Search this site

“நல்ல கவிதைகளை இரசிக்கிற சுகத்திலிருந்து கூட ஒருவர் இலட்சிய வாதியாகவும், தைரியசாலியாகவும் திகழ முடியும்! சில கவிஞர்களின் பாடல்கள், காலங்காலமாகப் பெருகி வாழ்ந்து நிலைத்திருக்கும் ஒரு பரம்பரையையே படைத்துப் பாதுகாத்து வளர்த்து வந்திருக்கின்றன..” – என்கிறார் ‘தீபம்’ நா. பார்த்தசாரதி. நமது நாடு, மற்றும் அயல்நாடுகளின் மகாகவிகளுடைய வரலாறுகளை, அவர்களின் கவிதைகளால் உத்வேகம் பெற்று வாழ்ந்த இலட்சியவாதிகளைப்பற்றிய இலக்கியங்களைப் படித்தால் இது எவ்வளவு உண்மையென்பது நிரூபணமாகும். நமது குழந்தைகளைத் தைரியசாலிகளாக, இலட்சியவாதிகளாக வளர்த்தெடுக்க விரும்பும் பெற்றோர்களாகிய நமக்கு, நல்ல கவிதைகள் எவை, எப்படிப்பட்ட கவிதைகளைச் சிறார்களுக்கு வாசிக்கக் கொடுக்க வேண்டும், அவற்றை எப்படி அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும் என்பன போன்ற பல கேள்விகள் எழும். ஏற்கெனவே ‘கடைசி பெஞ்ச்’ ‘சாக்லேட்டி’ போன்ற சிறார் கவிதைத்தொகுதிகளை, ‘ஓங்கில் கூட்டம்’- ‘புக்ஸ் பார் சில்ட்ரன்’ஆகிய இரு அமைப்புகளும் இணைந்து வெளியிட்டுள்ளன. இலண்டனில் இருந்து கொண்டு,பஞ்சு மிட்டாய் இதழையும், ஓங்கில் கூட்டம் அமைப்பையும் நடத்தி வரும் பிரபுவின் முயற்சிகள் இந்தத் திசைவழியில் தொடர்ந்து தாக்கங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு இருக்கின்றன. இந்தியாவின் கரும்புப் பெண்மணி ஜானகி அம்மாள், கடல் பயணங்களால் உருவெடுத்த சார்லஸ் டார்வின், இயற்கையை நேசித்த ஓர் அறிவியல் அறிஞர் ஹம்போல்ட், கிரிக்கெட்டில் ‘சாதி’த்த இந்திய சூப்பர் ஸ்டார் பல்வங்கர் பலூ, போர்க்குரல் எழுப்பிய ஓர் அடிமையான ஒலாடா, முடிவிலிருந்து ஒரு தொடக்கத்தை நிகழ்த்திய ஸ்டீவன் ஹாகிங், உயரப் பறந்த இந்தியக் குருவியான சாலிம் அலி, முதல் பெண்கள் பள்ளியை நிறுவிய சாவித்திரி பாய் பூலேவின் கதை – இம்மாதிரியான 26 நூல்களை ஓங்கில் கூட்டம் – பாரதி புத்தகாலயம் இணைந்து இதுவரை வெளியிட்டுள்ளன. ஓரிகாமியின் கதை, சோசோவின் விசித்திர வாழ்க்கை, கயிறு, மகர்கள் மற்றும் மாங்கர்களின் துயரங்கள், சுல்தானாவின் கனவு, பகத் சிங் ஏன் நாத்திகர் ஆனார், ஆழ்கடல், தோபா தேக்சிங், போக்கிரி இளவரசி – போன்றவையும் இந்த வரிசையில் வெளியான நூல்களே. திவ்யா பிரபு, ஆதி. வள்ளியப்பன், உதயசங்கர், விஷ்ணுபுரம் சரவணன், கொ. மா. கோ. இளங்கோ, நாராயணி சுப்ரமணியன், ஹேமபிரபா, இ. பா. சிந்தன், சிவசுப் பிரமணியம் உள்ளிட்ட பல எழுத்தாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் இந்த 26 நூல்களையும் படைத்தவர்கள். சிறுவர்களின் கோடைவிடுமுறைக் காலங்களில் அவர்களுக்குத் தோன்றாத் துணையாகத் திகழ்பவை கிரிக்கெட் மட்டை, கோலிக்குண்டு போன்ற விளையாட்டுக் கருவிகளே. அந்தக் கோலிக்குண்டு எனும் தலைப்பிலேயே 25 கவிதைகளை ஓர் அருமையான, இனிய, வாசிப்புச்சுவை மிக்க தொகுப்பை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார் கவிஞர் ந. பெரியசாமி. ‘கவிதை பொங்கும் பதின்பருவத்தினர் வாசிக்கவும், தமிழ்க்கவிஞர்களை அறிந்து கொள்ளவும் இந்தக் ‘கோலிக்குண்டு’ வழிகாட்டியாகத் திகழும்” என்கிறார் உதயசங்கர். அறிவியலாளரும், மிகச்சிறப்பான அறிவியல் கட்டுரைகளைத் தமிழில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறவருமான ஹேமபிரபா தனது அணிந்துரையில் பின் வருமாறு சொல்கிறார்: “இந்தப்புத்தகத்தில் இடம் பெற்றுள்ள ஓவியங்களில், ஒரு சிறுவனின் தலையில் முளைத்த பூந்தொட்டியில் அழகிய பூக்கள் மலர்ந்திருக்கின்றன. ஒரு சிறுமியின் எண்ணக்கூண்டிலிருந்து பறவைகள் பறந்து போகின்றன. சிறைகளாக இருக்கும் பிற கூண்டுகள் போலல்லாது, அந்தப்பறவைகள் பறக்கப் பறக்க எண்ணக் கூண்டும் விரிவடையும். அதற்குத்தானே கவிதைகள் தேவை!” ஆம்; அந்தத் தேவையைக் கருத்திற்கொண்டுதான், இப்போது கோலிக்குண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரு கதைத்தன்மையுடன் அமைந்திருப்பதைத் தற்செயலாக என் வாசிப்பின் போது உணர்ந்தேன். “ஒரு மரத்தின் கிளை மீது வந்தமர்ந்த பறவை / இளைப்பாறிய பின் பறக்கிறது. / மீண்டும் இளைப்பாற அமரும் வரை / பின் தொடர்ந்து செல்லும் என் கிளை.” எனும் வேல் கண்ணனின் கவிதையும், “மீண்டும் மீண்டும் அமர்கிறது பறவை / அப்படி என்ன செய்து விட்டது மரம்? / தாங்கத் தெரிந்திருக்கிறது.” எனும் நேசமித்ரனின் கவிதையும் ஒரே காட்சியின் இரு வேறு பக்கங்களை இரு கவிஞர்களின் பார்வைகளில் நறுக்கென்று பதிவு செய்திருக்கின்றன. “சன்னல்கள் காட்டுவது வானத்தின் ஒரு பகுதிதான்” என்று சொல்லும் ஒருவனிடம், “முழு வானமும் தெரியும் வசமாய் ஒரு சன்னல் செய்ய முடியுமா?” என கவிஞர் பிரான்சிஸ் கிருபா கேட்பதுவும் ஒரு கவிதை தான்! நெரிசல் மிகுந்த ஒரு பேருந்துப் பயணத்தின் போது, ஒரு வழியாகச் சன்னலோரத்தில் சீட் கிடைத்தவுடன், ஆவலுடன் ஓடிப்போய் உட்கார்ந்து குதூகலிக்கும் குழந்தையை உடனே இறங்கச்சொல்கிறாள் அம்மா. வீடு அங்கேதான் இருக்கிறதாம்! ‘இதெல்லாம் ஒரு காரணமா?’ என்று மனம் சுருங்கும் குழந்தையை முகுந்த் நாகராஜனின் கவிதை சித்தரித்திருப்பது பெரும் கவனிப்பைப் பெற்றுவிட்ட படைப்பல்லவா? ஒரு பருந்து பறக்கும் திசையில் ‘சொய்ங்க்’, ‘சொய்ங்க்’ என்று கைகளை வீசிக்கொண்டு நிற்கும் ஒரு சிறுமியின் விசையில், கொஞ்ச நேரத்தில் நகரமே பறக்கத் தொடங்கிவிடும் விந்தையை வேலகண்ணனின் கவிதை படம் பிடிக்கிறது. ஆலமரத்தை ‘அலெக்ஸ் மரம்’தான்’ என்று சாதிக்கும் சிறுவனின் மனதைப் படம் பிடிக்கிறார் ந. பெரியசாமி. ஸ்ரீ நேசனின் இரு கவிதைகள், பூவிதழ் உமேஷின் சிறிய வீடு, பத்மபாரதியின் கூடவே வரும் நிலா, சாலையோர உணவு விடுதியில், கைகழுவப் போன இடத்தில் நீர் தெளித்து விளையாடும் முகுந்த் நாகராஜன் – என ஒவ்வொரு கவிதையும் கதையென விரிகிறது. சிவானிக்குட்டி சுவரில் இலை வரையப்போக, வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும் மரங்களைப் பார்த்து “என்ன இது? ம்?” என்று மிரட்டும் அதட்டலில், தனது காட்டையே கண்ணீருடன் பெயர்த்து வைக்கிறாள் சிவானி. வீடோ, பெரு வழிச்சாலைக்கு அளவுக்கல் நடப்பட்ட நிலமெனத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்கிறார் நந்தன் கனகராஜ். பாதிக்கதையிலேயே குழந்தை தூங்கிப் போகிறது. இன்னும் விழித்திருக்கும் வேறொரு குழந்தையின் வீட்டைத்தேடிக் கண்டு பிடிக்க அந்த இரவில், தெருவில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கும் மீதிக்கதையின் சோகத்தைப் பதிவு செய்கிறார் ஸ்டாலின் சரவணன். இராட்டினம் சுற்றிக்காட்டும் நாடோடியின் பிரிவால், சிறுமியின் வானம் வண்டிச்சக்கரத்தில் நெரிபட்டுச் சிதைந்து போகிறது. கனக்கும் பாடல் ஒன்றைப் பாடியபடி ஒற்றையடிப்பாதையில் வண்டியைத் திருப்பும் அவன், அந்த நீண்ட பாதையில் மற்றுமொரு விழா நாளில் மீண்டும் வந்து சேரக்கூடும். அனுதினமும் சிறகுகளைப் பிடுங்கி நாள்காட்டியில் செருகிக் காத்திருக்கும் அவள் எறியும் கூழாங்கல், தரை தட்டி வெறிக்கிற சோகத்தை சுஜாதா செல்வராஜின் கவிதை மொழிபெயர்த்துத் தந்திருக்கிறது. கனவில் வந்த யானையின் கதையைக் கவிதையாக்கிக் காட்சிப்படுத்துகிறார் க. மோகனரங்கன். நா. முத்துக்குமார், பரமேஸ்வரி, ஆத்மாநாம், கண்டராதித்தன், யூமா வாசுகி – என நாம் பரவசப்பட்டுப் படித்து மகிழ வேண்டிய கவிதைகள் தொடர்கின்றன. தேர்வுகள் மிக அருமை. ஓவியங்களின் மூலம் இந்தக் கவிதைகளைக் காட்சிகளாக்கிக் கதைகள் சொல்லியிருக்கிறார் ஓவியர் கே. ஆர். கார்த்திகேயன். ஓங்கில் கூட்டத்தின் கடைசி பெஞ்ச், சாக்லேட்டி- யின் வரிசையில் வந்து நம் மனக்குழிகளில் விழும் கோலிக்குண்டுகள் இவை! கமலாலயன் சிறுகதை, கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு என்று 30 க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். சிறார் இலக்கியம், சமூக அறிவியல், பயணங்கள், நூலகம், இசை அரசியல் என்று பல்துறைகளில் நேரடிக்களச்செயல்பாட்டிலும் ஈடுபட்டு வருகிறார். மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுக்கு நா.மகாலிங்கம் விருது, நல்லி திசைஎட்டும் விருது உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.

மருத்துவர் ஒருவர் மருந்துச் சீட்டு எழுதும்போது, அதன் தொடக்கத்தில் “Rx” அல்லது “℞” என்ற குறியீடு இடம்பெறுவதை நாம் பார்த்திருப்போம். இன்று இது ஒரு மருத்துவரின் மருந்துப் பரிந்துரையைக் குறிக்கும் பொதுவான அடையாளமாக உள்ளது. ஆனால், இந்தச் சிறிய குறியீட்டுக்குப் பின்னால் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான வரலாறு உள்ளது. “Rx” என்பது லத்தீன் மொழியின் “Recipe” என்ற சொல்லுடன் தொடர்புடையது. Recipe என்றால் “எடுத்துக்கொள்” அல்லது “Take” என்று பொருள். பண்டைய மருத்துவ நடைமுறையில், மருத்துவர் ஒரு மருந்தைத் தயாரிக்க வேண்டிய பொருட்கள், அவற்றின் அளவு மற்றும் தயாரிக்கும் முறையை எழுதத் தொடங்கும்போது, “Recipe” என்று குறிப்பிடுவது வழக்கமாக இருந்தது. அதன் முதல் எழுத்தான R, காலப்போக்கில் ஒரு சிறப்பு குறியீட்டு வடிவமாக ℞ என மாறியது. இக்குறியீடு வெறும் “மருந்து” என்ற பொருளை மட்டும் கொண்டிருக்கவில்லை. வரலாற்று ரீதியாக, “இந்த மருந்துப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு, மருத்துவர் கூறியபடி தயாரி” என்ற கட்டளையின் தொடக்கத்தை இக்குறியீடு குறித்தது. மருந்து தயாரிக்கும் நபருக்கு மருத்துவரின் அறிவுறுத்தலைத் தெரிவிக்கும் வகையில் இது பயன்படுத்தப்பட்டது. காலப்போக்கில் மருத்துவம் மேலும் முறையான துறையாக வளர்ந்தபோது, மருந்துச் சீட்டுகளில் ℞ என்ற குறியீடு தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் கையெழுத்தில் எழுதுவதற்கு எளிதாகவும், அச்சிடுவதற்கும் வசதியாகவும் அது “Rx” என்ற வடிவில் பரவலாக எழுதப்படத் தொடங்கியது. Rx என்பதற்கு “prescription” என்பதே நேரடி விரிவாக்கம் என்று கூறுவதற்கில்லை. மாறாக, அது லத்தீன் Recipe என்ற சொல்லிலிருந்து உருவான வரலாற்றுச் சுருக்கக் குறியீடாகும். இன்று மருந்தகத்தில் மருத்துவரின் பரிந்துரையைப் பார்த்தவுடன் “Rx” என்ற குறியீடு, “இது மருத்துவரின் பரிந்துரைப்படி வழங்கப்படும் மருந்து” என்ற பொருளைத் தருகிறது. ஒரு சில எழுத்துகளைக் கொண்ட இந்தச் சிறிய குறியீடு, பண்டைய லத்தீன் மருத்துவ மரபிலிருந்து நவீன மருத்துவம் வரை தொடரும் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாக விளங்குகிறது. ஹரீஷ் தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம் நடத்தும் விஞ்ஞானத் துளிர் - சிறுவர்களுக்கான அறிவியல் மாத இதழின் இணையாசிரியர்.

சின்ன எறும்பு போகுது, தின்ன இரையைத் தேடுது, தன்னைவிடப் பெரியதை தூக்கித் தூக்கி போகுது! சர்க்கரையைப் பார்த்ததும் சந்தோஷமா ஓடுது, ஒரு துகளைக் கண்டாலே ஊருக்கெல்லாம் சொல்லுது! பெரிய பெரிய சுமைகளை எப்படி நீயும் தூக்குறே? ஒற்றுமையா வாழுறோம் எல்லாம் இங்கே சாத்தியம்! கீர்த்திவர்மன்.அ வால்பாறையில் வசிக்கும் இவர், ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை பட்டம் மற்றும் கல்வியியல்புலம் பயிற்சி பெற்று ஆசிரியராக பணியாற்றுகிறார். குழந்தைகளுக்கான பாடல்கள் எழுதி வருகிறார்.

