Search this site

அது ஒரு வளைந்து வளைந்து செல்லும் மலைப்பாதை. அங்கு மாலி என்ற குரங்கும் காளி  என்ற குரங்கும் வாழ்ந்துவந்தன.            மரத்தில் அமர்ந்து கொண்டு பாதையில் செல்லும் வாகனங்களைப் பார்ப்பது அவைகளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.            வாகனத்தில் செல்பவர்கள் அவர்களைப் புகைப்படம் எடுப்பதைப் பார்த்திருக்கின்றன. அப்படி எடுப்பதைப் பார்க்கும் பொழுது தங்களிடமும் இது போன்ற ஒன்று இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று இருவரும் பேசிக் கொள்வார்கள்.          ஒரு நாள் இருசக்கர வாகனத்தில் சென்ற இருவர் சாகசம் செய்து கொண்டு சென்றனர். அப்போது அவர்கள் சட்டைப் பையிலிருந்து  ஒரு அலைபேசி கீழே விழுந்ததைக்கூட  கவனிக்காமல் சென்று விட்டனர். மாலியும் காளியும் விரைந்து சென்று அதை எடுத்துக்கொண்டுவந்து ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்தன. அந்த மரம் காட்டுப் பூவரசன் மரம். மிகப் பெரிய மரம். நான்கு பேர் நின்று கைகளைச் சேர்த்து பிடித்தால்தான் பிடிக்க முடியும். அவ்வளவு பெரியது அந்த மரம். அந்த மரத்தில்தான் காளியும் மாலியும் பெரும்பாலும் இருப்பார்கள்.        கையில் கிடைத்த அந்த அலைபேசியைத்  திருப்பி திருப்பிப் பார்த்தது மாலி.       காளி, மாலியைப் பார்த்து "எவ்வளவு நேரம்தான் அதை நீயே வச்சுகிட்டு இருப்பே. எங்கிட்டே கொடு நான் கொஞ்சம் நேரம் வச்சிருக்கேன்" என்றது.        " மாட்டேன் மாட்டேன்  இப்பக் கொடுக்கமாட்டேன்" என்றது மாலி...    காளி  கோபித்துக்கொண்டது. "உன்னப் போயி நல்லவன்னு நெனச்சம்பாரு"என்று சொல்லித் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டது.       காளி வருந்துவதை பார்க்க முடியாத மாலி உடனே அலைபேசியை காளியிடம் கொடுத்தது.         அலைபேசியை வாங்கிய காளி மாலியைப் போலவே திருப்பி திருப்பி பார்த்தது. திடீரென்று ஒரு அழைப்பு வந்தது. அப்போது என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கத்திக்கொண்டு கிளைக்கு கிளை தவ்வியது. அலை பேசியைக் கீழே போடாமல் கையிலேயே வைத்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் ஓடியது.       அதன் பின்னாலேயே மாலியும் ஓடியது. மோனிகா மோனிகா என்று அது மிகுந்த ஒலி உடன் பாடியது. அலைபேசி அலறவும் தம் கையில் உள்ள அலைபேசியை அங்கும் இங்கும் மாறி மாறி பிடித்ததில் அலைபேசி ஆன் ஆகிவிட்டது.          அந்தப் பக்கம் இருந்து ஹலோ ஹலோ டேய் நான் தான் அம்மா பேசுறேன் ஏன்டா  பேசவே மாட்டேங்குற? எங்கடா போன கல்லூரி போவதாகச்  சொல்லிட்டு எங்க போனே? என்று அம்மா திட்ட தொடங்கினார்.          காளிக்கும் மாலிக்கும் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் இருவரும் தலையைச் சொரிந்து கொண்டார்கள்.          அழைப்பு நின்றவுடன் மாறி மாறி இருவரும் செல்பி எடுத்துக் கொண்டனர்.        செல்பி எடுப்பதில் ஆர்வமான அவர்கள் அன்னம், தண்ணீர் இல்லாமல் அதை வச்சுக்கிட்டு செல்ஃபி புகைப்படமா எடுத்து தள்ளினார்கள்.      தேன் எடுக்க வந்த தேனீ அந்தச் செய்தியைக் காடு முழுக்கச் சொன்னது.         அதைப் பார்க்க க் கொஞ்ச நேரத்தில் யானை, சிறுத்தை, புலி, மான், முயல், குரங்கு, மயில், குயில், மைனா, புறா, கழுகு, ராஜாளி, முள்ளெலி என அங்கு ஒரு பெரும் படையே திரண்டுவிட்டது. அத்தனை பேரும் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே சிந்தனையில் மூழ்கினார்கள். இவ்விருவர் யாரையுமே பார்க்கவில்லை அப்படி இப்படி நின்று புகைப்படத்திற்கு போஸ் கொடுத்தபடியே இருந்தனர்.          அங்கு கூடிய விலங்குகளும் பறவைகளும் அவர்களை அழைத்துப் பார்த்தன. கத்தி பார்த்தன. ஆனால் அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் காளியும் மாலியும் அவர்களையும் சேர்த்து செல்பி எடுத்துக் கொண்டிருந்தன.       அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கூச்சலிட்டு கூட பார்த்தனர் இவைகள் இரண்டும் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. சமூக வலைத்தளங்களில் பேசும் நபர்களைப் போல் காளியும் மாலியும் பேச தொடங்கினார்கள்.       காட்டில் உள்ள காட்சிகளை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களே பாருங்கள் நான் தான் காளி இவன்தான் மாலி.  எங்கள் பக்கத்தில் தான் கிளி இருக்குது பாருங்க ஹலோ சொல்லு என்றது காளி உடனே கிளி ஹலோ ஹலோ என்றது.          பக்கத்தில் அமர்ந்து பாடிக்கொண்டிருந்த குயிலைக் காட்டி இந்த காட்டிலேயே இவங்க கூட்டம்தான் நல்லா பாடுவாங்க கேட்கிறீர்களா நண்பர்களே என்று சொல்லிவிட்டு குயிலிடம் அலைபேசியைத் திருப்பியவுடன் குயில் அழகாய் பாடியது.          அப்படி அங்குள்ள ஒவ்வொன்றையும் காட்டி மாலியும் காளியும் பேசிக்கொண்டே இருந்தன.      அதையெல்லாம் மற்ற மிருகங்களும் நேரம் காலம் பார்க்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.         இதையெல்லாம் பார்த்த ராஜாளி கழுகுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது காளி மாலி இருவரும் பேசாம அந்த அலைபேசி கீழே போடுங்க.  இல்லை என்றால் ரெண்டு பேரையும் காடு கடத்தி விடுவேன். பாத்துக்கங்க என்று சத்தமா கத்தியது.        அப்போதுதான் தேனீயும் ஆமாம் நானும் என் வேலைய செய்யாம அதையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று வருந்தியது தேனீ அப்படி சொல்லியதும் மற்ற விலங்குகளும் வருந்தின.      ராஜாளி கழுகு அன்பாகச் சொல்லிப் பார்த்தது. பின்பு மிரட்டிப் பார்த்தது. மாலியும் காளியும் கேட்பதாகவே இல்லை. கடைசியில் ராஜாளி கழுகு பறவைகளோடும் விலங்குகளோடும் ஆலோசனை செய்தது. ஏக மனதாக விலங்குகளும் பறவைகளும் அந்த அலைபேசியைப் பிடுங்கி எங்கிருந்து எடுத்தார்களோ அங்கே வைத்து விடுவது என்று முடிவு செய்தார்கள்.       சோறு தண்ணீர் இல்லாம பித்து நிலைக்கு போயிருந்த காளி மாலியிடமிருந்து ராஜாளி கழுகு அந்த அலைபேசியைப் பிடுங்கியது.        ராஜாளி கழுகு பிடுங்கியதும் மாலியும் காளியும் அழுதார்கள் அழுதார்கள் அப்படி அழுதார்கள். குதித்தார்கள், உருண்டார்கள், புரண்டார்கள் கத்தினார்கள் யாரும் கொஞ்சம் கூட கண்டுக்கவே இல்லை. அதனால் கொஞ்ச நேரத்தில் வேறு வழி இல்லாமல் இருவரும் அமைதியானார்கள்.      பிறகுதான் பசியை உணர்ந்தார்கள். தம்மைச் சுற்றியுள்ள நண்பர்களையும் உறவுகளையும் நினைத்தார்கள். அலைபேசியைப் பார்த்து பார்த்து கண்கள் எரிச்சல் கொண்டதையும் கைகள் வலியை அடைந்ததையும் உணர்ந்தார்கள்.      அச்சச்சோ அந்த கேடுகெட்ட இயந்திரத்தை வச்சுக்கிட்டு மக்கள் உழைக்காமல் வீணாகப் போகிறார்களே என்று வருந்தின.  அவர்களிடமிருந்து பிடுங்கிய அலைபேசியை எடுத்த  இடத்தில் கொண்டு சென்று போட்டது ராஜாளி கழுகு.  எல்லோரும் அப்பாடா காட்டைப் பிடித்த கேடு அகன்றது என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளி குதித்து மகிழ்ந்தார்கள்‌.       காளியும், மாலியும் கூட ஏதோ சுமையை இறக்கி வைத்ததைப் போல் மகிழ்ந்தனர். ஈரோடு சர்மிளா முனைவர். மு. சர்மிளாதேவி, கல்லூரிப்பேராசிரியர். தமிழ்நாடு அரசு வாசிப்பு இயக்கத்தின் மாநிலக்கருத்தாளர், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் மாநிலக்குழு உறுப்பினர். தீவிர வாசிப்பிலும் எழுத்திலும் பேரார்வம் கொண்டவர். பின் நவீனத்துவம் எம்.ஜி.சுரேஷின் படைப்புகளில், எவஞ்சொன்னது ராஜான்னு, மகிழினி IPS,மந்திரச்சங்கும் பப்பிக்குட்டியும், கோடைக்குதூகலம், ஆந்தையும் மரங்கொத்தியும்,துணிச்சல்காரி, வானி, போன்ற நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். ஆங்கிலத்திலும், மலையாளத்திலும் இவரது நூல்கள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.

