின்னர் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும் என்பதை நாம் எப்போதும் அறிய முடியாது. பிறரின் படத்தையோ குரலையோ அவர்களின் அனுமதியின்றி பயன்படுத்துவது சரியல்ல. சார்புநிலையும் அநீதியும் கணினி கற்கும் எடுத்துக்காட்டுகள் ஒரு சமுதாயத்தை முழுமையாகக் காட்டாமல் இருந்தால், அதன் முடிவுகளிலும் குறை ஏற்படலாம். ஒரு மொழி, ஒரு வயது, ஒரு பிரிவினர், ஒரு வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றைப் பற்றிய எடுத்துக்காட்டுகள் குறைவாக இருந்தால், அனைவருக்கும் ஒரே அளவு நியாயமான முடிவு கிடைக்காமல் போகலாம். அதனால் நம்பகமான செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது துல்லியமாக இருப்பதோடு மட்டுமல்ல; பாதுகாப்பானதாகவும், விளக்கமளிக்கக் கூடியதாகவும், தனியுரிமையை மதிப்பதாகவும், தீங்கு தரும் சார்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். மாணவர்கள் பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறைகள் செயற்கை நுண்ணறிவைத் தவிர்ப்பது மட்டுமே அறிவுடைமை அல்ல; அதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வதே அறிவுடைமை. ஒரு நல்ல மாணவர் அதைத் தன் சிந்தனைக்கு உதவும் கருவியாகப் பயன்படுத்துவார்; தன் சுயசிந்தனைக்கு மாற்றாக இருக்கும் கருவியாக அல்ல. செய்ய வேண்டியது தவிர்க்க வேண்டியது விடையைப் பெற்ற பின் பாடநூல் அல்லது நம்பகமான அறிவியல் மூலத்தில் சரிபார்க்கவும். கருவி சொன்னதால் மட்டும் அதை உண்மை என ஏற்காதீர்கள். கருத்து, சொல் விளக்கம், பயிற்சி வினா போன்றவற்றிற்கு உதவி கேட்கவும். முழு வீட்டுப்பாடத்தையும் நகலெடுத்துத் தன் வேலை என்று காட்டாதீர்கள். தனிப்பட்ட செய்திகளை மறைத்து வைத்து பொதுவான கேள்விகளை மட்டும் கேட்கவும். கடவுச்சொல், முகவரி, உடல்நல விவரம், அடையாள எண், பிறரின் புகைப்படம் ஆகியவற்றைப் பதிவிடாதீர்கள். செயற்கை நுண்ணறிவு உதவி பயன்படுத்தியிருந்தால் ஆசிரியரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லவும். போலிப் படம் அல்லது காணொலி செய்து ஒருவரை ஏமாற்றாதீர்கள். பதில் ஏன் சரி எனக் கேட்டு, தன் சொற்களில் மீண்டும் எழுதிப் புரிந்துகொள்ளவும். கருவியின் சொற்களைப் புரியாமல் மனப்பாடமாக்காதீர்கள். பள்ளியின் விதிமுறைகளையும் ஆசிரியரின் வழிகாட்டலையும் பின்பற்றவும். சோதனை, கணக்கு, ஆய்வு, கட்டுரை அனைத்திலும் மனித முயற்சியை விட்டுவிடாதீர்கள். அளவுக்கு மீறிய சார்பு எந்தக் கேள்விக்கும் உடனே கணினியிடம் பதில் கேட்கும் பழக்கம் வளர்ந்தால், மாணவர் தானாக யோசிக்கும் நேரம் குறையலாம். ஒரு கணக்கை முயன்று பார்க்கும் பொறுமை, ஒரு கதையை வாசித்து அதன் கருத்தைத் தானே கண்டுபிடிக்கும் திறன், தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு ஆகியவை குறையக் கூடும். செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன் சில நிமிடங்கள் தானே முயற்சி செய்வது நல்ல பழக்கம். பிறகு கிடைக்கும் பதிலைத் தனது முயற்சியுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் உண்மையான கற்றல் வலுப்பெறும். வேலை உலகின் மாற்றம் சில