எல்லோரும் இந்நாட்டின் மன்னர்கள் – மக்களாட்சி சிவப்புக் கம்பளம் விரித்த நடைபாதையில் மேள தாள வாத்தியங்கள் முழங்கின. ஆரவாரத்துடன் ஒரு மூதாட்டியை பல்லக்கில் தூக்கிக்கொண்டு இளைஞர்கள் போனார்கள். அந்தப் பாட்டியும் பொக்கை வாயைத் திறந்து சிரித்துக்கொண்டு இருந்தார். ஆப்பிள் மரத்தடியில் நின்று வேடிக்கைப் பார்த்த அன்பினி கேட்டாள், “அங்கே என்ன நடக்கிறது?” “அந்தப் பாட்டி ஓட்டு போடப் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்.” என்று அறமதி சொன்னாள். அவள் அணிந்திருந்த பழுப்பு நிறத் தொப்பியில் பச்சை வெல்வெட் அலங்காரமும் வெள்ளைப் பூச்சரமும் இருந்தன. பின்னால் தங்கம் போல இமயமலை ஜொலித்தது. “இது எந்த ஊர்?” என்று கேட்டாள் அன்பினி. “இது கல்பா கிராமம், ஹிமாச்சலப் பிரதேசம்.” என்றாள் அறமதி. “நாம் ஏன் இங்கே வந்திருக்கிறோம்?” “அந்தப் பல்லக்கில் சென்ற பாட்டியைப் பார்க்கப் போகிறோம்.” என்றாள் அறமதி. இருவரும் பேசிக்கொண்டே பாட்டி வீட்டை வந்தடைந்தனர். வீட்டு வாசலில் பாட்டி உட்கார்ந்திருந்தார். “வா .. அன்பினி.. வா, வா.. உனக்காகத்தான் காத்திருக்கிறேன்” என்று அன்போடு வரவேற்றார். ‘கூடவே வந்த அறமதி எங்கே?’ என்று அன்பினி தேட, அறமதி பாட்டியின் மகளாக மாறி உள்ளே நின்று கண்சிமிட்டினாள். “ஓட்டு போட்டாச்சா பாட்டி..?” என்று கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே சென்றாள் அன்பினி. “போட்டாச்சு..” என்று சொன்னார் பாட்டி. “எதற்காக அவ்வளவு கொண்டாட்டம் நடந்தது?” என்று கேட்டாள் அன்பினி. “அதுவா.. இரு இதோ வருகிறேன்..” என்று சொல்லி, தன் கைத்தடியை ஊன்றி வீட்டுக்குள் சென்றார். திரும்பி வந்த பாட்டி ஒரு பெரிய ஆல்பத்தை அன்பினியிடம் நீட்டினார். அதில் புகைப்படங்களும் செய்தித்தாள் கத்தரிப்புகளும் இருந்தன. “இதோ, இந்தப் படத்தை பாரு.. நம்ம நாட்டில் நடந்த முதல் பொதுத்தேர்தல்.. முதலில் வாக்குப்பதிவு தொடங்கிய இடம் சின்னி. இப்போது கின்னார் என்று அழைக்கப்படும் பகுதி... இங்கேதான் நான் என்னுடைய முதல் வாக்கை பதிவு செய்தேன்..” என்று பாட்டி சொன்னார். “நீங்க தான் முதல் தேர்தலில் முதலில் ஓட்டு போட்டவரா?” என்று கண்கள் விரிய கேட்டாள் அன்பினி. “அப்படி வாக்களித்தவர்களில் நானும் ஒருத்தி.. அன்று முதல் இன்று வரை எல்லாத் தேர்தல்களிலும் நான் வாக்களித்திருக்கிறேன். இந்த ஊரின் மூத்த வாக்காளர் நான் தான். அதனால் தான் இந்தக் கொண்டாட்டம்.” என்றார். அப்போது வீட்டுக்குள்ளிருந்து அறமதி கோப்பைகளில் தேனீருடன் வந்தாள். “வா மகளே.. வா.. அன்பினிக்கு நம் பாரம்பரிய தேநீர் கொடு..” என்று பாட்டி சொன்னார். தேநீர் கோப்பையைப் பற்றிக்கொள்வதே குளிருக்கு அத்தனை இதமாக இருந்தது. பாலின் இனிப்புடன் உப்பு சேர்த்திருந்த அந்த தேநீர் தொண்டையில் இதமாகஇறங்கியது. பாட்டி நினைவுகளில் மூழ்கி பேசத் தொடங்கினார். “நாட்டுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு, ஒரு நாள்.. என் கணவர், ‘எல்லோருக்கும் ஓட்டு உரிமை தரப் போகிறார்கள்’ என்று செய்தித்தாளில் படித்துச் சொன்னார். எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அப்போதெல்லாம் பெண்களை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பமாட்டார்கள். வீட்டு முடிவுகளைக்கூட ஆண்கள் தான் எடுப்பார்கள்.. அப்படியிருக்க நாட்டை ஆள்பவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை பெண்களுக்கும் கொடுத்தது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.” “இந்தப் போட்டோவில் இருப்பது நீங்கள் தானே?” என்று எதையோ கண்டுபிடித்துவிட்ட உற்சாகத்தில் கேட்டாள் அன்பினி. “ஆமா. சரியா கண்டுபிடிச்சுட்டியே! அப்போ எனக்கு 21 வயது. இரண்டாவது குழந்தை வயிற்றில் நிறைமாதம். வெகுதூரம் நடந்து வந்த களைப்பும் இருந்தது. ஆனால் வாக்களிக்கப் போகிறேன் என்ற எண்ணம் எல்லா சோர்வையும் போக்கிவிட்டது. எழுதப் படிக்கத் தெரியாவிட்டாலும், யாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன்.” என்றார் பாட்டி. “அப்போது 83% பேருக்கு மேல் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. ஏராளமான ஏற்றத்தாழ்வுகளும், புவியியல் சவால்களும் இருந்தன. இருந்தாலும் வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்குவதில் தலைவர்கள் உறுதியாக இருந்தார்கள்.”என்று சொன்னாள் அறமதி. “ஆமாம். எங்கள் பண்ணையில் வேலை செய்த பெண்ணும், எங்கள் ஊரைச் சுத்தம் செய்தவரும் என்னோடு அதே வரிசையில் நின்றார்கள். அப்படியொரு நாளை யாரும் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை.” என்றார் பாட்டி. “1951 அக்டோபர் 25 முதல் 1952 பிப்ரவரி 21 வரை முதல் தேர்தல் நடந்ததா? இவ்வளவு நாளா?” என்று ஒரு செய்தியைப் பார்த்து கேட்டாள் அன்பினி. “நாடு முழுவதும் 17 கோடிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் வாக்களிக்க வேண்டியிருந்தது. இவ்வளவு பெரிய தேர்தலை நடத்துவது எவ்வளவு சவாலாக இருந்திருக்கும்!” என்றாள் அறமதி. “அடேயப்பா.. பிறகு என்ன செய்தார்கள்?” என்று கேட்டாள் அன்பினி. “சுகுமார் சென். சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர். பல தடைகளைத் தாண்டி அவர்தான் முதல் தேர்தலை நடத்தினார். எழுத்தறிவு இல்லாதவர்களும் வாக்களிக்கும்படி வேட்பாளர்களுக்குத் தனித்தனி சின்னங்கள் வழங்கப்பட்டன.” என்றாள் அறமதி. “அட ஆமா. இந்தப் படத்தில் ஒவ்வொரு சின்னத்திற்கும் ஒரு வாக்காளர் பெட்டி வைத்திருக்கிறார்களே!” என்று சொன்னாள் அன்பினி. “அந்தப் பெட்டிகளை வாக்குச்சாவடிகளுக்குக் கொண்டுபோன விதத்தைப் பாரு!” என்று பாட்டி ஆல்பத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டினார். “யானை.. குதிரை.. போனி.. ஒட்டகம்.. கழுதை.. அட.. இங்கே மனிதர்கள் கூட தூக்கிச் செல்கிறார்களே..” அன்பினி ஒவ்வொரு படமாகப் பார்த்துச் சொன்னாள். “நாட்டின் பரந்த நிலப்பரப்பு பெரிய சவாலாக இருந்தது. இப்போதும் சில தொலைதூர இடங்களுக்கு விலங்குகள், பரிசல்கள், ஹெலிகாப்டர்கள் மூலம் வாக்குச்சாவடியை அடைய வேண்டியிருக்கிறது. யாரும் விடுபடக் கூடாதுதானே!” என்றார் பாட்டி. “யாரும் விடுபட்டு விடக் கூடாது என்பதே முக்கியம். அப்போது இந்தியா–பாகிஸ்தான் பிரிவினை நடந்து சில ஆண்டுகளே ஆகியிருந்தன. மக்களிடம் ஆவணங்கள்கூட சரிவர இல்லை. ஆனாலும் சுதந்திர இந்தியாவில் எல்லா குடிமக்களும் நாட்டின் ஆட்சியில் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதற்காக, வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. அதுதான் இந்தியாவை உலகிலேயே மிகப் பெரிய மக்களாட்சி நாடாக மாற்றியது.” என்று அறமதி விளக்கினாள். “எங்க அண்ணா அக்கா எல்லாம் இந்தத் தேர்தலில் ஓட்டு போட மொபைல்ல தேடித் தேடிப் பார்த்துக் கத்துக்கிட்டாங்க. என்ன எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும், எப்படி வாக்கைப் பதிவு செய்யணும் எல்லாமே!.. அன்னைக்கு நீங்க எப்படி தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?” அன்பினி கேட்டாள். “அன்றைக்கு டிவி இன்டர்நெட் எல்லாம் கிடையாது. ரேடியோதான் முக்கியமான தகவல் தொடர்பு சாதனம், எங்கள் வீட்டில் இருந்த ரேடியோவில் வந்த செய்திகளை கவனமாகக் கேட்பேன். அதன் மூலம் தேர்தலுக்கான வழிகாட்டுதல் தந்தார்கள். கைவிரலில் அழியாத மை வைப்பார்கள் என்று கேட்டபோது நான் பயந்தது இப்போதும் நினைவிருக்கிறது.” என்று சொல்லி பாட்டி வெட்கப்பட்டு சிரித்தார். “ஒருமுறைக்கு மேல் வாக்களிக்காமல் இருக்கத்தானே அப்படி செய்தார்கள்? இன்னமும் அழியாத மை வைக்கிறார்கள்.. என் அக்கா, அண்ணா எல்லாம் முதல் முறை ஓட்டு போட்டுவிட்டு விரலில் மையோடு செல்ஃபி எடுத்து பேஸ்புக்கில் போட்டார்கள்.” என்று அன்பினி சொன்னாள். “தலைமுறைகள் கடந்தும் வாக்களிப்பதில் இருக்கும் முனைப்பு குறையவில்லை.. பார்த்தாயா..” என்றாள் அறமதி “அன்று வாக்களித்துவிட்டு என் அண்ணன் சொன்னார், ‘நாம் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள் நமக்காக வேலை செய்யப் போகிறவர்கள். அவர்கள் சரியா வேலை செய்யவில்லை என்றால், அவர்களைக் கேள்வி கேட்கும் உரிமை நமக்கு இருக்கு.’ அதற்கு அப்பா கூட விளையாட்டாகச் சொன்னார், ‘இவனைப் பார்.. இந்த நாட்டின் மன்னன் போல பேசுகிறான்!’ அதற்கு அண்ணன், ‘ஆமா அப்பா, நம்ம எல்லோரும் தான் இந்நாட்டின் மன்னர்கள்’ என்றான். நாங்கள் எல்லோரும் சிரித்தோம்.. ஆனால் அந்த வார்த்தை மட்டும் எனக்கு மனதில் நின்றுவிட்டது. என் வயதைக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தேன். இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளில்… நானும் ஓட்டு போடப் போகிறேன்!” என்று பெருமிதத்தோடு சொன்னாள் அன்பினி. சுகன்யா ராமநாதன் எழுத்தாளர், கதைசொல்லி. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் அறம் கிளையின் சார்பில் நடத்தப்பட்ட முகிழ் சிறார் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவர். தற்போது துபாயில் வசிக்கிறார்.