வாழ்க்கை உருவாக்கிய கேள்விகள் : மனிதர்களின் ஆராய்ந்து அறியும் பகுத்தறிவு வளராத காலத்தில் மனிதர்கள் யார் எதைச் சொன்னாலும் நம்பினார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் நடக்கும் நல்லது கெட்டது அனைத்துக்கும் யார் காரணம்? ஏன் இப்படி நடக்கிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தெரியாத போது தன்னை மீறிய சக்தி இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது என்று உணர்ந்தார்கள். அது கடவுள் என்று சிலர் சொன்னார்கள். அது இயற்கை என்று சிலர் சொன்னார்கள் அது தலைவிதி என்று சிலர் சொன்னார்கள். அது தற்செயல் என்று சிலர் சொன்னார்கள் அது மனிதனால் ஏற்பட்ட து என்று சிலர் சொன்னார்கள். மனிதர்களுக்கு விடை தெரியாத கேள்விகள் இன்றுவரை இருந்து கொண்டே இருக்கத்தான் செய்கின்றன. கடவுள் தான் இந்த உலகத்தைப் படைத்தார்,  உயிர்களைப் படைத்தார்,  மனிதனைப் படைத்தார்,  பிறப்பையும் இறப்பையும் படைத்தார். இன்ப துன்பங்களைப் படைத்தார்.  ஏற்ற தாழ்வுகளைப் படைத்தார்.  உயர்வு தாழ்வு என்ற வேறுபாடுகளைப் படைத்தார்.  ஏழை, பணக்காரனைப் படைத்தார். ஆணிலிருந்து பெண்ணைப் படைத்தார்.  என்று ஏராளமான கட்டுக்கதைகளை உருவாக்கினார்கள்.  இன்றும் இந்தக் கட்டுக்கதைகளுக்கு மவுசு இருக்கிறது.  பெரும்பாலான மக்கள் இவற்றை நம்புகிறார்கள்.  தங்களுடைய துன்பங்களுக்குக் காரணம் தெரியாத போது தலை எழுத்து, தலைவிதி என்று நம்பத் தொடங்கினார்கள். அதை மாற்றுவதற்காகக் கடவுளைப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். வேண்டுதல் செய்தார்கள். பரிகாரம், நேர்த்திக்கடன் என்று கடவுளிடம் பேரம் பேசினார்கள். இந்த பூமியில் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒவ்வொரு கடவுள் தோன்றினார். ஆதிப்பழங்குடி மக்கள் வழிபட்ட ஆவிகள், இயற்கை உயிர்கள் இப்போது பெரிய கடவுளாக மாறினார்கள். இந்தக் கடவுளருக்குக் கதைகள் தோன்றின. இந்த பூமியைப் போலவே இன்னொரு இடம் இருப்பதாக க் கட்டுக்கதைகள் உருவாக்கப்பட்டன.  மனிதர்கள் இறந்த பிறகு அந்த மேல் உலகத்துக்குப் போவார்கள் என்று நம்பச் சொன்னார்கள். இந்த வாழ்க்கையில் செய்யும் நல்லது கெட்ட துகளுக்கு ஏற்ப அங்கே சொர்க்கமோ நரகமோ கிடைக்கும். அதாவது நல்லது செய்தால் சொர்க்கமோ, கெட்ட து செய்தால் மீண்டும் வேறு வேறு பிறவிகளை எடுத்து துன்பமடைய வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். இப்படி ஏழு பிறவிகளை எடுத்தபிறகு சொர்க்கத்துக்குச் சென்று கடவுளை வேண்டி முக்தி அடையலாம். அதாவது கடவுளோடு ஒன்றாக க் கலந்து விடலாம் என்று கப்சா விட்டார்கள். பெரும்பாலும் இந்தக் கதைகளின் அடிப்படையில் சிலச் சில மாற்றங்களுடனே பூமியின் மற்ற பகுதிகளிலும் சொன்னார்கள்.  எனவே மக்கள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் படும் துன்பங்களுக்கும் இன்பங்களுக்கும் அவர்கள் காரணம் இல்லை.   எது காரணம்? போனபிறவியில் செய்த நல்லது கெட்ட து.  கடவுளின் விருப்பம். பிறக்கும் போது தலையில் எழுதிய எழுத்து. அதாவது விதி. இந்த மூடநம்பிக்கைகளை வைத்து சோசியம் பிறந்தது.  சரி. மூடநம்பிக்கை என்றால் என்ன? மூட நம்பிக்கை என்றால் அறிவியல்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படாதவை. ஆதாரம் இல்லாதவை. உண்மையில் நடக்க இயலாத கற்பனைகள். கட்டுக்கதைகளை அடிப்படையாக க் கொண்டவை. என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். நீங்களே யோசியுங்களேன். நம்முடைய வீட்டில் இப்படி என்ன என்ன நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன? அவற்றைப் பட்டியலிட்டு இந்தக் கட்டுரைக்குப் பின்னூட்டமாக எழுதுங்கள் பார்க்கலாம்.  ( அறிவோம் தெளிவோம் ) உதயசங்கர் 200 –க்கும் மேற்பட்ட சிறார் நூல்களின் ஆசிரியர்.  சிறுகதை, கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு, கட்டுரை என்று அனைத்து வகைமைகளிலும்  பங்களிப்பு செய்து வருகிறார். பால சாகித்ய புரஸ்கார் விருது, தமிழ்ச்செம்மல்  விருது உள்ளிட்ட பல விருதுகளைப் பெற்றவர்.

ஞானச் செருக்குடை  பாரதி-எழு       ஞாயிறாம் விடுதலைச் சாரதி! வானம் அளந்திடும் மாருதி-அவன்        வடித்ததோ இன்ப வாரிதி! தேனைச் சொரிந்திடும் தமிழ்க்கவி-அவன்        தேடிய விடுதலைப் படைக்கவி! கானகம் மலைகளின் குடைக்கவி-அதைக்      கவிதை  வடித்த கலைக்கவி! கண்ணன் பாட்டைப் பாடினான்-அவன்        கண்ணம் மாவுடன் ஆடினான்! வண்ணக் கவிதைப் பாடினான்-அதில்        வாழ விடுதலைத் தேடினான்! பாஞ்சாலி சபதம் பாடினான்-அதில்         பாரதத் தாயை  நாடினான் வாஞ்சை  விடுதலைத் தேடினான்-கவி        வடித்தே வீரத்தில் கூடினான்! எண்ணரும் மொழிகளை அறிந்தவன்-அதில்         ஏற்றம் தமிழெனப் புரிந்தவன்! பண்ணருங் கலைகளில்  உயர்ந்திட-அவன்        பாடினான் உலகோர் அயர்ந்திட! பாரதித் தேரை  இழுத்திடு-அவன்      பாக்களைப் புகழில் உயர்த்திடு! பாரதிர நீயும் உரைத்திடு-பாரதிப்      பாடலில் நாட்டைக் கரைத்திடு! கோவி.பால.முருகு இயற்பெயர் பால.முருகுவரதராசன் தமிழாசிரியர், தலைமையாசிரியர்(பணிநிறைவு) 15 நூல்கள் எழுதியுள்ள இவர் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தீக்கதிர் வண்ணக்கதிர் பாலர் பூங்காவில் எழுதி வருகிறார். பத்துக்கு மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார்.