வேலைகளில் மீண்டும் மீண்டும் செய்யும் பணிகளை கணினி விரைவாகச் செய்யலாம். இதனால் சில வேலைகளின் வடிவம் மாறும். ஆனால் மனிதரின் இரக்கம், பொறுப்பு, நேர்மையான தீர்ப்பு, மற்றவருடன் இணைந்து செயல்படும் திறன், புதிதாகக் கேள்வி எழுப்பும் திறன் ஆகியவை இன்னும் மிக முக்கியமானவை. வருங்காலத்தில் வெற்றி பெறும் மாணவர் செயற்கை நுண்ணறிவுடன் போட்டியிடுபவர் மட்டும் அல்ல; அதை நன்றாகப் புரிந்து, சரியான இடத்தில் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவராகவும் இருக்க வேண்டும். மின்சார பயன்பாடும் சூழல் பொறுப்பும் பெரிய செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளைப் பயிற்றுவிக்கவும் இயக்கவும் பல கணினி மையங்கள் தேவை. அவை மின்சாரத்தையும் குளிர்விப்பிற்கான வளங்களையும் பயன்படுத்துகின்றன. ஆகவே ஒவ்வொரு சிறிய பணிக்கும் மிகப் பெரிய கருவியைத் தேவையில்லாமல் பயன்படுத்தாமல் இருப்பதும், திறமையான கணினி அமைப்புகளை உருவாக்குவதும், தூய ஆற்றலுக்கு மாறுவதும் எதிர்காலப் பொறுப்புகள். நவீன தொழில்நுட்பம் மனிதனுக்கு உதவ வேண்டும்; இயற்கைக்கு கூடுதல் சுமையாக மாறக் கூடாது. ஒரு சிறு வகுப்பறை முயற்சி ஒரு எளிய அறிவியல் கேள்வியைத் தேர்ந்தெடுக்கவும். உதாரணமாக, தாவரங்களுக்கு ஒளி ஏன் தேவை, அல்லது நிலவு ஏன் வடிவம் மாறுவது போல் தெரிகிறது என்பதைக் கொள்ளலாம். முதலில் தானாக ஐந்து வரிகள் எழுதவும். அடுத்து ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு கருவியிடம் விளக்கம் கேட்கவும். பின்னர் பாடநூல் அல்லது நம்பகமான அறிவியல் நிறுவனத்தின் இணையப் பக்கத்தைப் பார்க்கவும். மூன்று விளக்கங்களிலும் பொருந்தும் கருத்துகளைச் சுட்டிக்காட்டவும்; வேறுபடும் இடங்களை எழுதவும். கடைசியில், எந்தத் தகவல் உண்மை என ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள், ஏன் எனத் தன் சொற்களில் ஒரு சிறு பத்தி எழுதவும். இந்த முயற்சி செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவதையும் அதனைச் சோதிப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் கற்பிக்கும். நன்மையா தீமையா செயற்கை நுண்ணறிவு நல்லதா தீயதா என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, அது யாருக்காக, எந்த நோக்கத்தில், எந்தத் தரவுடன், எந்தக் கண்காணிப்புடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று கேட்பதே சிறந்தது. ஒரு மருத்துவருக்கு அரிய நோயைக் கவனிக்க உதவினால் அது நன்மை. ஒரு மாணவருக்கு கருத்தைத் தெளிவாகப் புரியவைத்தால் அது நன்மை. வெள்ளம் பரவும் பகுதியைக் காட்டி மீட்புப் பணியைத் துரிதப்படுத்தினால் அது நன்மை. அதே கருவி பொய்யான செய்தி உருவாக்கவும், ஒருவரின் தனிப்பட்ட செய்தியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தவும், அநியாயமான முடிவுகளை உருவாக்கவும் பயன்பட்டால் அது தீங்கு. எனவே, அறிவியலுக்கு நெறியும் வேண்டும். மனிதக் கண்ணியம், பாதுகாப்பு, தனியுரிமை, பொறுப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை, மனித மேற்பார்வை ஆகியவற்றை செயற்கை