வானத்திலே போர்க்களம் இரவெல்லாம் அமர்க்களம் நிலவு ஒளிந்து கொண்டது விண்மீன்கள் மறைந்தன! கன்னங்கரிய வானிலே மின்னல் சாட்டை சொடுக்குது கருத்த மேகத் தேர்களும் இடிக்கும் ஓசை முழங்குது! சாரல் அம்புச்சரங்களாய் சாடுது பார் பூமியை விடிந்து வெளுத்த வானமே வெள்ளக்காடாய் பூமியே! குருங்குளம் முத்துராஜா சொந்த ஊர் திருவாரூர் மாவட்டம் நன்னிலம் வட்டத்தில் உள்ள குருங்குளம் பூந்தோட்டம் ஸ்ரீ லலிதாம்பிகா மெட்ரிக் மேல்நிலைப் பள்ளியில் முதல்வர். இவரது முதல் நூல் 'பாட்டும் பாடமும்' தொடந்து பத்துக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதி வெளியிட்டிருக்கிறார். காட்டுக்குள்ளே ஒரு பள்ளிக்கூடம் " (எதிர் வெளியீடு) 2024 கொ மா கோதண்டம் நினைவு த மு எ க ச வின் சிறார் இலக்கிய விருது பெற்றுள்ளது தனது சில பாடல்களை youtube : Muthu Raja Teacher இல் இசையுடன் காணொளியாக வெளியிட்டுள்ளார்.

இடம் :- மேட்சென் (தற்போதைய சென்னை பெயர் மாற்றப்பட்டு) இப்போதிலிருந்து ஆயிரம் வருடங்களுக்கு பிறகு சென்னையில் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கக் கூடும் என யோசித்ததின் பயனாக முக்கியமான ஒரு மாற்றத்தை பார்ப்போமா? உங்கள் கற்பனையில் என்னுடைய கதை. ஒரு அம்மா அப்பா வுக்கு TA மற்றும் PK எனும் இரட்டை குழந்தைகள் இருந்தனர் (இப்ப இருக்கிற மாதிரி திவ்யா, அர்ஜுன் என்றெல்லாம் அப்ப பேர் வைக்க மாட்டாங்க. அவங்களுக்கு பெரிய பேரா வைக்க நேரமில்ல. சுருக்கமா இனிஷியலை வச்சு தான் கூப்பிடுவாங்க). அப்படி தான் பெண் குழந்தைக்கு TA ன்னும் , ஆணு குழந்தைக்கு PKன்னும் பேர் வச்சாங்க . இவங்க ஒரு பிரபலமான ஆங்கில வழி பள்ளியில் 5 ஆம் வகுப்பு படிக்கின்றனர்.. ஒரு நாள் அவங்க பள்ளியில் அருங்காட்சியகம் ஒன்றிற்கு அவர்களை அழைத்து சென்றார்கள். அது ஒரு அறிவியல் மற்றும் விஞ்ஞான அருங்காட்சியகம். அங்கே பல்வேறு புராதன பொருட்கள் கண்ணாடி அறைகளில் பாதுகாக்கப்பட்டு இருந்தது. TA வும் PK வும் கண்கள் விரிய சுற்றி பார்த்து கொண்டிருந்தனர். அங்கே என்னவெல்லாம் இருந்தது தெரியுமா? தொலைகாட்சிப்பெட்டி, டெஸ்க்டாப் கனிப்பொறி , தினசரி பத்திரிக்கைகள், நாட்காட்டி, கால்குலேட்டர், பட்டன் அலைபேசி....இப்படி….எத்தனையோ அந்த அருங்காட்சியகத்தின் நடு கூடத்தில் ஒரு கண்ணாடி பேழையில் ஒரு புத்தகம் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது… புத்தகம் எனும் வடிவத்தை அவர்கள் பார்த்தேயில்லை… அவர்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம்…..கனிபொறி…டேப்…ஈ.புக்… இவை தான். அவர்களுக்கு அந்த கண்ணாடி பேழையை தொட்டு பார்க்க ஆசை… யாரும் கவனிக்காத போது… பக்கத்தில் போட்டு தொட்டு பார்க்கவும்….அந்த கண்ணாடி பேழை திறந்து கொண்டது. உள்ளே இருக்கும் புத்தகத்தை பார்த்து பயந்து…வியந்து போனார்கள்…மெதுவாக தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு புத்தகத்தை தொட்டு பார்த்தார்கள்….தொட்டது தான் தாமதம்…. அவர்கள் இருவரையும் அந்த புத்தகம் அப்படியே உள்வாங்கி கொண்டது…. இருவரும் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்து கொண்டே இருந்தனர்… பயத்தில் கண்களை இறுக மூடி கொண்டனர். சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு அவர்கள் தரையில் இறங்கிய உணர்வு தோன்றியது. அவர்கள் மெல்ல கண் திறந்து பார்த்தனர் அவர்கள் இறங்கிய இடம் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம். கண்களை மெதுவாக தேய்த்து கொண்டு இருவரும் தங்கள் இறங்கிய இடத்தை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தனர் எங்கே பார்த்தாலும் புத்தகம் அது அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. புது விதமான அனுபவமாக இருந்தது அவர்கள் கண்களில் பட்டு அவர்களை கவரும் புத்தகத்தை எல்லாம் தொட்டு தடவி முகர்ந்து அதில் உள் நுழைந்து படிக்கத் தொங்கினர். பள்ளியில் செயற்கை நுண்ணறிவைக் கொண்டு தமிழ் மற்றும் பிற பாடங்களை பயின்றவர்களுக்கு புத்தகமாக பார்ப்பதற்கு மிகவும் ஆச்சரியமாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருந்தது. ஒவ்வொரு தளமாக போய் அவர்களுக்கு பிடித்த புத்தகத்தை எல்லாம் எடுத்து பார்த்து தடவி முகர்ந்து உள் நுழைந்து படித்துப் பார்த்தார்கள் அந்த அனுபவம் அவர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது விதவிதமான புத்தகங்கள் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும்மாய் நிறைந்திருந்தன. ஒவ்வொரு புத்தகமாக படித்துப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். சில மணி நேரம் புத்தகங்களை படித்த பிறகு அவர்கள் திரும்ப பயணம் செய்து அருங்காட்சியகத்திற்கு வந்துவிட்டனர். சொல்லப் போனால் அவர்களுக்கு திரும்ப அருங்காட்சியகத்தில் வர விருப்பமே இல்லை, மனசே இல்லை. இப்போது இருவரும் பேசிக் கொண்டனர் “எவ்வளவோ அற்புதமான அனுபவமாக இருந்தது ஒவ்வொரு புத்தகத்தை எடுத்து படிக்கும் போதும் நமக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிந்தது கதை புத்தகங்களை படிக்கும் போது நமக்கு சிந்தனையும் கற்பனையும் அதிகமாக வளருகிறது. அந்த அனுபவம் நிச்சயம் அலாதி தான். செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாட்டிற்கு பிறகு நாம் நமது சிந்தனையையும் கற்பனையையும் குறைத்துக் கொண்டோம் என்றே தோன்றுகிறது” என்று பேசியபடியே அவர்கள் பள்ளிக்கு திரும்பினர். நாம் புத்தகங்கள் இங்கே எங்கே கிடைக்கும் என்று பார்த்து நூலகங்களுக்கு சென்று இதே போன்ற புத்தகங்களை எடுத்து படித்து நாம் மகிழலாம் என்று