உலகிலேயே அதிக காலம் வாழும் முதுகெலும்புள்ள உயிரி,உலகின் மிகப்பெரிய சுறாக்களில் ஒன்று என்பதுபோன்ற பல பெருமைகளுக்கு உரியது  க்ரீன்லாந்து சுறா. சுமார் 250 ஆண்டுகள் முதல் 500 ஆண்டுகள் வரையிலும் வாழுமாம். அதிகபட்சம் 21 அடி வரைக்கும் வளருமாம்.  க்ரீன்லாந்து சுறா என்ற பெயர் இருந்தாலும் உலகின் பிற பகுதிகளிலும்  அவ்வப்போது காணப்படும்.ஊன் உண்ணியான இந்த சுறா இனம் மனிதர்களைத் தாக்குவதில்லை. இதன் தசையில் நச்சுப்பொருட்கள் இருப்பதால் இதை நம்மால் சாப்பிட முடியாது. ஒரு காலத்தில் மீன் எண்ணெய்க்காக இந்த இனம் அதிகமாக  வேட்டையாடப் பட்டது என்பதால்  இதன்  எண்ணிக்கை கொஞ்சம் குறைந்துவிட்டது. இவை எல்லாமே சுவாரஸ்யமான தகவல்கள்தாம். ஆனால் இவற்றையெல்லாம்விட சுவாரஸ்யமான, முக்கியமான தகவல் என்ன தெரியுமா? இந்த இனத்தைப் பற்றி மனிதர்களுக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாது என்பதுதான். அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் அசுரவேகத்தில் வளர்ந்துவிட்ட இந்த காலத்திலும் இதுதான் நிலைமை. இது பொதுவாக அதிக ஆழத்தில் வாழும் என்பதால் இந்த இனத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி மிகவும் குறைவாகத்தான் நடக்கிறது. அட! இவ்வளவு ஏன்? 2025ம் ஆண்டு வரைக்கும் இந்த சுறாவுக்குக் கண் தெரியாது என்றுதான்  நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆழமான, கலங்கலான குளிர் கடல்களில் வாழ்வதால் கண் பார்வை தேவையில்லை என்றும்,இது மோப்பசக்தியையும் பிற புலன்களையும் வைத்து வேட்டையாடும் என்றும்  விஞ்ஞானிகள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். 2026 ஜனவரியில் வந்த ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையில், இந்த சுறா இனத்துக்கு நன்றாகக் கண் தெரியும் என்பதை விஞ்ஞானிகள் தெளிவாக எழுதியிருக்கிறார்கள்.இதுபோன்ற அடிப்படை அம்சங்களே இப்போதுதான் தெரிய வருகின்றன. "இந்த சுறா இனத்தைப் பொறுத்தவரை எல்லாமே கேள்விக்குறிதான்" என்கிறார் ஆராய்ச்சியாளர் ஜென்னா எட்வார்ட்ஸ். கடலுக்கு அடியில் நூற்றாண்டுகாலமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்தப்  பிரம்மாண்ட விலங்குகளை பற்றி மனித இனம் இப்போதுதான் ஆழமாக ஆய்வு செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறது.  ஆச்சரியமாக இருக்குல்ல! நாராயணி சுப்ரமணியன் உயிரித் தொழில்நுட்பத்தில் இளங்கலைப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றுள்ளார்.  கடல்சார் உயிரியலில் முதுகலைப் பட்டமும், பவளப்பாறை மீன்களைப் பற்றிய ஆய்வுக்காக  பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழத்தில் முனைவர்  பட்டமும் பெற்றவர். இளம் விஞ்ஞானி விருது, சிறந்த அறிவியல் தமிழ் கட்டுரைக்கான அருணா ராஜகோபால் விருது, எஸ்.ஆர்.வி  கல்விக்குழுமத்தின்   படைப்பூக்க   விருது ,பாவை  விருது  ஆகிய விருதுகளைப்  பெற்றுள்ளார். கடலும்  மனிதரும் , விலங்குகளும்  பாலினமும் , ஆழ்கடல், சூழலும்  பெண்களும் , நெய்தல் மீன்கள்  உள்ளிட்ட   பதினைந்து     நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

காலத்தால் அழியாத வீரமங்கை நகுலன் : அத்தை… இன்று என்ன கதை சொல்லப் போறீங்க? ஜோ : மழை பெய்து முடிந்த பின் அடிக்கிற குளிர்ந்த காற்று இதமா இருக்குது இல்லையா? ரதி : ஆமாம் அத்தை! இந்த நேரத்துல புத்தகம் படிச்சுக்கிட்டு காபி குடிச்சா ரொம்ப நல்லா இருக்கும். ஜோ : இந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கிற கதையைத் தான் இன்று நான் சொல்ல போறேன். இது ஒரு சாதாரணக் கதை இல்லை. இது ஒரு உண்மை வரலாறு. ஒரு பெண் எப்படி ஒரு பேரரசை எதிர்த்து போராடினாள் தெரியுமா?” ரதி: பெண்ணா? யார் அத்தை? நகுலன் : ஜான்சி ராணியா? ஜோ : அவங்க பெயர் — வீரமங்கை வேலுநாச்சியார். 