நுண்ணறிவின் மையக் கோட்பாடுகளாக யுனெஸ்கோ வலியுறுத்துகிறது. நம்பகமான செயற்கை நுண்ணறிவு துல்லியமாக இருக்க வேண்டும்; அதோடு பாதுகாப்பானதாகவும், நியாயமானதாகவும், விளக்கமளிக்கக் கூடியதாகவும், தனியுரிமையை மதிப்பதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்க தேசிய தரநிலைகள் நிறுவனம் கூறுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு மனித அறிவின் முடிவு அல்ல; அது மனிதன் உருவாக்கிய சக்திவாய்ந்த கருவி. அதை அஞ்சாமல் அறிய வேண்டும். அதே நேரத்தில் கண்மூடித்தனமாக நம்பாமல் அதன் எல்லைகளை உணர வேண்டும். அறிவியலைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொருவரும் உண்மைத் தேடல், பிறருக்கான மரியாதை, தனியுரிமை பாதுகாப்பு, பொறுப்பான நடத்தை ஆகியவற்றை கைக்கொண்டால், செயற்கை நுண்ணறிவு மனித வாழ்வைச் சிறப்பாக்கும் துணையாக அமையும். இந்தக் கருவியை எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அதன் நாளைய பயன் இருக்கிறது. சிந்திக்க வேண்டிய கேள்விகள் ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு பதிலை உண்மை என ஏற்கும் முன் நீங்கள் எந்த மூன்று சோதனைகளைச் செய்வீர்கள்? பள்ளி வீட்டுப்பாடத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவை எந்த அளவுக்கு பயன்படுத்தலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? ஏன்? போலிக் காணொலியைப் பார்த்தால் அது உண்மையா என்று அறிய என்ன செய்வீர்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு மாணவருக்கு உண்மையாக உதவும் ஒரு வழியையும், தீங்கு தரக்கூடிய ஒரு வழியையும் கூறுங்கள். மேலும் அறிய இந்தக் கட்டுரையின் கருத்துகளை விரிவாக அறிய உதவும் நம்பகமான நிறுவனங்களின் தரவு வளங்கள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன: 1. UNESCO Recommendation on the Ethics of Artificial Intelligence https://www.unesco.org/en/artificial-intelligence/recommendation-ethics 2. NIST AI Risk Management Framework https://www.nist.gov/itl/ai-risk-management-framework 3. World Health Organization Artificial intelligence for health opportunities risks and governance https://www.who.int/ 4. NASA Artificial Intelligence for Science and Earth Observation https://science.nasa.gov/artificial-intelligence-science/ எழில் சின்னத்தம்பி இயற்பெயர்: எழில் மயில் வாகனன். தந்தை பெயருடன் இணைத்து, எழுதுவதற்காக வைத்துக்கொண்ட பெயர்: எழில் சின்னதம்பி. சொந்த ஊர்: தூத்துக்குடி மாவட்டம் புதூர் ஒன்றியத்திலுள்ள சென்னம்பட்டி எனும் சிற்றூர். மின்னணுவியல் மற்றும் தொலைத்தொடர்பியலில் இளநிலைப் பட்டம். அயல்நாடுகளில் அலுவலகப் பணி. ஜெர்மனி, சுவீடனில் பணிபுரிந்து தற்போது அமெரிக்காவின் சாண் டியாகோ நகரில் வசிப்பு - சிற்றிதழ்களில் மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகளும், கவிதைகளும், கலைத்துறைக் கட்டுரைகள் பலவும் வெளிவந்துள்ளன. ‘சிறுகதை’ காலாண்டிதழிலும் 'தடாரி' மின்னிதழிலும் தொடர்ந்து மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள் வெளியாகின்றன. வெளியான நூல்கள் ‘கடைசி வருகை’ ‘கடலோடியின் மனைவி’, ‘வரவிருக்கும் நூல் சிலந்தி