பேசிக்கொண்டனர். வீட்டிற்கு சென்று அவர்களின் அம்மாவிடம் அவர்களின் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டனர் அம்மாவும் “ஆம் குழந்தைகளே எங்க மூத்தோர்கள் காலத்தில் புத்தகங்கள் படிப்பது தான் மிக பெரிய பொழுதுபோக்கு அதில் அவர்கள் கற்றது ஏராளம். இப்போது போல் செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் படிக்கும் வாய்ப்புகள் அவர்களுக்கு அறவே கிடையாது. புத்தக வாசிப்பு என்பது ஒரு கலை. அது நமது கற்பனையையும் சிந்தனையையும் மேன்மை அடைய செய்யும் இனி நிச்சயமாக ஒவ்வொரு வார விடுமுறையிலும் நாம் இங்கே நூலகங்கள் இருக்கிறதா? அல்லது எங்கேயாவது கிடைக்குமா? என ஆய்வு செய்து அங்கே சென்று புத்தகங்களை வாசிப்போம்” கேட்டவுடனே TA. மற்றும் PK. வுக்கு ஏக மகிழ்ச்சி. இப்போது அடுக்களையிலிருந்து அம்மாவின் குரல் ஒலித்தது “டேய் பசங்களா நேரமாகுது ஸ்கூலுக்கு கிளம்பணும். எழுந்திருங்க”. இன்னும் கண்களை திறக்க முடியாமல் கலைந்த கனவுகளோடு எழுந்து உட்கார்ந்தனர் TA என்கிற தமிழரசியும்…PK என்கிற பொற்கண்ணனும்… ர.கீர்த்தனா கதை, கவிதை எழுதுதல், ஓவியம் தீட்டுவது, கைவினை பொருட்கள் செய்வது, பொம்மலாட்டம் இவரின் தனித் திறமைகள். இவரின் கதைகள் நூலாகவும், மின்னிதழ்களிலும் வெளியாகியுள்ளன. பொம்மலாட்ட நிகழ்வுகள் நடத்தியிருக்கிறார்.

ஒரு அறிவியலாளர் ஒரு உயிரியைப் பார்க்கிறார். அது ஏற்கனவே தெரிந்த உயிரியாக இருந்தால் பரவாயில்லை. "இது புதிய உயிரியாகத் தெரிகிறதே" என்று அவருக்கு சந்தேகம் வந்தால், அந்த உயிரியை ஆய்வுக்கூடத்துக்குக் கொண்டு சென்று, ஆராய்ச்சி நடத்துவார். அறிவியலாளர்கள், ஏற்கனவே இருக்கும் உயிரிகளோடு ஒப்பிட்டு, அது புதிய உயிரியா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்வார்கள். அப்போதும் சந்தேகமாக இருந்தால், மரபணு சோதனைகள் நடத்துவார்கள். அதே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பிற உயிரிகளின் மரபணுவோடு தரவுகளை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பார்கள். அந்த உயிரியின் மரபணுவில் வேறுபாடுகள் இருந்தால், "இது புதிய உயிரி" என்று அதிகாரபூர்வமாக சொல்வார்கள். அதன்பிறகு அந்த உயிரிக்குப் பெயர் வைப்பார்கள். ஒரு புதிய உயிரிக்கு எப்படிப் பெயர் வைக்கவேண்டும் என்பதற்குப் பல கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. அதன்படி பெயர் வைத்து ஆய்வுக்கட்டுரை எழுதுவார்கள். இந்த வேலை முடிய பல நாட்கள் ஆகலாம், சில மாதங்கள்கூட ஆகலாம். ஆனால் அதுவரைக்கும் பெயர் இல்லாமலேயே இருக்கமுடியாது, இல்லையா? அதனால் விஞ்ஞானிகள் தங்கள் மனதில் தோன்றும் ஒரு செல்லப்பெயரை அந்த உயிரிக்கு வைப்பார்கள். குழந்தைக்குப் பெயர் வைக்கும்வரை "குட்டிப்பயலே", "தங்கபாப்பா" என்றெல்லாம் நாம் கொஞ்சுவோமே, அது போல ஒரு செல்லப்பெயர் இருக்கும். "பார்பி பன்றி" என்பது இதுபோன்ற ஒரு செல்லப்பெயர். 2024ல் ஹவாய் தீவுகளுக்கும் மெக்சிகோவுக்கும் இடையே உள்ள ஆழ்கடல் பகுதியில் ஒரு ஆராய்ச்சி நடந்தது. அதில் பல உயிரிகளை விஞ்ஞானிகள் பார்த்தார்கள். ஒரு உயிரி அழகான பிங்க் நிறத்தில் இருந்தது. இதைப் பார்த்த ஆராய்ச்சியாளர் பெத்தனி ஃப்ளமிங் யோசித்தார். "நான் இங்கு வரும்போது விமானத்தில் பார்பி திரைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்தப் படத்தில் இந்த பிங்க் நிறம் அதிகமாக வரும். இந்த உயிரியின் நிறம் எனக்கு பார்பி படத்தை ஞாபகப்படுத்துகிறது. ஆகவே இதை பார்பி பன்றி என்று செல்லமாகக் கூப்பிடப்போகிறேன்" என்றார். பிங்க் நிறம் என்பதால் "பார்பி" என்பது சரி. ஆனால், அதென்ன பன்றி? கடலுக்குள் பன்றிகள் வாழுமா? உண்மையில் கடல் பன்றி என்பது ஒரு வகை கடல் அட்டை (Sea Cucumber). கடல் பன்றிகள் கடலின் ஆழத்தில் வசிக்கின்றன. குண்டாக, கொஞ்சம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருப்பதாலும் பன்றிகளைப் போலவே கடல் தரையை மோப்பம் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதாலும் இந்தவகை கடல் அட்டைகளுக்கு, "கடல் பன்றி" என்று பெயர் வைத்தார்கள். பெத்தனி பார்த்த அந்த உயிரி கடல் பன்றி வகையைச் சேர்ந்தது. ஆகவே பார்பி படத்தில் வரும் பிங்க் நிறத்தையும் அந்த உயிரியின் வகையையும் சேர்த்து அதற்கு "கடல் பன்றி" என்று பெயர் வைத்துவிட்டார்! இந்த விலங்கின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தீர்களா? நீங்கள் ஒரு விஞ்ஞானியாக இருந்தால் இதற்கு என்ன பெயர் வைப்பீர்கள்? நாராயணி சுப்ரமணியன் உயிரித் தொழில்நுட்பத்தில் இளங்கலைப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றுள்ளார். கடல்சார் உயிரியலில் முதுகலைப் பட்டமும், பவளப்பாறை மீன்களைப் பற்றிய ஆய்வுக்காக பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழத்தில் முனைவர் பட்டமும் பெற்றவர். இளம் விஞ்ஞானி விருது, சிறந்த அறிவியல் தமிழ் கட்டுரைக்கான அருணா ராஜகோபால் விருது, எஸ்.ஆர்.வி கல்விக்குழுமத்தின் படைப்பூக்க விருது,பாவை விருது ஆகிய விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். கடலும் மனிதரும், விலங்குகளும் பாலினமும், ஆழ்கடல், சூழலும் பெண்களும், நெய்தல் மீன்கள் உள்ளிட்ட பதினைந்து நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