1730-ம் ஆண்டு இராமநாதபுரம் அருகிலுள்ள சக்கந்தி என்ற ஊரில் பிறந்தவர் வேலுநாச்சியார். அவருடைய தந்தை மன்னர் செல்லமுத்து சேதுபதி. தாய் முத்தாத்தாள் நாச்சியார். அரசர்கள் பொதுவாக ஆண் குழந்தையை எதிர்பார்ப்பார்கள். ஆனால் பெண் குழந்தை பிறந்தாலும், செல்லமுத்து சேதுபதி ஒருபோதும் வருந்தவில்லை. ‘என் மகள் ஒரு வீராங்கனை ஆக வேண்டும்’ என்று முடிவு செய்தார். நகுலன் : அப்படின்னா அவங்க சின்ன வயசிலேயே போர்க் கலை கற்றுக்கொண்டாங்களா? ஜோ : ஆமாம். வாள்வீச்சு, சிலம்பம், அம்பு எய்துதல், ஈட்டி எறிதல், குதிரையேற்றம், யானையேற்றம்… எல்லாமே கற்றார். அதுவும் மட்டும் இல்லாமல், தமிழோடு சேர்த்து கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம், உருது, சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் போன்ற பல மொழிகளையும் கற்றார். அவர் பத்து மொழிகள் தெரிந்த ஒரு பன்மொழிப் புலமைசாலி. ரதி : அத்தை… அப்படியென்றால் அவங்க ரொம்ப புத்திசாலியா? அவங்க கல்யாணம் பண்ணிட்டாங்களா? ஜோ : ஆம். வீரமும் அறிவும் சேர்ந்தவர். 1746-ல் சிவகங்கை மன்னர் முத்து வடுகநாதர் வேலுநாச்சியாரை திருமணம் செய்து கொண்டார். அவருக்கு வேலுநாச்சியாரின் வீரமும் அறிவும் மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதனால் 16 வயதிலேயே வேலுநாச்சியாருக்கு ஒரு படையை ஒப்படைத்து தளபதியாக்கிப் பெருமைப்படுத்தினார். நகுலன் : அப்படின்னா அவங்க ராணி மட்டும் இல்ல, படைத்தலைவரும்தானே! ஜோ : அப்படித்தான். அந்தக் காலத்தில் ஆற்காடு நவாப் முகம்மது அலி பல பாளையங்களை கைப்பற்ற முயன்றான். அவன் ஆங்கிலேயர்களுடன் சேர்ந்து பல இடங்களை ஆட்சி செய்ய முயன்றான். ஒருநாள் நவாப் முத்து வடுகநாதரிடம் கப்பம் கேட்டு செய்தி அனுப்பினான். . ரதி : மன்னர் என்ன சொன்னார்? ஜோ : அவர் கோபமாக, ‘நவாப் எங்களுக்கு மன்னரா? சல்லிகாசு கூட கப்பம் கட்ட மாட்டேன்! என்றார். காளையார் கோவில் போர் 1772-ல் நவாபும் ஆங்கிலேய கும்பினி படைகளும் சேர்ந்து சிவகங்கை மீது தாக்குதல் நடத்தினர். ஒருநாள் இரவு காளையார் கோவிலில் வழிபாடு செய்து கொண்டிருந்த முத்து வடுகநாதரையும் அவரது மனைவி கௌரி நாச்சியாரையும் திடீரென தாக்கினர். பீரங்கிகளும் துப்பாக்கிகளும் இருந்ததால் கடும் போர் நடந்தது. மன்னர் வீரமாகப் போரிட்டாலும் இறுதியில் வீரமரணம் அடைந்தார். நகுலன் : அத்தை… வேலுநாச்சியார் அப்போ என்ன செய்தார்? ஜோ : கணவர் இறந்த செய்தி கேட்டதும் வேலுநாச்சியார் மிகவும் துயரப்பட்டார். ஆனால் அழுதபடி உட்காரவில்லை. ‘என் கணவரை கொன்றவர்களை பழிவாங்காமல் நான் அமைதியாக இருக்க மாட்டேன்!’ என்று சபதம் எடுத்தார். ரதி : அத்தை அவர் தனியாகவா போரிட்டார்? ஜோ : மருது சகோதரர்கள் — பெரிய மருது, சின்ன மருது — அவருக்கு உதவினார்கள். வேலுநாச்சியார் தன் மகள் வெள்ளச்சி நாச்சியாருடன் திண்டுக்கல் அருகிலுள்ள விருப்பாட்சிக்கு சென்றார். அப்போது மைசூர் மன்னர் ஹைதர் அலி ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்தார். வேலுநாச்சியார் அவரிடம் உதவி கேட்க முடிவு செய்தார். ஒருநாள் மாறுவேடமிட்டு ஹைதர் அலியின் அரண்மனைக்கு சென்றார். அவர் உருது மொழியில் சரளமாக பேசினார். அதைப் பார்த்து ஹைதர் அலி ஆச்சரியப்பட்டார். ‘ நான் உதவுகிறேன்’ என்று கூறி படைகளையும் ஆயுதங்களையும் கொடுத்தார்.‌ விருப்பாட்சியில் எட்டு ஆண்டுகள் தங்கி வேலுநாச்சியார் படைகளை திரட்டினார். மருது சகோதரர்களும் புதிய வீரர்களை சேர்த்தனர். இறுதியாக சிவகங்கையை மீட்க பெரிய படையுடன் புறப்பட்டார்கள். நகுலன் : இன்னொரு பெண்ணைக் கூடச் சொல்வார்களே அத்தை. அவர் பெயர் கூட குயிலி என்று நினைக்கிறேன். ஜோ : இந்த போரில் மிகவும் முக்கியமான ஒருவர் குயிலி. அவர் வேலுநாச்சியாரின் நம்பிக்கையான பெண் வீராங்கனை. ஒருநாள் குயிலி தன் உடலில் எண்ணெய் ஊற்றி தீ வைத்து கொண்டு ஆங்கிலேயர்களின் ஆயுதக் கிடங்குக்குள் குதித்தார். அதனால் அந்த ஆயுதங்கள் அனைத்தும் வெடித்து நாசமாகின. ரதி : என்ன அவங்களே போய் விழுந்து செத்து போய்ட்டாங்களா? அதைவிட பெரிய தியாகம் இருக்க முடியாதே! ஜோ : ஆம். குயிலி இந்தியாவின் முதல் தற்கொலைப் படை வீராங்கனை என்று கூட சொல்லப்படுகிறார். நகுலன் : அத்தை ஒரு சந்தேகம். குயிலி கற்பனை கதாபாத்திரம் என்று என் அப்பா கூறினாரே! அது உண்மையான கதாபாத்திரமா கற்பனைக் கதாபாத்திரமா? ஜோ : ஆய்வாளர்களில் சிலர் கற்பனை கதாபாத்திரம் என்றும் சிலர் உண்மைக் கதாபாத்திரம் என்றும் கூறுகிறார்கள். அது இன்னும் சரிவரத் தெரியவில்லை. ரதி : எந்த வருஷம் ஆங்கிலேயரிடம் இருந்து சிவகங்கையை மீட்டார் அப்படி மீட்டதுக்கப்புறம் அவர் நாட்டுக்கு