வகுப்பிற்குப் புதிதாக வந்தவனை ஆசிரியர் மாடசாமி அறிமுகப்படுத்தினார். “இவன் பெயர் அரவிந்தன். உங்களுக்குக் கத்துக் கொடுத்தது போல எல்லாரும் வரவேற்புக் கொடுங்க பார்க்கலாம்.” மாணவர்கள் கரவொலி எழுப்பினார்கள். “உன் வரவு நல்வரவாகுக நண்பனே,” என்று குரலொலியும் எழுப்பினார்கள். சில மாதங்கள் அரவிந்தனும் மற்றவர்களும் கலகலப்பாகப் பழகினார்கள். ஒருநாள் அதில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. பள்ளி ஆண்டுவிழா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க விரும்புகிறவர்கள் பெயர் கொடுக்குமாறு தலைமையாசிரியர் அழைப்பு விடுத்தார். பெண் குழந்தைகள் நடனம், வண்ணக் கோலம், கயிறு தாவுதல் போன்ற போட்டிகளுக்குப் பெயர் கொடுத்தனர். ஆண் குழந்தைகள் மட்டைப் பந்து, கபடி, பளு தூக்குதல் போன்ற போட்டிகளுக்குப் பெயர் கொடுத்தனர். மறுநாள் பள்ளி அறிவிப்புப் பலகையில் போட்டிகளில் பங்கேற்கும் மாணவர்களின் பெயர்ப் பட்டியல் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த எட்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே திரும்பினார்கள். வகுப்பறையில் அரவிந்தனைப் பார்த்ததும் உரக்கச் சிரித்தார்கள். “டேய் என்னடா உன்னோட நேம் டான்ஸ் லிஸ்ட்ல இருக்கு? அது கேர்ள்ஸ் போட்டிதானே… நீ என்ன கேர்ளா?” இப்படிக் கேட்டுச் சிரித்தவர்களில் மாணவன்களோடு மாணவிகளும் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிரித்து முடித்ததும் அரவிந்தன் சொன்னான். “ஆமா ஃபிரெண்ட்ஸ், நான் கேர்ளா மாறிட்டிருக்கேன். இனிமே என் பெயர் அரவி,” என்று சொன்னான். மதிய உணவு இடைவேளையில் அவர்கள் மரத்தடியில் அமர்ந்து அரவிந்தன் பற்றிப் பேசிச் சிரித்தார்கள். அப்போது அங்கே வந்தார் கமலா டீச்சர். அவர் நடனப் பயிற்சியாளருமாவார். “என்ன எல்லாரும் கூட்டமா உட்கார்ந்து சிரிச்சிக்கிட்டு இருக்கீங்க.” என்று கேட்டார். மாணவர்கள் தங்களின் சிரிப்புக்கான காரணத்தைச் சொன்னார்கள். அதைக் கேட்டு ஆசிரியர் திட்டுவாரோ என்றும் நினைத்தார்கள். ஆனால் அவர் கோபித்துக்கொள்ளவில்லை. “இதை உங்க மனசுக்குள்ளேயே வைச்சிக்கிட்டு அரவிந்தனைக் கேலி செய்துக்கிட்டு இருக்காம என்கிட்ட ஓப்பனா பேசினதுக்காகப் பாராட்டுறேன்,” என்று சொல்லி அவர்களுக்கு வியப்பை அளித்தார். தொடர்ந்து அவரே, “சரி, அவன் கேர்ள்ஸ் போட்டியிலே பேர் கொடுத்ததுக்காக ஏன் சிரிக்கணும்,” என்று கேட்டார். “மேம், பையனா இருக்கிறது, இல்லாட்டி பொண்ணா இருக்கிறதுதானே இயற்கையா நடக்கும்? அவன் பொண்ணா மாறிக்கிட்டு இருக்கிறதாச் சொல்றது இயற்கைக்கு முரணானதுதானே?” “இப்படிக் கேள்வி கேட்கிறதுக்காகவே உங்களை நான் பாராட்டுறேன. சரி, இன்னிக்கு சாயங்காலம் கதை சொல்ற பீரியட் வருதுல்ல, அதுக்கு நானே வர்றேன். அப்ப நாம இதப் பத்தி விரிவாப் பேசலாம், இப்ப கிளாஸ்சுக்குப் போங்க,” என்றார் அவர். கதை நேரம் வழக்கத்தை விட மாணவர்களின் அதிகமான எதிர்பார்ப்போடு தொடங்கியது. கமலா நேரடியாகவே