மகிழ்ச்சியின் விதை “என் குழந்தை எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும்.” இது ஒவ்வொரு பெற்றோரின் மனதிலும் இருக்கும் இயல்பான ஆசை. ஆனால் குழந்தை எப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்? எவையெல்லாம் குழந்தைக்கு மகிழ்வைத் தரும்?நம் குழந்தைகள் கேட்கும் அனைத்தையும் நாம் வாங்கிக்கொடுப்பதா? விரும்பியதை,நினைத்ததை எல்லாம் செய்ய அனுமதிப்பதா? எந்த சிறு துன்பமும் குழந்தையை நெருங்காமல் பார்த்துக்கொள்வதா? உண்மையில், மகிழ்ச்சியான குழந்தைப் பருவம் என்பது சிக்கல்களே இல்லாத குழந்தைப் பருவம் அல்ல. எத்தனை சிக்கல்கள் வந்தாலும், “நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்; நான் நேசிக்கப்படுகிறேன்; என்னால் சமாளிக்க முடியும்” என்ற உணர்வுடன் குழந்தை வளர்வதே மகிழ்ச்சியின் அடித்தளம். குழந்தைப் பருவத்தில் நாம் விதைக்கும் மகிழ்ச்சியின் விதைகள்தான், எதிர்காலத்தில் குழந்தையின் மனநலத்திற்கும் ஆளுமைக்கும் அடித்தளம். விளையாட்டு குழந்தையின் உலகில் விளையாட்டு என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல.அது தான் மகிழ்ச்சியின் முதல் விதை.மூன்று மாதக் குழந்தை முகம் பார்த்து சிரிக்கும். ஆறு மாதக் குழந்தை நாம் முகத்தை நம் கைகளால் மூடினால் தன் கைகளால் எடுக்கும் விளையாட்டு தான் முதல் விளையாட்டு. அதைத் தொடர்ந்து வித விதமான விளையாட்டுக்கள் மூலமே குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சி தூண்டப்படுகிறது. “குழந்தை விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது” என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில், ஒரு குழந்தை விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் கற்றுக்கொண்டும், சிந்தித்துக்கொண்டும்,திறன்களை வளர்த்துக் கொண்டும் தன்னை உருவாக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது . குழந்தைப் பருவம் என்பதை வளர்ந்த பின்னர் வாழ்க்கை நடத்த முன் தயாரிப்பு செய்யும் பருவமாகவே நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.நாம் பாடப்புத்தகங்களில் மட்டும் கற்றல் நடப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு விளையாட்டை பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுகிறோம்.உண்மையில் குழந்தைகள் தங்களின் ஐம்புலன்கள் மூலம் பார்த்து, தொட்டு,கேட்டு, ஓடி, விளையாடி, ஆடி, பாடி, கற்பனை செய்து உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் பருவமே மகிழ்ச்சியான குழந்தைப் பருவம். அந்த வகையில் விளையாட்டுதான் குழந்தையின் வளர்ச்சியிலும் மகிழ்ச்சியிலும் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. “விளையாட்டு தான் குழந்தையின் பிரதான வேலை” என்றார் மரியா மான்டிசொரி. விளையாட்டுதான் கற்றலின் அடிப்படை என்கிறது உளவியல்.சுதந்திரமாக விளையாடும் குழந்தை சிந்திக்கும் குழந்தையாக,சமூகக் கற்றல் நிறைந்த குழந்தையாக, தோல்வியை சந்தித்தாலும், மீண்டு எழும் குழந்தையாக வளர்கிறது. விளையாட்டின் மூலம் வளரும் வாழ்க்கைத் திறன்களாக உளவியல் ஆராய்ச்சிகள் கூறுபவை: சிந்தனை மற்றும் பிரச்சினைத் தீர்க்கும் திறன் கவனம் மற்றும் நினைவாற்றல் உடல் இயக்கத் திறன் சமூக உறவுகள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் திறன் படைப்பாற்றல் தன்னம்பிக்கை விளையாடும் பெற்றோர் விலை உயர்ந்த பொம்மைகளை விட அதீத மகிழ்ச்சியைத் தருபவர்கள் தம் பிள்ளைகளோடு நேரம் செலவிட்டு விளையாடும் பெற்றோர்.ஒன்றாக உணவு சாப்பிடுவது, கதை பேசுவது, ஒன்றாக விளையாடுவது, குழந்தை சொல்லும் சிறிய விஷயங்களைக் கவனமாகக் கேட்பது என நாம் செய்யும் சிறு சிறு செயல்களும் குழந்தைகளின் ஆழ்மனதில் என்றும் நீங்கா நினைவுகளாக மாறிப்போகும். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம் பிள்ளைகள் நாம் வாங்கிக் கொடுத்த பொம்மைகளையும் பொருட்களையும் மறந்து போகலாம். ஆனால் நாம் அவர்களை எப்படி உணர வைத்தோம் ,எப்படி ரசித்துக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தோம் என்பது என்றும் அவர்கள் நினைவில் நிலைத்து நிற்கும்.அந்த உணர்வே தன்னம்பிக்கையின் அடித்தளமாகிறது. கலை மற்றும் படைப்பாற்றல் ஒரு குழந்தை ஓவியம் வரையும்போது, நாம் பல நேரங்களில் கேட்கும் கேள்விகள் என்ன தெரியுமா? “என்ன படம்?”“எப்படி வரையப் போகிறாய்?”“எதற்கு வரைகிறாய்?” ஆனால் நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி என்ன தெரியுமா? “இதை வரையும்போது நீ எப்படி உணர்ந்தாய்?”என்பது தான். கலை என்பது திறமையை நிரூபிக்கும் மேடை மட்டுமல்ல. குழந்தைகள் தங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்தும் ஒரு இடம். வரைதல், வண்ணம் தீட்டுதல், களிமண் கொண்டு உருவங்கள் செய்தல், கதை எழுதுதல், இசை, நடனம், நாடகம் போன்ற படைப்பாற்றல் நிறைந்த செயல்களில் குழந்தைகள் ஈடுபடுவதும் அதன் மூலம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதும் வெகு இயல்பானது. இசை கேட்டதும் ஒரு வயதுக் குழந்தை கூட குதித்து ஆடும் நடனம் இயல்பு தானே! ஒவ்வொரு குழந்தையும் சிறந்த கலைஞனாக வந்தே தீர வேண்டும் என்பதல்ல நமது நோக்கம். குழந்தையின் கற்பனைக்கு இடம் கொடுப்பதும்,கலையின் வாயிலாக மகிழ்ச்சியுடன் தன்னை வெளிப்படுத்துவதுமே கலையின் நோக்கம். பெற்றோரோடும்,பிற குழந்தைகளோடும் இணைந்து விளையாடும் எளிய விளையாட்டுகள்,கலை செயல்பாடுகள் வயது வாரியாக: 2–5 வயது குழந்தையுடன் தரையில் உட்கார்ந்து விளையாடுதல் கதை சொல்லுதல் வண்ணம் தீட்டுதல் ஆடல்,பாடல்,கண்ணாமூச்சி 6–9 வயது குழந்தையின் ஆர்வங்களைக் கவனித்து, அதற்கேற்ற விளையாட்டுப்பயிற்சி கலைப்பயிற்சி, கதைகள் சொல்லுதல்,வாசித்தல் தனி,குழு விளையாட்டுகள் இவற்றில் வெற்றியை மட்டுமல்லாமல், முயற்சியையும் நாம் பாராட்டுவது அவசியம் 10–18 வயது சிறிய வேலைகளை, பொறுப்புகளைக் கொடுப்பது அவர்களின் நண்பர்கள், விருப்பங்கள், ரசனை குறித்த கருத்துகளுக்கு மதிப்பு கொடுப்பது. குடும்பத்தினருடன் ஒரு எளிய சுற்றுலா வார இறுதியில் ஒரு குழந்தைகள் கூடுகை கலை, இசை, விளையாட்டு, எழுத்து, புகைப்படம் போன்றவற்றில் அவர்களுக்கு ஆர்வம் இருந்தால், “இதில் எதிர்காலம் இருக்குமா?” என்று உடனே கேட்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் தனித்துவத்தையும் ஆர்வங்களையும் மதிப்பது மிகவும் அவசியம் உண்மையில் நம் பிள்ளைகளின் மகிழ்ச்சிக்கு பெரும்பாலும் மிகப் பெரிய முயற்சிகள் தேவைப்படுவதில்லை ஒரு சிறு அரவணைப்பு ஒரு கதை சேர்ந்து சிரிக்க சில நிமிடங்கள் ஒரு தலைக் கோதல் இவ்வளவு தான்.