என்னவெல்லாம் செய்தார்? ஜோ : 1780-ல் வேலுநாச்சியார் படைகள் சிவகங்கையை மீட்டனர். ஆங்கிலேயர்களின் கொடி இறக்கப்பட்டது. அதற்கு பதிலாக வேலுநாச்சியாரின் கொடி ஏற்றப்பட்டது. அவர் மீண்டும் சிவகங்கை அரசியாக ஆனார். அதன் பிறகு அவர் நல்ல ஆட்சியை நடத்தினார். குளங்கள் வெட்டினார். சாலைகள் அமைத்தார். விவசாயத்தை வளர்த்தார். அவர் மதச்சார்பற்ற ஆட்சி நடத்தினார். சர்ச்சும் மசூதியும் கட்ட அனுமதி கொடுத்தார். ரதி : அவருடைய மகள் வெள்ளச்சி என்ன ஆனார்? ஜோ : ரதி எவ்வளவு கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறாய் மகிழ்ச்சி. தனது மகள் வெள்ளச்சி நாச்சியாரை அரசியாக நியமித்தார். 1796 டிசம்பர் 25-ஆம் தேதி வேலுநாச்சியார் மறைந்தார். ஆனால் அவர் செய்த வீரச் செயல்கள் இன்றும் வரலாற்றில் வாழ்கின்றன. நகுலன் : அத்தை… அப்படின்னா ஜான்சி ராணிக்கு முன்னாடியே ஆங்கிலேயரை எதிர்த்த ராணி வேலுநாச்சியார்தானே? ஜோ : அப்படித்தான் நகுல். ஜான்சி ராணி 1857-ல் போராடினார். ஆனால் வேலுநாச்சியார் அதற்கு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து போராடினார். ரதி : அத்தை… நம்ம தமிழ்நாட்டில் இப்படி ஒரு வீரமங்கை இருந்திருக்கிறார் என்பது எவ்வளவு பெருமை! ஜோ : வரலாறு சொல்லும் ஒரு பெரிய உண்மை என்ன தெரியுமா? சில கதைகள் புத்தகங்களில் எழுதப்படாமல் போகலாம். ஆனால் உண்மையான வீரர்களின் பெயர் காலத்தால் அழியாது.வேலுநாச்சியாரின் வீரமும் வரலாற்றில் என்றும் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ரதி : நானும் வேலு நாச்சியார் போல தைரியமான பெண்ணாக இருப்பேன். நகுலன்: அதற்கு நான் துணை நிற்பேன் ரதி. சரிதா ஜோ சிறார் எழுத்தாளர், கதைசொல்லி. 20 –க்கும் மேற்பட்ட சிறார் நூல்களை எழுதியுள்ளார். 1000 – க்கும் மேற்பட்ட கதைசொல்லல் நிகழ்வுகளையும், 100 க்கும் மேற்பட்ட பயிலரங்குகளையும் நடத்தியுள்ளார். த மு எ க ச , தமிழ்ப்பேராயம் உள்ளிட்டு 20 – க்கும் மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.

வீஷ் என்று பறந்தது அந்த மாயக் கம்பளம். "அறமதி" யார் என்ற குழப்பம் இப்போது அன்பினிக்குத் தீர்ந்தது. தன் வரலாற்று ஆசிரியர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது: "உலகிலேயே நீளமான அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் நம்ம நாட்டோடதுதான். ஒரு பள்ளிக்கூடத்துக்கு எப்படி விதிகள் இருக்கோ, அதே மாதிரி ஒரு நாட்டுக்கான பெரிய ரூல்ஸ் புக் தான் இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டம்." ஆசிரியர் மேஜையில் இருந்த வண்ணத் தாள்களைக் காண்பித்தார். "ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் கையாலேயே எழுதி, அழகான ஓவியங்கள் வரைஞ்சிருக்காங்க. இது நம்ம நாடாளுமன்ற நூலகத்துல பத்திரமா இருக்கு." "டீச்சர், இதுல இருக்குற பெரிய வார்த்தைங்களை பார்த்தாலே பயமா இருக்கே! எங்கள மாதிரி குழந்தைங்க இத எப்படிப் புரிஞ்சுக்க முடியும்?" என்று கேட்டான் குமார். "நமக்கு பயன் தர்ற புது டெக்னாலஜியை எப்படி ஆர்வமா கத்துக்குறோமோ, அதே மாதிரிதான் நம்மள பாதுகாப்பா வச்சிருக்குற சட்டத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும். இது ஒண்ணும் கடினம் இல்லை," என்றார் ஆசிரியர். அன்பினி 'முகப்புரை' என்று வாசித்தாள். ஆசிரியர் விளக்கினார், "ஒரு பெரிய கட்டிடம் அஸ்திவாரத்துல நிக்குற மாதிரி, அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தோட அஸ்திவாரம்தான் இந்த முகப்புரை."  அன்று முதல் அன்பினியின் குறிப்பேடு முழுவதும் முகப்புரையில் இருந்த ஓவியங்களால் நிறைந்திருந்தது. அறமதியைப் பார்த்த அன்பினி, "நீ அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் தானே?" என்று கேட்டாள். "ஆமா, உன் கனவுல வர்ற நான் உனக்குத் தெரிஞ்சவளாத்தானே இருக்கணும்?" என்று சிரித்தாள் அறமதி. அப்போது மேகங்கள் மேல் நேரு தாத்தாவைக்  கண்டாள் அன்பினி. "ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியையும் துடைப்பதே நமது நோக்கம்," என்று அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். "பிரிட்டிஷ் கிட்ட இருந்து விடுதலை கிடைச்சப்போ அவர் பேசினது தானே இது. நான் இந்த வீடியோவ பாத்திருக்கேன். சுதந்திரம் கிடைச்சப்போ ஏன் அவர் சோகமா பேசுறாரு?" என்று கேட்டாள் அன்பினி. "சுதந்திரம் கிடைச்சப்போ பசி, வறுமை, படிப்பு அறிவு இல்லாதது, பாகிஸ்தான் பிரிவினைன்னு நிறைய பிரச்சனைகள் இருந்தது. அதனாலதான், சுதந்திரம் என்பது வெறும் கொண்டாட்டம் இல்ல, அது ஒரு பெரிய பொறுப்புன்னு நேரு சொன்னாரு," என்றாள் அறமதி. அப்போது அறமதியின் சிந்தாமணி வீசிய காற்றில் விலகியது. அன்பினி அதைச் சரி செய்ய உதவினாள். அவள் கை பட்டதும் அதில் ‘இறையாண்மை’ என்று மின்னியது.  