விவாதத்துக்கு வந்தார். “உங்களுக்குப் புரியணும்கிறதுக்காக இப்போதைக்கு எளிமையான விளக்கங்களைச் சொல்றேன். நீங்க வளர வளர இதைப் பத்தி வந்திருக்கிற புத்தகங்களைப் படிக்கணும், இந்த மாதிரி மக்களோட பழகணும். அப்ப இன்னும் தெளிவாப் புரியும். ஓகேயா? இங்கே பாருங்க, அதோ மாலினி கறுப்பா இருக்கா, முபாரக் ஒயிட்டா இருக்கான். சித்ரா மாநிறமா இருக்கா. சாய் கண்ணன் உயரமா இருக்கான், ஞானராஜ் உயரம் குறைவாக இருக்கான். கௌதமி நடுத்தர உயரமா இருக்கா. இதிலே எது இயற்கை?” “எல்லாமே இயற்கைதான் மேம்,” எல்லோரும் ஒரே குரலில் பதிலளித்தார்கள். “கரெக்ட். உயரமாவோ குள்ளமாவோ இருக்கிறது மட்டும் இயற்கையில்லை, நடுத்தர உயரமும் இயற்கைதான். கறுப்பாவோ வெள்ளையாவோ இருக்கிறது மட்டுமே இயற்கையில்லை. மாநிறமும் இயற்கைதான். அது மாதிரிதான் ஆணாவோ பெண்ணாவோ பிறக்கிறது மட்டும் இயற்கையில்லை. ஆணாப் பொறந்துட்டு, அப்புறம் தன்னைப் பொண்ணா உணர்றதும் இயற்கைதான். ஆனா பல குடும்பங்கள்ல பெற்றோர்கள் அது ஏதோ தப்பான பழக்கம்னு நினைக்கிறாங்க, பொறந்தப்ப இருந்த மாதிரி ஆணாவே இருக்க வைக்கிறதுக்குன்னு, அல்லது பெண்ணாவே இருக்க வைக்கிறதுக்குன்னு ஆபரேஷன் ஏற்பாடு பண்றாங்க. ஊசி மருந்து, மாத்திரை எடுத்துக்கக் கட்டாயப்படுத்துறாங்க. அதெல்லாம் ஆபத்தானது. அப்படி பாலின அடையாளம் மாறாம இருக்கிறதுக்கு ஆபரேஷன் செய்றதெல்லாம் சட்டப்படியும் குற்றம்.” இவ்வாறு ஒரு சிற்றுரை நிகழ்த்தினார் கமலா டீச்சர். “அப்படின்னா பொண்ணா பொறந்தவங்க ஆணா மாறுவாங்களா?” இப்படிக் கேட்ட ஆறுமுகத்தின் முதுகில் தட்டிக்கொடுத்தார். “ஆமா ஆறு. ஆணாப் பொறந்து அப்புறம் பெண்ணா உணர்றவங்க திருநங்கை. பொண்ணாப் பொறந்து ஆணா உணர்றவங்க திருநம்பி. அவங்க ரெண்டு பேருக்குமே பொதுப் பெயரும் இருக்குது – அதுதான் திருநர்.” “ஓ, அப்படின்னா திருநர் வாழுற ஊர்தான் திருநகர் – இல்லையா மேம்?” இப்படி காமாட்சி கேட்டதும் வகுப்பறையில் சிரிப்பலை எழுந்தது. “யாரும் சிரிக்கக்கூடாது. சரியோ தப்போ, தைரியமா கேள்வி கேட்கணும்னுதானே நான் உங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கேன்?” இப்படி எல்லோரையும் பார்த்துச் சொன்னவர் இப்போது காமாட்சியைப் பார்த்துச் சொன்னார்: “திருநர் வாழ்வதால திருநகர் இல்லம்மா. ஆனா திருநகர்ல திருநர் மக்களும் வாழ்வாங்க.” இதைக் கேட்டு மாணவர்கள் மறுபடியும் சிரித்தார்கள். ஆனால் இப்போது அது கிண்டல் சிரிப்பாக இல்லை, உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட அறிவுச் சிரிப்பாக இருந்தது. “மேம், சில பேரு பொண்ணாவே தெரியணும்கிறதுக்காக ஆபரேஷன் செஞ்சிக்கிட்டு உறுப்பை அறுப்பாங்க, இல்லாட்டி மாத்துவாங்கன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன், அது நிஜமா?” இப்படிக் கேட்டவன் சோமு. கமலா டீச்சர் கொடுத்த ஊக்கம் அவனை இப்படித் துணிச்சலாகக் கேட்க வைத்தது. இப்போது அரவியின் குரல் ஒலித்தது: “ஆமா, சில பேரு அப்படி ஆபரேஷன் செஞ்சிக்கிடுறாங்க. ஆனா அப்படிக் கண்டிப்பா ஆபரேஷன் செய்யணும்கிறது இல்லை. நான் இயற்கையான உடல் உறுப்புகளோடும் மன