இவையே மகிழ்ச்சியின் விதைகள். நம் குழந்தைகளின் வாழ்விலும் தோல்விகளும் ஏமாற்றங்களும் இருக்கும். 24 மணி நேரமும் நம்மால் அவர்களை மகிழ்ச்சிப் படுத்த முடியாது. ஆனால் அந்த அனுபவங்களுக்கிடையில்,“நான் நேசிக்கப்படுகிறேன்,நான் மதிக்கப்படுகிறேன்,என்னால் முடியும்,எனக்காக உதவ என் குடும்பம் இருக்கிறது.” என்று அவர்களை உணர வைப்பதும் இத்தகைய மகிழ்ச்சியின் விதைகளே!அவ்விதைகள் வளரும்போது, மகிழ்ச்சி என்பது வெளியில் தேட வேண்டிய ஒன்றாக இருக்காது.அது நமக்குள் நம் உள்ளத்தினுள் ஊறத் தொடங்கும்.விளையாட்டும் கலையும் குழந்தைகளின் மொழி. அது அவர்களின் உடல், மனம், சமூகத் திறன் ஆகியவற்றிற்கான பயிற்சியும் கூட. மதிப்பெண்களுக்கு அப்பால்.. இன்றைய போட்டி நிறைந்த சூழலில் குழந்தையின் ஒரு நாளை பள்ளி, வீட்டுப்பாடம், வகுப்புகள், தேர்வு தயாரிப்பு என்று முழுவதுமாக நாம் நிரப்பிவிடும் அபாயம் உள்ளது. “விளையாடும் இந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தி இன்னும் ஒரு வகுப்பு போகலாம்” என்று நாம் நினைக்கிறோம்.ஆனால் குழந்தையின் மனதில் எழும் கேள்வி “எப்போது நான் குழந்தையாக இருப்பேன்?” என்பதே. எதிர்காலம் சிறக்க வேண்டும் தான். அதற்காக நிகழ்காலத்தைத் தொலைத்து விடக்கூடாது அல்லவா? ஒரு குழந்தை தினமும் சிறிது நேரமாவது கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் விளையாடவும், தன் விருப்பப்படி ஏதாவது உருவாக்கவும் நாம் வாய்ப்புக் கொடுப்பது நேர விரயம் அல்ல. அது அவர்களின் மனநலத்திற்கான முதலீடு. எனவே, குழந்தைகளுக்கு நாம் கொடுக்க வேண்டியது தேர்வுகளும்,வீட்டுப்பாடங்களும் மட்டுமல்ல.விளையாட இடமும் நேரமும்,கற்பனை செய்ய சுதந்திரமும்,படைப்பாக்க வாய்ப்புகளுமே!இவையே ஒரு குழந்தையை குழந்தையாக இருக்க நாம் செய்யும் பேருதவி. ஏனெனில்,“விளையாட்டோடு வளரும் குழந்தைகள் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்;கலையோடு வளரும் குழந்தைகள் தங்களையே புரிந்துகொள்கிறார்கள்.” சக்தி செண்பகவல்லி உளவியல் ஆலோசகர் (Counseling Psychologist) மற்றும் 'InnerCircle Nurturing Minds' அமைப்பின் நிறுவனர் ஆவார். குழந்தைகள் மற்றும் வளரிளம் பருவத்தினரின் (Child & Adolescent) உளவியலில் சிறப்புத் தேர்ச்சி பெற்ற இவர், சான்றிதழ் பெற்ற பள்ளி ஆலோசகராகவும், வாழ்க்கை முறை திறன் பயிற்சியாளராகவும் (Life Skills Trainer) பணியாற்றி வருகிறார். உளவியல் ஆலோசனை மற்றும் திறன் பயிற்சிகளில் சுமார் 6 ஆண்டுகள் அனுபவம் கொண்ட இவர், ‘மகிழ் பதின்’ (Teen Psychology) புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆவார். மாணவர்களின் மனநலம், ஒழுக்கம் மற்றும் வாழ்க்கை வழிகாட்டுதலுக்காக 1,500-க்கும் மேற்பட்ட அமர்வுகளையும் (Sessions), 1,000-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட ஆலோசனைகளையும் வழங்கியுள்ளார்.

யானை யானை யானையாம்! அழகு நிறைந்த யானையாம்! உடலை அசைத்து மெல்லமாய், தெருவில் நடந்து வந்ததாம். யானை யானை யானையாம்! அன்பு நிறைந்த யானையாம்! கையை அசைத்த குழந்தையை, மேலே ஏற்றிக் கொண்டதாம். யானை யானை யானையாம்! அறிவு நிறைந்த யானையாம்! பார்த்து பயந்த குழந்தையை, விட்டு விலகிச் சென்றதாம். சு.இளவரசி தமுஎகச அறம் கிளையின் துணைச் செயலாளராகச் செயலாற்றி வருகிறார். தமுஎகச அறம் – முகிழ் வாசிப்பறை எனும் சிறார் இலக்கியக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர். மருத்துவர், எழுத்தாளர், கதைசொல்லி எனப் பன்முகத் தளங்களில் இயங்கி வரும் இவர், ‘மூங்கிலில் துளை தேடும் காற்று’ எனும் ஹைக்கூ கவிதை நூல் உள்ளிட்ட மூன்று நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவரது படைப்புகள் பல்வேறு இணைய மற்றும் அச்சு இதழ்களிலும், தொகுப்பு நூல்களிலும் வெளியாகியுள்ளன.

வாழை இலையைத் தொட்டுப் பார்த்தேன் வழவழப்பாய் இருக்குது காற்று வீசும் நேரத்திலே வளைந்து வளைந்து ஆடுது! அரச இலையைத் தொட்டுப் பார்த்தேன் பளபளப்பாய் இருக்குது அசையும் அழகைப் பார்க்கும்போது தட்டு போலத் தெரியுது! மா இலையைத் தொட்டுப் பார்க்க நீளமாக இருக்குது எல்லாப் பக்கமும் தலையைத் திருப்பி வரவேற்பு சொல்லுது! தொட்டாற்சிணுங்கி இலையைத் தொட்டேன் மென்மையாக இருக்குது நிமிர்ந்து பார்க்க வெட்கப்பட்டு தலையைக் குனிந்து சிரிக்குது! பாவண்ணன் இயற்பெயர் பாஸ்கரன். கர்நாடகத் தொலைதொடர்புத் துறை நிறுவனத்தில் கோட்டப்பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றுள்ளார். தமிழில் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து நாவல், சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரை, திறனாய்வு, குழந்தை இலக்கியம் என எல்லா தளங்களிலும் தனித்தன்மையோடு இயங்கி வரும் முக்கியமான படைப்பாளி. 'யானை சவாரி', 'மீசைக்கார பூனை', 'எட்டு மாம்பழங்கள்' ஆகியவை இவரது குழந்தைப்பாடல் நூல்கள்.