அந்த வெளிச்சத்தில் பிரிட்டிஷ் கொடி கீழே இறக்கப்பட்டது தெரிந்தது. இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு செங்கோட்டையில் தேசியக் கொடியை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார். “இறையாண்மைன்னா வேற ஒரு நாடோ, ஒரு ராஜாவோ நம்ம நாட்டை ஆட்சி செய்ய முடியாது, இல்லையா?” அன்பினி கேட்டாள்.  "அழகா சொன்ன! நம்ம நாட்டுக்கான முடிவுகளை நாமே எடுக்குற உயர்ந்த அதிகாரம்தான் இறையாண்மை. அது மட்டுமல்ல, யாரும் எந்த வித த்திலும் தலையிட முடியாது. சுதந்திரமான முடிவுகளை எடுக்க வழிவகை செய்யும்..  உலக அரங்கில் மற்ற நாடுகளோட வியாபாரம் செய்யவும், வேண்டாதப்போ அதைத் தவிர்க்கவும் நமக்கு முழு உரிமை இருக்கு. அதோட, உலக அமைதி மற்றும் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும் இந்தியா மத்த நாடுகளோட நட்பு ரீதியான ஒப்பந்தங்களைச் செய்யவும்,. இந்திய மக்கள் கையிலதான் அந்த அதிகாரம் இருக்கு. அதை பாதுகாக்குற கடமையும் அவுங்களுக்கு இருக்கு” என்று சொல்லி முடித்தாள் அறமதி.  “அதனாலதான் முகப்புரை 'இந்திய மக்களாகிய நாம்' அப்படின்னு ஆரம்பிக்குதா” என்றாள் அன்பினி  “கரெக்ட். யாரெல்லாம் இந்தியா மக்கள்? உன்ன மாதிரி குழந்தைகளையும் சேர்த்துன்னு நினைக்கிறியா?”  “நிச்சயமா! என்னைப் போல இருக்குற குழந்தைகளையும் சேர்த்து, காஷ்மீரிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரை... குஜராத்திலிருந்து அருணாச்சலப் பிரதேசம் வரை.. எல்லாரும் இந்தியா மக்கள் தான்.”  “ஆமா. 28 மாநிலங்கள், 8 யூனியன் பிரதேசங்கள் எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்தது தான் இந்திய ஒன்றியம். அதுல இருக்குற 140 கோடி மக்களும் தான் இந்த நாட்டின் மன்னர்கள்." "அறமதி, நீ எப்படி தமிழ் பேசுற? உனக்கு இங்கிலீஷ் ஹிந்தி மட்டும் தான் தெரியுமுன்னு நான் நெனச்சேன்" என்று அன்பினி வியந்தாள். "எல்லா இந்தியர்களும் என்கூடப் பேசனும், நான் சொல்லுறத புரிஞ்சுக்கனும் இல்லையா. அதனால தான் 22 மொழிகள் அதிகாரப் பூர்வ மொழிகளா இருக்கு” “அப்போ ஹிந்தி நம்ம நாட்டோட தேசிய மொழி இல்லையா?” “இல்ல, நம்ம நாட்டோட பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாக்கவும், எல்லா மொழிகளுக்கும் ஒரே மரியாதையைக் கொடுத்தாங்க. இந்த மாதிரி ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் 299 பேர் இருந்த குழு விவாதிச்சாங்க. பல மதங்கள், பல கொள்கைகள் கொண்ட பல பிரதிநிதிகள் இருந்தாங்க. அதுல 15 பெண்கள் இருந்தது சிறப்பு. அம்பேத்கர் தன் புத்தி கூர்மையால எல்லா சந்தேகங்களுக்கும் பதில் சொன்னாரு.” “அடேங்கப்பா! இவளோ பேர் இருந்தா ஒரே சத்தமா இருந்திருக்குமே. இப்படி தான் நம்ம தேசிய சின்னம், விலங்கு, பறவை, தேசிய கீதம் எல்லாத்தையும் முடிவு பண்ணுனாங்களா?”  “ஆமா. மதச்சார்பற்ற சின்னங்களையும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமையை உணர்த்துற 'ஜன கண மன' பாடலைத் தேசியகீதமாவும் பாத்து பாத்து தேர்வு பண்ணுனாங்க." அப்போது, சுதந்திரம் கிடைத்த நாளில், தலைவர்கள் உணர்ச்சி பொங்க தேசிய கீதத்தைப் பாடுவதையும், மக்கள் கொண்டாடுவதையும் அன்பினி கண்டாள்.  திடீரென அந்தக் காட்சிகள் மறைய, அன்பினியின் இதயம் படபடவென அடித்தது. தைரியமான அன்பினி இப்போது ஏதோ ஒன்றைக் கண்டு நடுங்கத் தொடங்கினாள்.  அன்பினி ஏன் நடுங்கினாள்? அப்படி என்ன நடந்தது?  ( அறிவோம் தெளிவோம் )...  சுகன்யா ராமநாதன் எழுத்தாளர்,  கதைசொல்லி. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் அறம் கிளையின் சார்பில் நடத்தப்பட்ட முகிழ் சிறார் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவர். தற்போது துபாயில் வசிக்கிறார்.