உணர்வுகளோடும் இருக்கத்தான் விரும்புறேன்.” கலந்துரையாடல் நடந்துகொண்டிருந்தபோது வகுப்பாசிரியரும் வந்து சேர்ந்துகொண்டார். “பசங்க இப்படியெல்லாம் பேசுறது பெருமையா இருக்குது. அரவிந்தன் சொன்னது போல… இல்லையில்லை, நம்ம அரவி சொன்னது போல… உடல் உறுப்புகளை அறுவை சிகிச்சையால மாத்துறதும் மாத்தாம இருக்கிறதும் அவங்கவங்க விருப்பம். கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது,” என்றார் மாடசாமி சார். கமலா தொடர்ந்து பேசினார். “சார் ஏன் பெருமைப்படுறாரு தெரியுமா? முந்தியெல்லாம் இப்படி பாலின அடையாளம் மாறுறவங்களை அவமானப்படுத்தி வேற வேற பெயர்ல கூப்புடுவாங்க. நீங்க முதல்ல சிரிச்சாலும் அப்புறம் நல்லா புரிஞ்சிக்கிட்டுப் பேசுறீங்க. உங்களைப் போலவே பெரியவங்களும் புரிஞ்சிக்கிட்டாங்கன்னா பாலின அடையாளம் மாறுறவங்க வீட்டை விட்டு ஓடிப்போற நிலைமையே ஏற்படாது.” இப்போது மாடசாமி பேசினார். “வரலாற்றிலே பார்த்தீங்கன்னா நிறைய திருநர்கள் அரசாங்கத்திலே உயர்ந்த பொறுப்புல இருந்திருக்காங்க. இப்பவும், இவங்களுக்கு ஆதரவா உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளிச்சிருக்கு. இவங்க தங்களை மூன்றாம் பாலினம்னு பதிவு பண்ணிக்கலாம்னு சொல்லியிருக்கு. போலீஸ் அதிகாரி, கலெக்டர், பேராசிரியர்னு முக்கியமான பணிகள்ல இவங்க இருக்காங்க. வானவில் எப்படி ஏழு வண்ணங்களால அழகா இருக்குதோ, அப்படித்தான் மனித குலமும் பல வகைப் பிறப்புகளால் அழகா இருக்குது. சரி, கடைசி மணி அடிக்கப்போகுது. நாளைக்குப் போட்டிகளுக்குப் பயிற்சி எடுக்கத் தயாரா வந்துடுங்க.” அப்புறம் கமலா பக்கம் திரும்பியவர், “என்ன மேம், பயிற்சிக்கு உங்க மகன் அறிவுநம்பி வர்றான்ல,” என்று கேட்டார். “அவன் இல்லாமலா,” என்று புன்னகையோடு பதிலளித்தார் கமலா. மறுநாள் காலையில் இலேசாக மழை தூறியிருந்தது. வானத்தில் இளம் கதிரொளி படர்ந்திருந்தது. மேகங்களை ஒரு வானவில் அரவணைத்திருந்தது. கமலா டீச்சரோடு கம்பீரமாக நடந்து வந்தான் அறிவுநம்பி. அவனைப் பார்த்து மாணவர்கள் முதலில் வியந்தார்கள். பின்னர் அவனைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு உற்சாகமாக வரவேற்றார்கள். ஆம், அவன் ஒரு திருநம்பி. மைதானத்தில் எல்லோரும் கூடினார்கள். தலைமை ஆசிரியர் பின்வருமாறு அறிவித்தார்: “மாணவச் செல்வங்களே, ஒரு நற்செய்தி. இனிமேல் நம் பள்ளியில் ஆண்களுக்கான போட்டி, பெண்களுக்கான போட்டி என்று பிரிவினை கிடையாது. யாரும் எந்தப் போட்டிக்கும் பெயர் கொடுக்கலாம்.” குழந்தைகளின் உற்சாகக் கூச்சலைக் கேட்டு வானவில் தன் ஏழு வண்ணங்களையும் குலுக்கிச் சிரித்தது. அ. குமரேசன் பத்திரிகையாளர் பணியில் நாற்பதாண்டுகளாகப் பயணம். தற்போது ‘செம்மலர்’ இதழின் துணையாசிரியர். நேரடிப் புத்தகங்களும் மொழிபெயர்ப்புகளுமாக 42 புத்தகங்கள். சிறாருக்கென எழுதிய ‘எதிர்ப்பதம்’, ‘வனவிலங்கு உடலில் வரி வந்தது எப்படி’ ஆகிய கதைப் புத்தகங்கள் 2, ‘சாரி பெஸ்ட் ஃபிரெண்ட்’, ‘உலகைச் சுற்றி 80 நாட்கள்’ உள்ளிட்ட மொழிபெயர்ப்புகள் 6. கட்டுரையாக்கங்களில் கூடுதல் ஈடுபாடு. உரை நிகழ்த்துவதிலும், குழந்தைகளோடு உரையாடுவதில் இரட்டிப்பாகவும் ஆர்வம்.