குட்டி மரம் போலிருக்கும் குழந்தை கையில் பென்சிலே, கூர்முனையோ மரங்கொத்தி கொத்தியது போல் இருக்கும். வெள்ளைத் தாளில் விளையாடும் வேகமான சிறு அணிலும், வளைந்து நெளிந்து போகும்போது வனம் ஒன்று உருவாகும். அழிப்பான் வந்து பின்னாலே அமைதியாக நடப்பானாம், தவறு செய்த தடமெல்லாம் தட்டித் துடைப்பானாம். கூர்மை போனால் பென்சிலுக்கு குட்டித் தச்சன் வருவானாம், சீவிச் சீவி மந்திரம்போல் சின்ன மூக்கு செய்வானாம். எழுதி எழுதி சிறு பென்சில் இறுதியிலே குட்டியாகும், அறிவு மட்டும் நாள்தோறும் ஆலமரம் போலாகும்! கொ.மா.கோ.இளங்கோ எம்பதுக்கும் அதிகமான சிறார் புத்தகங்களை எழுதியவர். அறிவியல் கதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், பாடல்கள் என சிறுவர் இலக்கியத்தில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார். ஜிமாவின் கைபேசி, சஞ்சீவி மாமா, பச்சை வைரம், வாசிக்காத புத்தகத்தின் வாசனை, சுழற்காற்றாக வந்த சிறுவன், மந்திரக் கைக்குட்டை, சூரியனை ஒளித்து வைத்த சிறுமி, மலைபூதம் வாய்பிளந்த மர்மம் போன்றவை அதில் அடங்கும். சிறந்த குழந்தை எழுத்துக்கான உயரிய விருதுகளைப் பெற்றவர்.இவரது நூல்கள் ஆங்கிலம், தெலுங்கு, இந்தி மொழிகளில் மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன. இவரது கதைகள் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

கட்டுக்கதைகளின் காலம் மனிதர்களை எப்படி அடிமைப்படுத்த முடியும்? நாம் எல்லாம் சுதந்திரமாகத் தானே இருக்கிறோம். என்ற கேள்வி வருகிறது அல்லவா? எல்லாரும் சமமாக இருந்த ஆதிப்பொதுவுடமைக் காலத்தில் மனிதர்கள் தங்கள் தேவைக்காகச் சேர்ந்திருந்தனர். பாதுகாப்பு, உணவு, இனவிருத்தி ஆகிய முக்கியச் செயல்பாடுகளுக்காகக் கூட்டமாக இருந்தனர். அப்போது எல்லாம் சுலபமாக இருந்தது. கூட்டமாக வேட்டையாடும்போது மிகக் குறைவாகவே உழைத்தார்கள். கிடைத்ததைப் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள். யாரும் யாருக்கும் அடிமை இல்லை. எல்லாம் விருப்பத்தின் பேரிலும் தேவைக்காகவும் செய்தார்கள். அப்படிச் சுதந்திரமாக இருந்தவர்களை எப்படி அடிமைப்படுத்த முடியும்? யோசித்துப் பார்ப்போமா? விவசாயம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகு நிலங்களை ஆக்கிரமிக்கிறார்கள். பூமிக்குச் சொந்தமான நிலத்தை தனக்குச் சொந்தம் என்று நினைக்கிறார்கள். எல்லாம் பொது என்ற நிலை எல்லாம் தனி என்று மாறுகிறது. முன்பு தங்களுடைய கூட்டத்துக்காக வேலை பார்த்தார்கள். இப்போது தனி மனிதருக்காக வேலை பார்க்க வேண்டும். யாராவது ஒரே நாளில் மாறிவிடுவார்களா? அப்படி நடக்குமா? நிலத்தை வைத்திருந்தவர்கள் அந்த நிலத்தில் விளைந்த தானியங்களின் மூலம் பெரிய செல்வந்தரானார்கள். எப்படித் திடீரென்று செல்வந்தராக மாறமுடியும்? தனிமனிதர்களை தங்களுடைய நிலத்தில் வேலை செய்ய வைத்தார்கள். அவர்களுடைய உழைப்புக்கு ஏற்ற கூலியைக் கொடுக்கவில்லை. அதாவது ஒருவர் ஒரு நாளில் 12 மணி நேரம் நிலத்தில் வேலை பார்க்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவருக்கு 12 மணி நேர வேலைக்கான கூலியைத் தரவேண்டும் இல்லையா? அதுதானே சரி. ஆனால் அவர்களுக்கு 6 மணி நேரக் கூலியே தரப்பட்டது. மீதி 6 மணி நேரக் கூலி என்ன ஆச்சு? அதை நிலம் வைத்திருந்தவர் எடுத்துக் கொண்டார். அவர் உழைக்கவே இல்லை. அது சரிதானா? சரிதானே. அவர் நிலம் வைத்திருக்கிறார். அவர் வேலை கொடுக்கிறார். அதனால் அவர் எடுத்துக் கொள்கிறார். அப்படித்தானே நாம் நினைப்போம். இப்போது இப்படிக் கேள்விகளைக் கேட்டுப் பார்ப்போமே. நிலம் எங்கிருக்கிறது? பூமியில். பூமியின் நிலம் யாருக்குச் சொந்தம்? பூமிக்கா? பூமியில் பிறந்த மனிதருக்கா? மனிதன் பிறக்கும்போதே நிலத்தைக் கொண்டுவந்தானா? இயற்கையின் கோடிக்கணக்கான படைப்புகளில் மனிதனும் ஒரு படைப்பு. இல்லையா? ஆனால் மனிதன் தன்னைப் படைத்த பூமியை, இயற்கையை என்ன செய்கிறான்? அப்படி என்றால் பூமிக்குச் சொந்தமான நிலத்தைத் தன்னுடைய நிலம் என்று சொல்ல உரிமை இருக்கிறதா? யோசித்துப் பாருங்கள். நிலத்தைச் சொந்தம் என்று சொன்னான். மற்றவர்களை நிலத்தில் பாடுபடச் சொன்னான். பாடுபட்டு விளைந்த தானியங்களை அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் கொடுத்தது போக மொத்தமாக எடுத்துக் கொண்டான். இதைக் கேள்வி கேட்காமல் இருப்பார்களா? மற்றவர்கள் கேட்டார்கள். சண்டை போட்டார்கள். அப்போது நிலத்தின் சொந்தக்காரன் இரண்டு தந்திரம் செய்தான். என்ன இரண்டு தந்திரம்? ஒன்று எதிர்ப்பவர்களை, கேள்வி கேட்பவர்களை, சண்டைபோடுபவர்களை அடக்குவதற்கு அடியாட்களை வேலைக்கு வைத்தான். அவர்கள் அடித்து நொறுக்கினார்கள். பல சமயம் கொலையும் செய்தார்கள். அதைப் பார்த்த மற்றவர்கள் பயந்தார்கள். நடப்பது அநியாயம் என்றாலும் பதில் பேசவில்லை. இன்னொரு தந்திரம் நிலத்தை வைத்திருந்தவன், தன்னை கடவுளின் தூதர் என்றான். கடவுளின் பிரதிநிதி என்றான். கடவுளின் குழந்தை என்றான். அவன் சொல்வதை அனைவரும் கேட்கவேண்டும் என்றான். அவனுடைய தந்திரத்துக்குத் துணையாகப் பூசாரிகளை வைத்துக் கொண்டான். பூசாரிகள் அந்த நில உடமையாளர்களைப் புகழ்ந்து பாடல்கள் பாடினார்கள். கடவுளே பூமிக்கு அனுப்பி வைத்து, நீதி நியாயத்தை நிலை நாட்டச் சொல்லியிருக்கிறார் என்று கட்டுக்கதைகளைக் கட்டினார்கள். தினமும் அந்தக் கட்டுக்கதைகளைக் கோவில்களில் கதைகளாகச் சொன்னார்கள். திரும்பத் திரும்பக் கேட்டு மக்களும் அதை உண்மை என்று நம்பத் தொடங்கினார்கள். அதன்பிறகு நில உடமையாளர் சொல்வது தான் சட்டம் ஆகி விட்டது. அவனுடைய வசதிக்காகச் சட்டங்களை இயற்றினான். படை திரட்டினான். அருகிலுள்ள நிலங்களைக் கைப்பற்றினான். அங்கிருந்த மக்களை அடிமைப்படுத்தி வேலை வாங்கினான். பல ஊர்களைச் சேர்த்து நாடாக்கினான். நாட்டுக்கு அவனே அரசன் ஆனான். பெரிய பெரிய கோவில்களைக் கட்டினான். பூசாரிகள் புரோகிதர்கள் ஆனார்கள். இன்னும் புதிது புதிதாகக் கட்டுக்கதைகளை எழுதினார்கள். கடவுள்களின் கதைகளை எழுதினார்கள். அரசர்களின் வாழ்க்கையைக் கதைகளாக எழுதினார்கள். குடிமக்கள் எப்படி வாழவேண்டும் என்று கதைகளாக எழுதினார்கள். பெண்களுக்கான கட்டுப்பாடுகளைக் கதைகளாகச் சொன்னார்கள். ஆண்களுக்கான கடமையைக் கதைகளாகச் சொன்னார்கள். குழந்தைகளுக்கான நன்னெறிகளைக் கதைகளாகச் சொன்னார்கள். ஆக, கதைகளின் வழியே மக்களின் மனதை வசியம் செய்தார்கள். மக்களும் கதைகளை உண்மை என்று நம்பி எதைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்பதை மறந்தார்கள். அரசர்கள் தங்களுடைய ஆசைப்படி இஷ்டம் போல வாழ்ந்தார்கள். ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். இந்தக் கட்டுக்கதைகளில் இருந்தது எல்லாம் சுயநலம், பேராசை, கேள்வி கேட்காமல் நம்புவது, அரசருக்காகத் தியாகம் செய்வது, பெண்களை அடிமைப்படுத்துவது, எல்லாரும் கல்வி கற்பதை மறுப்பது, போன பிறவியில் செய்த பாவங்களுக்கு இந்தப் பிறவியில் தண்டனை தான் இந்த வாழ்க்கை, இல்லாத சொர்க்கம், நரகம், என்று ஏராளமான கட்டுக்கதைகளை உருவாக்கினார்கள். எனவே நில உடமைச் சமூகம் ஏற்றத்தாழ்வுகள் மிக்கதாக இருந்தது. ஏழைகள், பணக்காரர்கள் என்று இரண்டு விதமான மனிதர்கள் இருந்தார்கள். ஏழைகள் உழைத்தார்கள். உழைத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். மூன்று வேளை உணவுக்கே கஷ்டப்பட்டார்கள். நல்ல உடை உடுத்த கஷ்டப்பட்டார்கள். குடியிருக்க இடம் இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டார்கள். அவர்களிடம் உங்களுடைய கஷ்டத்துக்குக் காரணம் தலைவிதி என்று கதைகள் சொல்லப்பட்டன. யோசித்துப் பாருங்கள். யாருக்கும் சொந்தமில்லாத இந்த பூமியில் எல்லாரும் சமமாக வாழவேண்டும் தானே. அப்படி வாழ்வதற்கு வழி சொல்லாதக் கட்டுக்கதைகளை நாம் நம்பலாமா? ( அறிவோம் தெளிவோம் )