குழந்தைகளின் கற்றல் செயல்பாடு எப்போது தொடங்கும் ?   விவரம் தெரியத் தொடங்கின நாளிலிருந்தே குழந்தைகள் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். அவர்கள் காண்பவை, அவர்களின் காதுகளில் விழுபவை, பெற்றோரும், அவர்களைச் சூழ்ந்துள்ள பிற மனிதர்களும் தமது நடத்தைகள் மூலம் வெளிப்படுத்தும் பண்புகள், அவர்களின் உரையாடல்களிலி ருந்து தாங்கள் கிரகித்துக் கொள்பவை - என்று பல்வேறு வழிகளில் குழந்தை களின் கற்றல் நிகழ்கிறது.   மிக அடிப்படையாகப் பார்த்தால், மனிதர்களின் கண்களில் படும் நிகழ்வுகளும், காதுகளில் விழும் உரையாடல் களும்தாம் அடிப்படையில் அவர்களின் சிந்தனைகளுக்கும் வழி வகுக்கின்றன. அந்த வகையில், குழந்தைகள் மேற்கண்டவாறு பல்வேறு வழிகளில் கற்றுக் கொள்ளும் விஷயங்கள், அவர்களின் சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன. முதலில் கற்றல், பின் சிந்தனை, இந்த  இரண்டையும் அடுத்துக் குழந்தைகள் அவரவர் புரிதலுக்கேற்ப சில உணர்ச்சிகளுக்கு ஆட்படத் தொடங்குகின்றன. சிறார்களோ, பெரியவர்களோ, ஆண்களோ பெண்களோ மனிதர்களாகப் பிறக்கும் எல்லாருமே உணர்ச்சிகளுக்கு ஆட்படுகிறவர்கள்தாம். தாங்கள் கற்றதை, சிந்தித்ததை, உணர்வதை,மற்ற சக மனிதர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுதல் மனிதர்ககளின் அடிப்படைப்பண்புகளுள் ஒன்று.  வயதில் பெரியவர்களாவது இடம் - பொருள்- சூழல்களுக்கு ஏற்ப, தாம் பார்ப்பதை, சிந்திப்பதை, உணர்வதைப் பிறருடன் உடனேயே, முழுமையா கவோ, கொஞ்சம் பகுதியளவிலோ  பகிர்ந்து கொள்ளலாம்; ஓரளவு மட்டும் பகிரலாம். அல்லது, முற்றிலும் எதையுமே பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், தமது மனங்களுக்குள்ளேயே போட்டுப் புதைத்து விடவும் கூடும். ஆனால், குழந்தைகளுக்கு அவ்வாறு மறைக்கத் தெரியாது; தோன்றாது. எனவே தாம் கற்றதை, சிந்திப்பதை, உணர்வதைப் பெற்றோருடனோ, வீட்டிலுள்ள பிறருடனோ, பொதுவெளிகளில் அவர்கள் சந்திக்கும் ஆசிரியர்கள் அல்லது சக மனிதர்களுடனோ உடனே பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற விருப்பம் மிகத் தீவிரமாக இருக்கும்.  அவ்வாறு  ஒரு குழந்தை நம்மிடம் ஆர்வத்துடன் வந்து எதையேனும் பகிர்ந்து கொள்ள முற்படும் போது, அவ்வாறு முயல்வதற்கு, பகிர்ந்து கொள்வதற்கு அந்தக் குழந்தைக்கு உரிமையுண்டு என்று ஐக்கிய நாடுகளின் கன்வென்சன் அங்கீகரித்திருக்கிறது. அவர்கள், தங்களின் மனங்களில் உணர்வதை உரையாடலின் மூலம் பகிர முற்படலாம். சிறு சிறு சித்திரங்களை வரைவதன் மூலம் பகிரலாம்; அல்லது தனக்குத் தோன்றுவதை எழுதிக் காட்டலாம். அல்லது, இவையெல்லாவற்றுக்கும் மாறாக, அக்குழந்தை தனக்கே உரித்தான ஏதோ ஒரு செய்கையின் மூலம்,அல்லது சமிக்ஞை மூலம் மற்றவர்களுக்குத் தான் உணர்வ தைப் பகிர்ந்து கொடுக்க முற்படலாம். அவ்வாறு ஒரு குழந்தை தம்மிடம் கொடுக்க வருவதை இரு கரங்களாலும், முழு மனதுடன், ஆர்வதுடன் ஏந்திப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியது சக மனிதர்களின், இந்த  ஓட்டு மொத்த சமூகத் தின் கடமை.  அதே சமயம், குழந்தைகள் இவ்வாறு பகிர்பவை, எப்போதேனும் ஏதோ ஒரு வகையில் பிற குழந்தைகளை, சக மனிதர்களை, பெற்றோரைப் பாதிக்கும் வகையில் அல்லது புண்படுத்தும் வகையில் இருந்து விடவும் கூடும். அவ்வாறு இருந்தால் அப்போது நாம் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதையும் ஐக்கிய நாடுகளின் பிரகடனம் குறிப்பிடுகிறது. குழந்தைகளின் தவறுகளை, அவர்களின் உணர்வு வெளிப்பாட்டில் பிறரைப் பாதிக்கும் அம்சங்கள் எவை, ஏன் அவற்றைத் தாங்கள் ஏற்க முடியாமல் இருக்கிறோம் என்பதைத் தெளிவாகவும், மென்மையாகவும் குழந்தைகளுக்குப் புரிய வைத்து விட வேண்டும். மிகவும் கவனத்துடனும், பொறுப்புடனும் குழந்தைகளைக் கையாள வேண்டுமென்பதே எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் முக்கியம். கமலாலயன் சிறுகதை, கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு என்று 30 க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். சிறார் இலக்கியம், சமூக அறிவியல், பயணங்கள், நூலகம், இசை அரசியல் என்று பல்துறைகளில் நேரடிக்களச்செயல்பாட்டிலும் ஈடுபட்டு வருகிறார். மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுக்கு நா.மகாலிங்கம் விருது, நல்லி திசைஎட்டும் விருது உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார்.